Rozdział 1
Dźwięk
gwizdka. Koniec meczu.
-
Wygrałyśmy!! Yeeey!! Hara!!! – Cieszyłam się jak głupia.
- Masz rację Emma. Rzeczywiście
wygrałyśmy – odparła skwaszona.
- Coś się stało? – Zaniepokojona,
przysunęłam się do mojej przyjaciółki. Zresztą, jedynej. Nie byłam zbyt
towarzyska. Właściwie, to w szkole nikt mnie nie lubił. Może to prze mój
wygląd? Typowa chłopczyca: krótkie, ciemne włosy, zero makijażu, a najchętniej
noszę spodnie i sportowe koszulki. Nawet nauczyciele sądzili, że nie mam za grosz
kultury i szacunku dla nich samych. Moje szkolne życie nie było zbyt barwne.
Dlatego byłam wdzięczna Harze, że ze mną rozmawia. Teraz, kiedy w jej oczach
zauważyłam łzy od razu wiedziałam, że coś się stało. – Hara, co jest?! – Lekko
potrząsnęłam jej ramiona.
- J-ja muszę co coś p-powiedzieć
– wyszlochała.
- Dobrze tylko już nie płacz. –
Usiadłyśmy na ławce rezerwowych.
- B-bo… Aish! Nie wiem jak ci
t-to p-powiedzieć!
- Najlepiej od początku.
- Przeprowadzam się. Mój tata
dostał pracę w Ameryce. Lecimy w połowie wakacji, żebym miała czas się
zaaklimatyzować.
Przez chwilę nie było słychać nic
oprócz jej urywanego szlochu.
- Ej! – Dotknęłam jej ramienia. –
W porządku. Przecież nadal możemy się kontaktować. Jest Skype, twitter, Katalk!
Nie zerwiemy przecież kontaktu! - Podniosłam jej głowę i spojrzałam w ogromne,
niebieskie oczy. Już tęskniłam. Tak, potrafiłam czuć takie emocje jak miłość,
smutek, żal czy tęsknotę, choć niektórzy sądzili, że jestem nieczuła, bez
serca. Jednak właśnie te uczucia rozkwitały przy tej dziewczynie. Hara była
moją najlepszą i jedyną przyjaciółką jaką miałam przez całe życie…
Właśnie miałam ją stracić.
- Naprawdę? – spytała z mokrymi od łez policzkami.
- Naprawdę. Przecież mnie chyba
nie porzucisz? Chyba, że taki masz plan??
- Ależ skąd! Oczywiście, że
będziemy się kontaktować. Jesteśmy przecież najlepszymi przyjaciółkami!! –
niemal krzycząc rzuciła mi się na szyję. Na prawdę nie wiem, jak do tej pory to
wytrzymywałam.
***
Miesiąc później patrzyłam przez
szyby budynku lotniska jak wylatuje samolot do Ameryki. Było ciężko. Przez
pierwszy tydzień czas bardzo mi się dłużył. Mimo codziennych rozmów, tęskniłam
za Harą. Nie miałam już z kim wychodzić do kina, oglądać meczy, czy szaleć w
skateparku. Całymi dniami chodziłam znudzona. Czas umilały mi treningi piłki i
to właśnie temu sportowi oddawałam swój wolny czas, ale nawet to było dziwne,
nudne. Co jest ciekawego w strzelaniu samotnie piłek na pustą bramkę? Pewnego
dnia jednak wszystko się zmieniło. Tego dnia miałam spotkać się z kilkoma osobami
z klasy. Nie przepadałam za takimi imprezami, ale uparli się, że mam być, więc
się pojawiłam. Dodatkową zachętą był cel spotkania: mecz między klasowy. Czemu
nie? Piłka zawsze! Oczywiście, musiałam
się spóźnić. Zdyszana przybiegłam na boisko.
- O! Jesteś Em! Już myśleliśmy, że nie przyjdziesz.
- O! Jesteś Em! Już myśleliśmy, że nie przyjdziesz.
- Dajcie mi chwilę! Biegłam całą
drogę, musze odsapnąć.
- W porządku, czekamy jeszcze na
jednego zawodnika z przeciwnej drużyny.
I właśnie w tym momencie poczułam
uderzenie i upadłam na murawę.
- Yah! Minho! Uważaj!
- Wiem! – usłyszałam jakiś głos
nad swoją głową. Otwarłam oczy i natychmiast tego pożałowałam. Słoneczne
promienie natychmiast uderzyły w moje oczy.
- Ouch! – jęknęłam, zasłaniając
twarz rękoma. – Co jest?
- Emma! Wszystko w porządku?! –
Moi znajomi podbiegli do mnie, ja zaś starałam się podnieść do pionu. Marnie mi
to szło.
- Tak, tak. Co się stało? –
Popatrzyłam na wszystkich zebranych.
- Jesteś cała? – odezwał się nieznany mi chłopak. Przyjrzałam
mu się dokładniej. Miał taką samą czapkę jak ja. Właśnie! Czapka!
- A czymże zawiniłeś? – Byłam
naprawdę ciekawa co on mi zrobił i żałowałam, że nie wzięłam swojego full
cap’a. Słońce dość mocno prażyło.
- Nie wiesz? – Junhyung wydawał
się być zdezorientowany. Dodam w tym momencie, że ten szanowny pan, chodził ze
mną do klasy. Był prymusem, ale to mi nie przeszkadzało. Wracając do historii…
Pokręciłam głową, patrząc na
niego pytająco.
- Prawdopodobnie, oboje byliśmy
spóźnieni – odezwał się nieznajomy. Kiwnęłam na potwierdzenie jego słów, to
jeszcze pamiętałam. – Kiedy weszłaś na boisko, ja akurat biegłem na miejsce.
Miałem opuszczoną głowę, więc cie nie zauważyłem i wpadliśmy na siebie. Przepraszam…?
- Och nie ma za co!
- Huh? To chyba ty powinnaś
przeprosić. Każdemu tak włazisz pod nogi? A z resztą. Co ja się będę pytał,
jesteś z ich klasy – wskazał na moich znajomych. – Po was można się spodziewać
tylko czegoś takiego.
Aż mnie zatkało. Co ten gnojek
sobie wyobraża?! Stał teraz prosto nade mną, patrząc mi się głęboko w oczy.
Tyle że jego były zupełnie puste, twarz bez wyrazu. Kompletnie nie przejął się
tym wszystkim. Nie odpowiedziałam. Rzuciłam mu tylko wściekłe spojrzenie i z
drobną pomocą kumpli, wstałam. Najlepsze
wakacje?! Gówno prawda!
Nigdy nie sądziłam, że będę grała
przeciwko „panu popularnemu”. Tak Choi Minho był w naszej szkole niczym bóstwo.
W każdym razie, coś koło tego. Każdy lgnął do niego niczym pszczoła do miodu i
na co dzień sprawiał wrażenie fajnego. Miły chłopak z ogromnymi możliwościami i
talentem sportowym. Ale to była jedynie maska. Pan „idealny” tak naprawdę był
gburem i nadętym bufonem.
Stanęłam na środku jako kapitan
drużyny, a na wprost ON. Podaliśmy sobie
ręce.
- Przygotujcie poduszki, bo mogą
was boleć
tyłki po tym jak je skopiemy – wyszeptałam, patrząc mu głęboko w oczy.
- Zobaczymy -
Obrócił się na pięcie i odszedł, śmiejąc się pod nosem. Taki pewny siebie? Okay, zobaczymy jeszcze.
Piłka poszła w ruch. Nie ma co,
dobrzy byli. Po pierwszej połowie prowadziliśmy 4:3. Cieszyłam się z tego jak
dziecko, lecz nie mogłam tego po sobie pokazać. To nie był jeszcze koniec. I
miałam rację…
- Uch! – zmęczona upadłam na ławkę.
Kto by pomyślał, że pierwszą porażkę poniosę w meczu przeciwko temu idiocie?!
Do tego w meczu między klasowym! Dlaczego
oni zawsze są o krok przed nami?!
Wyjaśniając, wszyscy mieliśmy zacząć
we wrześniu ostatnią klasę liceum. Nasza szkoła to renomowana placówka o
charakterze sportowym, przygotowująca przyszłych zwycięzców, ich trenerów,
specjalistów medycyny sportowej jak czy chociażby dietetyków/ Ja z resztą drużyny
uczęszczałam do klasy C, tamci natomiast do E. Wspaniała klasa E! Idealni w
każdej dziedzinie: czy to nauka, sport, czy choćby wygląd! Oszaleć można. To
oni zawsze reprezentowali szkołę we wszelakich konkursach, zawodach,
uroczystościach. A co z nami? ZAWSZE byliśmy na drugim miejscu. Najczęściej
brakowało kilku punktów, ale jednak brakowało. To niepocieszające.
- Jak tam. Tyłek boli? –
usłyszałam nad sobą. Uniosłam głowę i spojrzałam wprost w te przenikliwe,
czarne oczy.
- Ty… - wysyczałam przez zęby.
Chłopak pochylił się tak, iż niemal stykaliśmy się nosami.
- Do zobaczenia wkrótce, złotko –
szepnął, delikatnie muskając ustami moje ucho. Uśmiechał się, ale jego oczy
nadal pozostały niewzruszone. Zero emocji. Ten
facet jest bez serca czy co?! I jakie złotko?! Niech sobie ze mną nie pogrywa!
Patrzyłam na oddalającą się postać. To będą najgorsze wakacje mojego życia!
Patrzyłam na oddalającą się postać. To będą najgorsze wakacje mojego życia!
Od razu wyjaśniam! Opowiadanie nie ma na celu oczernić Minho, czy zespołu SHINee! Ja również lubię ich muzykę, a charakter bohatera jest dopasowany do opowiadania.
