Rozdział 7

No! Wreszcie mi się podoba. Nie to co w środę. Wybaczcie mi tamto, ale wtedy jakoś wena mnie  opuściła i wyszło co wyszło. Oczywiście, ten kawałek jest dużo dłuższy, ciekawszy (mam nadzieję^^) i wreszcie zaczyna się coś dziać. Zapraszam do czytania, komentowania i odpowiadania na pytania w ankietach!! :) Jutro kolejna część. I HOPE YOU LIKE IT!
Pozdrawiam,
Pikachu;)

* Czcionką pogrubioną oznaczone są wspomnienia Diany.

Rozdział 7

Moja relacja z Jiminem nie poprawiła się w ogóle. Tak, moja. Bo to chyba o mnie chodziło, skoro wokalista od tygodnia mnie unikał. Siedziałam w dormie chłopaków, zajadając się popcornem i pijąc colę. Oglądaliśmy nową część „Szybkich i wściekłych”. Jednak coś było nie tak. Nie było z nami Kooka i Parka. Pierwszy po wybraniu filmu, wyszedł na zakupy (obowiązki), zaś drugi, jeszcze przed moim przyjściem, wymówił się spacerem. Nie wiedziałam, co o tym myśleć. Niepokoiło mnie zachowanie tej dwójki. Ostatnio, coś zmieniło się również między mną a Jungkookiem. Widywałam go coraz częściej na przerwach, nawet kiedy miał lekcje na innym piętrze. Chłopak często spoglądał w moją stronę, posyłał uśmiechy, na które z radością odpowiadałam. Czułam, że to właśnie to. Może mamy szansę? Może nie wszystko stracone? Zajmowało mnie to aż w takim stopniu, że na ostatniej lekcji koreańskiego zostałam zganiona przez nauczycielkę.

- Diana! To nie czas na marzenia. Zajmij się lekcją, a nie śnij o niebieskich migdałach!

- Przepraszam – odparłam i usiadłam na miejscu.

- Pst! Diana! Ej! - usłyszałam cichy szept tuż obok. Pochyliłam się lekko do SooRa.

- Co jest? - spytałam. Po jej minie widziałam, że to coś ciekawego.

- Wszystko okey? Wydajesz się być przybita i nieobecna. Coś się stało?

Oj dzieje się. Nawet nie wiesz ile!

- Wpadnij dziś – odparłam i usiadłam prosto. Dziewczyna próbowała coś ze mnie wyciągnąć, ale się nie dałam. Obstawałam przy tym, że wszystko powiem jej wieczorem.

Równo o 18 usłyszałam dzwonek do drzwi. Szybko zbiegłam na dół i otworzyłam drzwi. Za nimi stał, nie kto inny jak Soo. Wpadła do środka i bez powitania rozkazała:

- Gadaj!

- Cicho bądź wariatko! Tata może wszystko usłyszeć! Chodź na górę. Usiadłyśmy na łóżku w moim w pokoju i streściłam jej moją sytuację.

- Wow! - Myślałam, że spadnę z łóżka. Zrobiłam facepalm i spojrzałam na koleżankę.

- Wow?! Wow?! Tyle masz do powiedzenia?! Właśnie wygadałam ci, że coś się dzieje między mną a jednym ze znanych muzyków, z drugim nie rozmawiałam, ba!, nie widziałam się od tygodnia, a ty mówisz „wow”?! Dziewczyna spojrzała na mnie z widocznym śmiechem na ustach.

- Lecisz na Jeongguka! - stwierdziła. Spojrzałam na nią wzrokiem mówiącym: „nie zadzieraj ze mną!”.

- No chyba nie! - odparłam.

- Tak!

- Nie!

- Tak!

- Nie, do jasnej ciasnej! - Wkurzyła mnie.

- A ja ci mówię, że tak. Zresztą! On na ciebie też. Co więcej, Jimin też coś do ciebie czuje!

Nie powiem, zaskoczyła mnie tym. Siedziałam, wgapiając się w nią niczym sroka w gnat.

- Coś ty dzisiaj brała? - spytałam całkiem poważnie, dotykając przy tym jej czoła, czy aby nie ma gorączki i nie majaczy.

- Nic! Zabierz to łapsko z mojej twarzy! - fuknęła. - Posłuchaj mnie uważnie! Po pierwsze, ty tego nie widzisz, a ja tak. Ten facet ciągle się za tobą rozgląda. Niemal na każdej przerwie przychodzi pod naszą salę. Spogląda na ciebie, uśmiecha się, prawie każdą przerwę spędzacie razem. Nadal uważasz, iż to jest normalne.

- Nooo... Ok, to dziwne. Nie wiem, może masz rację. W takim razie, co z Jiminem?

- A to akurat proste. Jest zazdrosny. I to bardzo.

No i masz babo placek! Tu mnie ma! Tego akurat się nie spodziewałam!

- Skąd ta pewność? - spytałam ostrożnie.

- Zauważyłam to, gdy mi opowiadałaś. Podobno przed twoim pocałunkiem z Jeon, Jimin zachowywał się podobnie jak on teraz, prawda? - chciała się upewnić. Spojrzałam na nią i wtedy wszystko stało się jasne. To było dwa dni przed urodzinami Kooka. Pomagałam Jiminowi w zakupach. Było tego dość dużo. Trzeba było wszystko przygotować. Szliśmy ulicą obładowani siatkami, żartując i gadając o tym i o tamtym. W pewnym momencie potknęłam się o nierówność w chodniku. Spadałam. Przed oczami miałam szarość kostki. Zamknęłam oczy, przygotowując się do nieprzyjemnego spotkania z brukiem. Nagle ktoś chwycił mnie w pasie i podniósł w górę. Spojrzałam. Jimin przyciskał mnie do siebie, a jego dłonie znajdowały się na mojej talii.

- Wszystko w porządku? - spytał zaniepokojony.

- T-tak – wydukałam. Nasze twarze były niebezpiecznie blisko. Krępowało mnie to, w jaki sposób na mnie patrzył. W jego oczach dojrzałam ulgę, codzienne iskierki humoru. Jednak po chwili przeniósł swój wzrok na moje usta. Nie wytrzymałam. Wyrwałam się z jego objęć i zaczęłam zbierać do siatek upuszczone przez nas produkty. Moje serce biło jak oszalałe. Chwyciliśmy reklamówki i przez całą drogę powrotną nie odezwaliśmy się słowem. Od tego czasu wychwytywałam częste spojrzenia, którymi obdarowywał mnie Park. Zaczął zachowywać się dziwnie. Jakby...

- O kurczę! Masz rację! A-ale my nie jesteśmy niczego pewne! Może to nie zazdrość? - próbowałam jakoś wytłumaczyć zachowanie tancerza, choć wszystko wokoło aż krzyczało, że moja przyjaciółka ma rację.

- Och! Nie wiem, ale lepiej będzie jak z nim porozmawiasz!

Chciałam coś jeszcze powiedzieć, lecz w tym momencie usłyszałyśmy dzwonek do drzwi. Zeszłyśmy na dół. Wysłałam Kim do kuchni, by zrobiła nam zielonej herbaty, sama zaś poszłam otworzyć.

- O! Hej! - przywitałam się z V.

- Cześć! Nie przeszkadzam? Mam pewną sprawę. To nie zajmie długo.

- Jasne, wejdź – zaprosiłam chłopaka.

- Właśnie jest u mnie przyjaciółka – powiedziałam i jak na zawołanie, w przejściu pojawiła się SooRa wpatrzona w opakowania od herbaty, które niosła w rękach.

- Chcesz z jaśminem, ananasem, czy pomarańczą i mandarynką? - spytała spoglądając w moją stronę. Kiedy ujrzała kto przyszedł jedno z opakowań wypadło jej z dłoni. Stała jak zamurowana wpatrując się w Taehyunga. Spojrzałam na niego i omal nie wybuchłam śmiechem. Wokalista również nie spuszczał wzroku z przewodniczącej. Już wiedziałam, że ta dwójka ma się ku sobie. Czy ktoś przypadkiem mówił, że miłość od pierwszego spojrzenia nie istnieje? No cóż, przykro mi, ale się pomylił, bo przede mną stał stał żywy dowód. Chłopak podszedł do dziewczyny i podniósł pudełko nie przestając patrzeć jej w oczy. Na policzkach Ra pojawił się rumieniec.

- Dziękuję – powiedziała szeptem.

- Nie ma za co. Jeżeli mogę, prosiłbym o zieloną herbatę z ananasem.

- Dobrze, już robię.

No nie no! Co to za romansidło?! Czas wkroczyć do akcji!

- Wy się jeszcze nie znacie. Kim, moja przyjaciółka, Kim SooRa. Soo, mój znajomy, Kim Taehyung – przedstawiłam ich, przy okazji wyrywając z miłosnego otępienia gołąbeczki.

- Och! Gdzie moja kultura! Miło mi poznać! Kim SooRa – powiedziała, przekładając opakowania do jednej ręki, drugą wyciągając w stronę muzyka.

- Kim Taehyung. Mi również – odparł po czym zaskoczył nas obie, składając delikatny pocałunek na wyciągniętej dłoni. Jej właścicielka zaczerwieniła się jak pomidor i szybko uciekła do kuchni przygotować napój.

Stałam niczym wrośnięta.

- Uważaj, bo jeszcze zapuścisz korzenie i co wtedy będzie? - z otępienia wyrwał mnie głos chłopaka.

- To nie ja podrywam na twoich oczach najlepszą przyjaciółkę, której ewidentnie się to podoba – odparłam. - Chodźmy do salonu, powiesz mi, co cię tu sprowadza o tej porze.

- Chodzi o Jimina – zaczął, gdy usiedliśmy na sofie. - Mam dla ciebie list.

- List? Od niego? - zdziwiłam się.

- Tak. Sam byłem zaskoczony. Proszę, oto on – podał mi kopertę z moim nazwiskiem. - Początkowo miałem ci to tylko dać, ale sądzę, że chyba zostanę trochę dłużej – ni to spytał, ni to stwierdził Tae, spoglądając na mnie błagalnym wzrokiem. Wiedziałam o co mu chodzi, więc delikatnie kiwnęłam głową na znak zgody, ponieważ do pomieszczenia weszła Soo, niosąc tacę z trzema kubkami, znad których unosiła się para. Siedzący obok mnie muzyk poderwał się szybko, oferując swoją pomoc. Zapowiada się ciekawy wieczór – stwierdziłam, widząc tą parę.

Ogłoszenia parafialne!

Witam ponownie, już w dużo lepszym nastroju niż w środę. O co chodzi? Otóż jesteśmy w połowie (tak myślę ^^) naszej historii. Po lewej stronie dodałam dwie ankiety. Pierwsza dotyczy Waszego zdania o blogu (ależ jestem ciekawa), zaś druga... No właśnie! To jest bardzo ważne. Nie myślę jeszcze nad nowym opowiadaniem, ale chciałabym już poznać Wasze pomysły na temat tego, kto ma być następny. Chodzi oczywiście o kolejnego męskiego bohatera głównego. Macie możliwość wielokrotnego zaznaczania, więc ułatwiłam Wam sprawę. Na razie decydujecie o zespole, którego będzie dotyczyć historia. Nie zawiedźcie mnie i zaangażujcie się trochę! :) Odnośnie pisania... Jeszcze dziś dodam nowy rozdział. Żeby było jeszcze fajniej, jutro lub w niedziele pojawi się kolejny. :P
Pozdrawiam i całuję,
Pikachu;)

Rozdział 6

Przepraszam, przepraszam, jeszcze raz bardzo przepraszam, ale dziś naprawdę króciutko. Postaram się za to dodać w tym tygodniu nie jeden rozdział w sobotę, ale dwa. Może wrzucę coś jutro, albo w weekend. Nie wiem. ale wiecie co? W poniedziałek i wtorek nie miałam zbyt wiele wyświetleń. Tak samo w weekend. Chyba nie lubicie One Shot'ów w moim wykonaniu. ^^ No nic, trudno. Za to opowiadanie chyba przypadło Wam do gustu, bo dziś, jak weszłam mam 50 wyświetleń w jednym dniu. Dla jednych mało, dla innych dużo, ale dla mnie jesteście wspaniali! Jak tam koniec roku> Męczą was bardzo? Kto w tym roku kończy gimnazjum oprócz mnie?? Dziękuję, bo mamy już ponad 800 wyświetleń. Jak będzie tysiąc to dam coś specjalnego. Baaaaardzo długiego. No koniec mojego gderania! Miłego czytania i zapraszam do komentowania (jaki rym ;D).

Rozdział 6

Jego usta były słodkie. Smakował malinami i czymś jeszcze. Nie potrafiłam tego odróżnić, ale było pyszne. Całował mnie delikatnie, nie spiesząc się, jakby chciał tą chwilę zapisać na wieki w swoim umyśle. Dłonie położył na mojej talii i przyciągnął do siebie, pogłębiając pocałunek. Położyłam swoje ramiona na jego karku i wtuliłam się w ciało chłopaka. Miałam wrażenie, że stoimy tak kilka godzin, a nie niecałą minutę. I trwalibyśmy dłużej, gdyby nie to zdradzieckie powietrze. Oderwliśmy się od siebie i spojrzeliśmy sobie w oczy.

- Jun... Ja...

- Cii... - chłopak uciszył mnie, kładąc palec na moich wargach i powracając do przerwanej czynności. Nie powiem, że mi się podobało. Czułam się jak w niebie. Dłonie Jungkooka błądziły po moim ciele, powodując, iż przeszył mnie dreszcz. Jęknęłam w odpowiedzi jeszcze mocniej przyciągając go do siebie. Gdy wreszcie skończyliśmy, oboje mieliśmy zaróżowione policzki, a w oczach muzyka dojrzałam wesołe iskierki.

- Dziękuję - powiedział. Uśmiechnęłam się do niego, a on odpowiedział tym samym. Nic nie mówiłam, by nie zniszczyć piękna tej chwili. Nagle drzwi od lokalu otwarły się, a w progu stanął Jin. Odskoczyliśmy od siebie, spuszczając z zażenowania głowy. Modliłam się, by nie zauważył moich zaróżowionych policzków.

- O! Tu jesteście! Szukamy was wszędzie - poskarżył się.

- Chcieliśmy się tylko przewietrzyć... - próbowałam się wytłumaczyć, ale mężczyzna mi przerwał.

- Mniejsza z tym. Kookie, lider kazał przekazać, że będziemy się już zbierać. Pożegnaj się i chodź. Będziemy czekać w szatni - to mówiąc zostawił nas samych. Spojrzałam w stronę Jeon.

- Yyy... No więc... - nie wiedziałam co powiedzieć. Bałam się spojrzeć mu w oczy. Jeongguk podszedł do mnie, objął ramionami po czym wyszeptał wprost do ucha ciche: "Słodki snów". Następnie mnie puścił i odszedł, zostawiając samą ze swoimi myślami. Czy ja? Nie możliwe, że mogłabym... Nie, to nie dla mnie! A może jednak? Definitywne nie! Ach! Idę się pożegnać! W mojej głowie szalało tysiąc myśli i pytań. Dlaczego to zrobił? Czy on mnie...? Czy ja go...? Miałam dość. Poszłam do szatni i pożegnałam się z całym zespołem. Byli nieźle wstawieni. Nie mogłam się doczekać jutrzejszego dnia. Ciekawe, jak  będą wyglądać? Nagle poczułam na sobie czyjś wzrok. Wiedziałam, że to On, ale nie byłam w stanie się odwrócić. Musiałam wszystko przemyśleć. Na spokojnie. Najlepiej w wannie z kubkiem kakao i cichą muzyką w tle. O tak! Tego mi trzeba.

* * *

Moje wieczorne przemyślenia wazięło w łeb! Gdy wróciłam do domu wpadłam pod prysznic, a potem dosłownie padałam do łóżka. Wpadłam i padłam! Cóż za gra słów! Minął tydzień od pamiętnego wieczoru. Chodziłam do szkoły, robiłam zadania, uczyłam się i spotykałam z SooRa, z którą zdążyłam się już zaprzyjaźnić. Oczywiście, niemal codziennie przesiadywałam  w dormie Bangtanów. I co? NICO! Otóż to! W tym problem! Jungkook nic nie robił. Zachowywał się jakby tego pocałunku nie było. Nie oczekiwałam jakichś wyznań miłosnych, czy serenad pod oknem, ale żeby tak mnie traktować?! Po tym co się wydarzyło nie mogłam zasnąć. Ciągle widziałam przed oczami jego twarz, czułam jego dotyk, smak warg. Oszalałam! Szłam właśnie korytarzami BigHit. Chłopcy zaprosili mnie dziś na próbę z czego byłam niezmiernie zadowolona. Z chęcią popatrzę jak ćwiczą choreografie. Skręciłam z róg, by podejść do drzwi oznaczonych numerem 408.

- O! Już jesteś - odezwał się jakiś głos za moimi plecami. Odwróciłam się. Za mną stał Kookie.

- Przyszłam trochę wcześniej. Nie macie nic przeciwko? - spytałam zawstydzona. Jego obecność nadal na mnie wpływała. Czułam jak nogi robią się niczym z waty i gdyby nie ta ściana, o którą się opierałam, pewnie teraz leżałabym na podłodze niezdolna do tego, by się podnieść.

- No co ty! Chłopaki się ucieszą. Z resztą, dobrze trafiłaś. Akurat mamy przerwę - to powiedziawszy, otworzył przede mną drzwi do sali i wskazał ręką, bym weszła pierwsza. Gdy przechodziłam obok wokalista delikatnie dotknął mojej dłoni swoją. Spojrzałam na niego, ale on patrzył gdzieś w bok. A może tylko mi się wydawało? Ach! Nie ważne! Przestałam sobie zaprzątać tym głowę, gdy ujrzałam całe Bangtan rozłożone na podłodze i ze smakiem zajadające pizzę.

- Zostawcie dla mnie kawałek! - wykrzyknęłam uradowana i podbiegłam w ich stronę, by się przywitać. Za mną podążył maknae. Od razu zauważyłam, że jeden z muzyków, zawsze zabawny Jimin, na jego widok spochmurniał i podniósł się z podłogi, po czym nic ne mówiąc, wyszedł z sali trzaskając drzwiami. Zdziwiona odprowadziłam go wzrokiem. Co mu się stało?

- On tak długo? Nic nie zauważyłam, gdy byłam u was wcześniej.

- Nie przejmuj się nim. Niedługo mu przejdzie. Jakoś zmarkotniał ostatnio - powiedział Jin

- Może kupił za ciasną bieliznę? - zaproponował J-Hope.

Wszyscy w tym samym momencie spojrzeliśmy na rapera, piorunując go wzrokiem. Od razy ucichł.

- Martwię się. To do niego nie podobne - stwierdziłam.

- Masz racje, ale nie ma co się przejmować. To pewnie jakiś drobiazg - uspokoił mnie RapMon.

- Mówię wam! Kupił za ciasne, albo mu pralka zafarbowała na różowo...

- Zamknij się J-Hope! - krzyknęliśmy na chłopaka. Odwróciła się od nas obrażony i nie odzywał się do nikogo już do końca dnia. Tylko V miał z nim jakiś kontakt. No tak! W końcu "VHope is real", nie prawda? Muszę się ich kiedyś spytać.

One Shot: Przez taniec do serca

Zgodnie z zapowiedzią. Jak wam minął tydzień? Macie już plany na wakacje? Ja będę balować na weselu, a potem jadę z rodzinką do Chorwacji. ^^ Zapraszam do komentowania. Nie wiecie, jakiego to daje kopa do działania. ;) A oto zamówienie dla Jasminy PL z pozdrowieniami. I HOPE YPU LIKE IT!

One Shot: Przez taniec do serca

- W prawo! W prawo! Nie rozumiesz we własnym języku?! Mam mówić po chińsku? Wiesz, że mogę! Nie! Nie tak! Na cztery jest obrót, nie na pięć!

Nie wytrzymam dłużej! Z wielką chęcią walnęłabym pięścią w twarz tego gnojka, ale nie mogę. Bo jest mi, do cholery potrzebny.

Twoja codzienność. Pobudka 0 7.00, o 8.00 ćwiczenia aż do 14.00. Krótka przerwa do 15.00 i znów próby, treningi. Wracasz do domu o 20.00. W sumie to masz dość i z wielką chęcią odpoczęłabyś choć jeden dzień, ale wtedy wszystko byłoby na darmo. Twoje wysiłki, ciężka praca. Wszystko po to, by wygrać ten konkurs. Coroczny Krajowy Turniej Taneczny. To twoja misja, twój cel odkąd masz 5 lat. Wtedy pierwszy raz obejrzałaś transmisję z tej imprezy. Serce zabiło ci mocniej na widok tancerzy szalejących na ekranie Ich stopy niemal paliły parkiet, a każda następna choreografia przebijała swoja poprzedniczkę. Od tego czasu postanowiłaś zostać tancerką i wygrać ten turniej. I zaczęło się. Najpierw rytmika, domowe kręcenie pupą, zajęcia w szkole. Wreszcie szkoła tańca. Nie byle jaka. Gdy uprosiłaś rodziców, stwierdzili, że ich córka nie może chodzić byle gdzie i wysłali cię do najlepszej szkoły w Seulu. Radziłaś sobie wyśmienicie. Wysyłano cię na zawody, zdobywałaś medale, zajmowałaś wysokie miejsca. Ale... No właśnie. Było pewne ale. Od kiedy pamiętasz, byłaś druga w szkole. Zawsze trafiał się ktoś lepszy, kto cię przebijał. Czy to techniką, czy lekkością ruchów, gibkością. A zasada była prosta. Tylko NAJLEPSI jadą na CKTT (adnotacja u dołu posta). Musiałaś coś zrobić. Szukałaś kogoś do pomocy, ale nikt w szkole nie dorastał do twojego poziomu. Nauczyciele nie dawali żadnych nowych rad. Stare metody nie pomagały. I wtedy szansa spadła prosto z nieba. Big Hit Entertainment przeprowadzało nabór na nowych tancerzy. Czemu by nie spróbować?- pomyślałaś wtedy. Tak oto znalazłaś się w wytwórni i zaczęłaś pracę jako tancerka. Byłaś jedną z lepszych. Jednak los musiał ci dokuczyć. Był ktoś lepszy. Przeklęty idol od siedmiu boleści, maszyna do tańca, członek znanego boysbandu Bangtan Boys - Park Jimin. Od razu rzuciła ci się jego dwulicowość. Przy kolegach wykazywał się poczuciem humoru, koleżeństwem. W obecności twojej osoby odkrywał swoje drugie „ja” - dokuczliwego faceta ze zbyt wysokim poczuciem własnej wartości. Popisywał się przed tobą swoimi zdolnościami w dziedzinie tańca. Pech chciał, że ktoś z Big Hit dowiedział się o twoim problemie. Tak oto trafiłaś w łapska tego palanta. Przynajmniej niezłe z niego ciacho. Niestety, szybko przekonałaś się, iż na lekcjach z nim nie będziesz się zajmować jego wyglądem. Nie miałaś na to czasu. Ten gość nie znał znaczenie słowa zmęczenie.

- No dobra, dobra. Nie drzyj się już! Słyszałam, poprawię, ok?

- Jakby było ok, to bym cię poprawiał. A teraz do roboty. Coś się dzisiaj obijasz. - Znów próbuje cię wyprowadzić z równowagi. W środku cała aż kipiałaś ze złości. Dawno tyle się nie naharowałaś jak dziś, a on mówi, że się nie starasz. Ja mu dam! Obijam się?! Zobaczymy kto się będzie śmiał ostatni, Panie Perfekcyjny. Nie wierzyłaś, że to robisz, a jednak. W chwili, gdy chłopak odwrócił się od ciebie, skoczyłaś mu na plecy i poczęłaś okładać jego głowę pięściami od czasu do czasu ciągnąc za włosy.

- Yah! Co ty robisz wariatko?! Złaź ze mnie! Słyszysz?! Złaź! - wydarł się. Widziałaś na jego twarzy wściekłość i zdumienie. Nie spodziewał się tego po tobie.

- Ani mi się śni! A co? Czyżby bolało? Oj, biedny Jimminie!

Nie wiesz dokładnie jak to się stało, lecz Jimin upadł na podłogę, ciągnąc cię za sobą, tak, że znalazłaś się pod nim. Ciało tancerza wciskało cię w podłogę.

- Ej! Spadaj! Jesteś ciężki! Złaź!

- Co? Niewygodnie ci? Oj, biedna _____ (twoje imię słodko zdrobnione) - nabijał się z ciebie. Pokonał cię twoja własną bronią. Skoro słowa nie pomagały to zostawała przemoc fizyczna. W ruch poszły pięści.

- Ajajaj! Nie ładnie tak, nie ładnie! Mamusia nie nauczyła, iż nie wolno nikogo bić? - To mówiąc, chwycił twoje nadgarstki i przyszpilił je do podłogi tuż nad twoją głową. Gdyby wzrok mógł zabijać, chłopak właśnie wiłby się w śmiertelnych konwulsjach. On jednak pochylił się nad tobą, wciąż się śmiejąc. Nagle wyraz jego twarzy diametralnie się zmienił. Ujrzałaś na niej radość, zaskoczenie i... podziw? A potem poczułaś jego wargi na swoich. Byłaś tak zaskoczona, że nie próbowałaś stawiać oporu. Park składał delikatne pocałunki na twoich ustach, by po chwili przejść do bardziej namiętnej pieszczoty. Byłaś niezdecydowana. Z jednej strony, zła na to, że się poddałaś, z drugiej, szczęśliwa, bo (aż wstyd się przyznać!) czułaś coś do niego już od dłuższego czasu. Nagle przeszło ci przez myśl: A co, jeśli się domyśli?!! Jak do tej chwili oddawałaś pocałunki z równą żarliwością, tak teraz odepchnęłaś Jima od siebie.

- Oszalałeś?! Co ty wyprawiasz?! - wykrzyczałaś.

Siedział na podłodze, jakieś pół metra od ciebie. Wyszłaś zdenerwowana. Nie powstrzymał cię, nie odezwał się, nie poruszył. Chyba sam był w szoku. W głębi serca, było ci przykro. Miałaś cichutką nadzieję na coś więcej z jego strony. Na zewnątrz wiał delikatny wiaterek. Szłaś niespiesznym kroiem. Lekcja indywidualna miała się skończyć za pół godziny. Do treningu w duecie miałaś jeszcze godzinę.

Dlaczego jeszcze duet? Zawody składały się z dwóch konkurencji. Pierwsza – taniec indywidualny, zaś druga – towarzyski. Ćwiczyłaś ciężko, a twoim partnerem był Kim Dong Woo, twój przyjaciel. Znaliście się od dziecka. Podzielał twoją pasję do tańca (sama go nią zaraziłaś) i podobnie jak ty, czuł się niedowartościowany. W tym roku postanowił się nie poddać i dołączył do ciebie. Weszłaś do sali. Tancerz był już w środku. No tak. Jak zawsze przyszedł wcześniej.

- Siemanko! - przywitałaś się, odrywając go od ćwiczeń rozciągających.

- Hej! Co tak wcześnie?

- A tak jakoś wypadło. Nie ważne. Zaczynamy?

Spojrzał na ciebie spod łba. Wiedziałaś, iż się martwił, ale nic nie powiedział. Taniec tak was wciągnął, że nie zauważyliście późnej godziny.

- Ok! Koniec na dziś. Jest już późno. Odprowadzę cię do domu.

- Dzięki.

W nocy nie mogłaś zasnąć. Myślałaś o tym, co się wydarzyło. Nie możliwe! On nie może czuć tego samego, prawda? Marzenie ściętej głowy. Uspokój się! To tylko przypadek. Może zabolała go ręka i pochylił się zbyt mocno? W końcu znużona rozmyślaniem zasnęłaś. Przeszło ci jeszcze przez głowę, że zawody już za dwa tygodnie.

* * *

- _____ i Kim Dong Woo. Wy pojedziecie – usłyszałaś słowa, na które czekałaś niemal całe życie.

- Hura!! ____, słyszałaś?! Jedziemy na CKTT!! Rozumiesz?! - Dongwoo wziął cię w ramiona i obracał jak szalony. Powoli do ciebie docierało. Uśmiech sam wypłynął na twarz. Wysiłek się opłacił.

- Wiem, że mówię to bardzo późno, ale do wczoraj nic nie było pewne. Jednak ktoś miły opowiedział nam o waszych postępach, próbach i wysiłku jaki wkładacie, by być lepszymi – odezwała się dyrektorka. - Słyszałam również, że macie już układy. Od dziś sale szkolne są do waszej dyspozycji, a lekcje odwołane do czasu zawodów. Miłej pracy życzę. - To powiedziawszy wyszła, postukując czarnymi szpilkami. Tak jak powiedziała. Przez następne tygodnie pracowaliście pod czujnymi oczyma waszych nauczycieli, a niekiedy sami. Cały czas tęskniłaś za tym idiotą, Jiminem. Mimo wszystko dobrze cię uczył. Aż do teraz pamiętałaś jego rady i polecenia. Dzień przed turniejem postanowiłaś sprawdzić co słychać w Big Hit oraz u pewnego nadętego idola. Weszłaś do sali, a tam Park całował namiętnie jakąś dziewczynę. Łzy same popłynęły po twojej twarzy. Wybiegłaś z budynku jak najszybciej. Ciekaw, czy mnie w ogóle zauważył. Oby nie. W końcu był bardzo zajęty. Nie w głowie mu była tancerka, z którą całował się ledwo raz i to pewnie przez przypadek! Wpadłaś do domu i położyłaś się na łóżku. Płakałaś cały wieczór, aż zmęczenie nie zmusiło cię do snu. Wreszcie nadszedł ten czas. Siedziałaś jak na szpilkach przed drzwiami sali,a stres dawał się we znaki. Całkiem zapomniałaś o wczorajszym popołudniu. Za to bałaś się co z twoim przyjacielem. Mężczyźni tańczyli w osobnej sali, by nie przedłużać. Wreszcie twoja kolej. Popłynęła muzyka. Wczułaś się w nią i zaczęłaś. Ruchy płynne, delikatne. Teraz tylko obrót na pięć i tak! Koniec. Uff...Rozległy się oklaski, a głos zabrał przewodniczący jury.

- To było doskonałe! Cóż za emocje! Czułem jakbyś naprawdę utraciła kogoś ważnego, swoją wielką miłość! Brawa!

Szczęście rozpierało cię od środka. Teraz szybko do szatni przygotować się na kolejny występ. Zdziwiło cię, że nie ma tam Kima. Wszyscy, których pytałaś o niego zgodnie odpowiadali, że nie zauważyli go na zawodach, nawet podczas występów indywidualnych. Strach zaczął brać górę. A co jeśli mnie wystawił?! Nie, to niemożliwe. On nie jest taki. Wtem usłyszałaś dzwonek komórki. O wilku mowa.

- Yah! Dongwoo, gdzie ty się podziewasz?!

- Wybacz, ale skręciłem kostkę dziś rano. Zabrali mnie na ostry dyżur z podejrzeniem złamania. Chciałem zadzwonić, ale wiesz dobrze, że tam nie ma zasięgu. Przepraszam, tak mi przykro. W chwili, gdy twoje marzenie zaczyna się spełniać, ja muszę coś skopać. Tak mi przykro ___! Ale nie martw się! Jedzie za mnie zastępstwo. Doskonale zna cały układ, więc się nie przejmuj. W sumie powinien już tam być.

I rzeczywiście się zjawił. W całym pomieszczeniu powstał harmider. Jak zawsze, gdy się pojawia! Uch!! Chwila! Ja mam z nim tańczyć?!

- Chyba oszaleliście obaj! - chciałaś coś jeszcze powiedzieć, ale przerwał wam prowadzący.

- Za 10 minut wchodzicie.

- Słyszałaś?! Macie tylko 10 minut, więc jazda! Nie zawiedź mnie! - to powiedziawszy, Dong rozłączył się. Usłyszałaś sygnał w słuchawce. Kiedyś się z tobą policzę!

- Gotowa? - spytał się Jimin.

- Bardziej już być nie mogę. Wściekła na wszystkich weszłaś na parkiet. Popłynęła muzyka. Tańczyłaś jak zawsze, a jednak coś się zmieniło. To ta dłoń powinna już zawsze trzymać moją. Te ramiona już zawsze powinny obejmować moje ciało. Dlaczego tak nie jest? Zauważyłaś to tak późno. Układ dawno się skończył, lecz wy nadal staliście objęci, spoglądając sobie w oczy. I wtedy znów cię pocałował. Owacjom na stojąco nie było końca, ale wy nie zwracaliście na nic uwagi. Liczyły się tylko wasze usta połączone w delikatnym pocałunku. Cały świat wirował. W końcu odłączyliście się. Już wiedziałaś, że to ten jedyny. Jednak pozostawała ważna sprawa.

- Wczoraj. Ty i ta dziewczyna...

- Po pierwsze, to moja kuzynka. Po drugie, to był pocałunek w policzek. Następnym razem patrz uważniej, głuptasie – odparł chłopak i powrócił do pieszczoty. Tego dnia nie zapomnisz do końca życia. Rozpoczynałaś nowy rozdział. Razem z osobą, którą kochałaś nad życie – Park Jiminem.

The End

CKTT - Coroczny Krajowy Turniej Taneczny ^^

One Shot – Kim jesteś?

Witam po dość długiej nieobecności. Jak wam minął weekend? Trochę tu nudno. Postaram się poprawić. ^^  Kto się wybiera w sierpniu na ZFA (Zlot Fanów  Azji) w Krakowie? Oto One Shot dla Dilunany z Taeminem. Mam nadzieję, że się spodoba. I HOPE YPU LIKE IT!

One Shot – Kim jesteś?

Znów to samo.
- Nuuuudyyyy! - wykrzyknęła twoja przyjaciółka. Z Marie znałam się już dobre 5 lat. Nikt nie była aż tak powalony jak ona i nikomu tak nie odbijało. No, na pewno nie na tyle, by w środku lekcji angielskiego krzyknąć „nudy”! Ale za to ją kochałaś. Nauczycielka niekoniecznie...

- Wynocha! Za drzwi! Jessica, ty też!

- Ja? A co ja takiego zrobiłam?! - oburzyłam się. Nie no! Znów mnie w coś wplątała! Ja to babsko kiedyś zabiję! Wyszłam posłusznie z powodem moich kłopotów na korytarz, a tam...

- To wszystko przez ciebie! - niemal się wydarłam. - Już jej wcześniej podpadłam! Teraz znów! Wiesz przecież, że bez dobrych ocen na świadectwie nie mam szans na wycieczkę do Francji. Mogłabyś mnie oszczędzić.

- Przepraszam, ale to przecież nie moja wina, że cię wywaliła! - odparła. - Bóg wie, dlaczego pod tą czaszką kryje się tak mały mózg. Nie powinna uczyć! Ja niemal śpię na tych jej „lekcjach”.

- Och przestałabyś! To się robi już nuuuudneeeee - powiedziałam, specjalnie ją przedrzeźniając.

- Uchrrr! Nie denerwuj mnie! A właśnie! - Ach te jej przeskoki! Nie nadążam za nią! - Idziesz dziś wieczorem na imprezę. - To nie było pytanie, ale twierdzenie.

- Nigdzie nie idę.

- Idziesz! Musisz kogoś poznać.

- Ale ja nie chcę.

- Trudno, idziesz. Mam cię zaciągnąć siłą? - Wiedziałam, iż byłaby do tego zdolna.

- No dobra, nie trzeba. Pójdę.

No i poszłam...

* * *

- Jessica! Marie przyszła! - zawołał tata. Nie wiem, jakim cudem udało mi się ich przekonać, by uzyskać zgodę na to wyjście, ale się udało.

- Już idę! - odkrzyknęłam. Ostatni raz sprawdziłam swój wygląd. Nie było to jakieś wielkie party, więc nie szalałam. Postawiłam na szorty z wysokim stanem, biało-czarną bluzkę z rękawem 3/4. Długie, blond włosy wyprostowałam, nałożyłam puder, tusz do rzęs i czerwoną szminkę. Stylizację dopełniały czerwona torebka i tenisówki. Może nie byłam „odstrzelona”, ale czułam się dobrze i było mi wygodnie.

- No! Całkiem nieźle, ale mogłaś się bardziej postarać. - Nawet nie zauważyłam jak do pokoju weszła moja przyjaciółka.

- Dzięki – odparłam z przekąsem. Nie ma co, wyglądała świetnie. Jeansowe rurki, top na ramiączkach z kolorowym nadrukiem i złote dodatki świetnie ze sobą współgrały.

- No! To idziemy! - zakomenderowała i wyleciałyśmy (dosłownie!) z mojego domu. Przed wejściem stała taksówka.

- Zamierzasz zaszaleć? - spytałam.

- Oczywiście, a ty ze mną – odparła, szczerząc się jak głupi do sera. Mnie nie było do śmiechu. Szykował się ciężki wieczór.

Po 15 minutach dojechaliśmy na miejsce. Zwykły dom na przedmieściach. Weszłyśmy do środka. Impreza zaczęła się już pół godziny temu. Wszystko powoli się rozkręcało.

- O jesteście! - wykrzyknął ktoś.

- Key! Cześć! Niezła impreza!

A więc to organizator...

- Witaj Marie. Widzę, że masz ze sobą kogoś. Cóż to za interesująca osóbka? - spytał Key. Patrzył się przy tym na mnie jakby miał zamiar zedrzeć z mojego ciała ubranie w tej chwili. Już go nie lubiłam.

- Moja przyjaciółka, Jessica. Poznajcie się. Jessica, Key. Key, Jessica.

- Miło mi.

- Mnie również – odpowiedziałam i natychmiast wyrwałam rękę z jego uścisku. Niech nie myśli sobie zbyt wiele. Jego wygląd nie robił na mnie wrażenia. Za to na Marie, tak. I to duże. Nim się obejrzałam, zostawiła mnie samą wśród obcych ludzi sama ruszając na parkiet z organizatorem. Ach! Niech się wyszaleje! Olałam sprawę i poszłam się napić. Wszędzie lał się alkohol. Jakoś nie byłam chętna, lecz dopiero po kilu minutach znalazłam sok. Stałam ze szklanką w ręce, gdy Go zobaczyłam. Ciemne oczy wciągnęły mnie w swoją głębię. Jego ciało było doskonałe w każdym calu, ruchy płynne, niczym u kota. Zauważył mnie. Patrzyliśmy sobie w oczy, stojąc i nie robiąc sobie nic z innych. Byłam tylko ja i on. Usłyszałam swój ulubiony kawałek i nie myśląc wiele odstawiłam szklankę i ruszyłam do tańca. On również i po chwili szaleliśmy na parkiecie. Jego ciało przy moim. Tak blisko. Chciałam być jeszcze bliżej. Chwyciłam go za rękę i zaprowadziłam na korytarz. Nie wiem kto zaczął pierwszy, ale nasze usta złączyły się w namiętnym pocałunku. Pociągnął mnie za sobą do sypialni, obsypując moją twarz pocałunkami. Nie mogłam jasno myśleć. A jednak...

- Czekaj chwilę! Imię, wiek i czy to nie jest przelotna zabawa?! - wydyszałam, gdy przerwał. W moim ciele buzowało podniecenie.

- Lee Taemin, pochodzę z Korei, 20 lat, status związku wolny i bynajmniej nie chodzi mi o jeden raz. Tym bardziej, że będę chodzić do tej szkoły co ty, Jessico – ostatnie słowo wyszeptał wprost do mojego ucha. Przeszły mnie ciarki. Skąd zna moje imię?

- Skąd...?

- Marie to moja kuzynka. Znam cię dłużej niż sądzisz. Czy teraz mogę kontynuować? - odparł z uśmiechem.

Sama się na niego rzuciłam.

Pchnęłam Taemina na łóżko, sama stając przed nim i ściągając koszulkę. Od razy pojawiła się gęsia skórka. Bynajmniej nie z zimna. Kochanek sunął dłońmi po mojej talii i plecach, aż sięgnął do zapięcia stanika i patrząc mi głęboko w oczy, odrzucił go daleko w kąt pokoju. Nie będąc mu dłużna, ściągnęłam jego koszulkę i przejechałam dłońmi po nagim torsie. Wydał cichy jęk i przyssał się do mich piersi. Sutki sterczały dumnie. Chwycił je lekko zębami i zaczął przygryzać oraz skubać. Nie mogłam powstrzymać szybszego oddechu. Po chwili Tae chwycił mnie i położył delikatnie na łóżku. Pocałował mnie żarliwie i zaczął schodzić ustami coraz niżej przez obojczyk, klatkę, brzuch i dotarł do brzegu spodenek. Odpiął je jednym ruchem i ściągnął razem z bielizną. Leżałam zupełnie naga przed obcym facetem. Jednak czułam, że jest właściwy. Nigdy bym nie pomyślała, że tak przeżyję swój pierwszy raz. Nie cierpię lekkomyślności i tych wszystkich dziewczyn, które chwalą się, iż robiły to już na tysiąc sposobów. Mimo wszystko, to jest to. On jest tym właściwym. Lee zajął się moim intymnym miejscem. Składał delikatne pocałunki, pieścił łechtaczkę językiem, doprowadzał mnie do szału.

- Taeeemin!! - wyjęczałam, będąc już blisko szczytu. Chłopak uśmiechnął się w odpowiedzi chytrze i kontynuował. Wreszcie doszłam. Przed oczami wybuchła cała seria barw, a ciało samo wygięło się w łuk. Z moich ust wydobył się przeciągły jęk rozkoszy. W tym momencie Lee zsunął swoje spodnie, bieliznę i wszedł we mnie zdecydowanym ruchem. Poczułam ból, ale nie tak duży. Nadal byłam zamroczona przeżytym orgazmem.

- W porządku? - spytał Lee.

Nie miałam siły odpowiedzieć. Kiwnęłam głową na tak. Pochylił się, złożył na mych ustach delikatny pocałunek i zaczął się poruszać. Początkowo nadal mnie bolało, lecz szybko ból został zastąpiony przez narastającą rozkosz. Po chwili moje biodra współgrały z jego ruchami. Poruszał się coraz szybciej. Nasze oddechy mieszały się, a w pokoju słychać było jęki obojga. Nagle to poczułam.

- Już blisko! Już blisko! - wydyszałam. Taemin przyspieszył i wtedy doszłam. Drugi raz w trakcie jednego wieczora. Gdzieś pobocznie zarejestrowałam, że on również skończył. Padliśmy zmęczeni na łóżko. Min okrył nas kołdrą i wtulił moje ciało w swoje.

- Kocham cię. Wiem, że to głupie, ale kocham cie już od tak dawna i nie puszczę. Już nigdy.

- Ja ciebie też – wyznałam i usnęłam.

* * *

- Dzień dobry kochanie! - usłyszałam, stojąc przy blacie kuchennym. - Czyżby śniadanko?

Taemin objął mnie swoimi ramionami.

- A może masz ochotę na coś innego? - wyszeptał mi do ucha. Momentalnie przeszły mnie ciarki i uśmiech sam pojawił się na twarzy. Mężczyzna to zauważył i nic nie mówiąc, chwycił mnie na ręce i zaniósł do sypialni. Minęło 13 lat i nadal nam się nie nudzi. 3 lata szczęśliwego związku, 10 lat małżeństwa. Nie mogłam lepiej trafić. Dobrze, że poszłam na tą imprezę.

The End

Witam po długiej rozłące. Stęskniliście się?Ja bardzo. Wycieczka się udała, choć w zeszłą sobotę złapało mnie drobne przeziębienie. Przeszło po dwóch dniach, ale do dziś gadam jak V w "Boy In Luv". Niczym chłopak. No i nie mogę śpiewać (czyt. fałszować). Koszmar. Co tam u Was? Jakieś ciekawe plany na wakacje? Kto się wybiera na spotkanie Shawoli w Krakowie lub na ZFA? No i oczywiście, zgodnie z zapowiedzią nowy rozdział. Wybaczcie, że taki krótki, ale miałam problemy z buntującym się sprzętem i mało czasu. Poza tym, zdrowie nie dopisało, wena też. I HOPE YOU LIKE IT!


 

Rozdział 5

Od drzwi zaatakowały ich fanki. Nie mogłam się nadziwić. Nawet w szkole nie dają mu spokoju?! Spojrzałam na chłopaka stojącego obok. Wydawał się nie zwracać uwagi na otaczający go świat. Całą uwagę skupiał na rozdawaniu autografów i fanservisie. Nie sądziłam, że może mu to sprawiać tak dużą przyjemność. Oczy mu błyszczały, a na ustach wykwitł ogromny uśmiech. Od zawsze współczułam gwiazdom ze względu na paparazzi, stres, brak prywatności i natarczywych fanów. Patrząc na Kookie powoli zaczęłam zmieniać zdanie. No... bardzo powoli. - O mnie już zapomniałeś? - spytałam z przekąsem, wciskając głowę pomiędzy otaczające go dziewczyny (choć było i kilku przedstawicieli męskiego grona). - Jungkook spojrzał na mnie. - Wszyscy! Koniec na dzisiaj! Dajcie mi coś zjeść, umieram z głodu. - Kułeczko wielbicieli niechętnie odeszło na swoje miejsca. Nie raz słyszałam z ust mijających mnie ludzi ciche szepty: “Kim ona jest?, Co to za dziewczyna?” itp. Starałam nie zwracać na nie większej uwagi. - Chodź, weźmiemy coś. Uwielbiam tutejsze jedzenie, choć nie jest tak smaczne jak to przyrządzane przez Jin hyunga. - Serio? Jin gotuje? - Oczywiście! Nie wiedziałaś? Jest w tym najlepszy z całej naszej siódemki. Robi to naprawdę dobrze! Musisz dziś wpaść na obiad. - zachęcił mnie chłopak. Wzięliśmy jedzenie i usiedliśmy przy stoliku rozkoszując się posiłkiem. Rozmawialiśmy, czasem Kook wtrącał drobne żarty. Przy nim nie mogłam się nudzić. Mimo, iż oboje już dawno skończyliśmy jeść, to żadne z nas nie podniosło się ze swojego miejsca. Tak dobrze nam było w swoim towarzystwie. Czułam się naprawdę świetnie. Jeongguk sprawiał, że zapominałam o swoich rodzinnych problemach, o trudnościach związanych z nowym życiem, o Polsce. Brakowało mi dawnych przyjaciół, lecz Jeon... On był inny. Powoli zaczynało do mnie docierać, że bardzo go lubię. Nawet za bardzo. Naszą rozmowę brutalnie przerwał dzwonek. - O której kończysz? - zagaiłam. - O 14:20. A ty? - Tak samo. - To świetnie! Spotkamy się przed szkołą, dobrze? Wpadniesz na obiad. Na pewno ci zasmakuje. - Ok. Do zobaczenia! - Do zobaczenia! - Odeszliśmy w swoją stronę. Plan Bangtanów i mój sprawdzał się doskonale. Wszystko szło po mojej myśli. Nie mogłam się doczekać miny maknae, gdy zobaczy co dla niego przygotowaliśmy! Zatarłam ręce z radości i udałam się na lekcje.

* * *

Przed szkołą czekał już Jeon. Razem ruszylismy w stronę dormu. Jednak ja miałam troszkę inne plany. - Oppa? - Jungkook spojrzał na mnie zdziwiony. - No proszę! A tak się wykłucałaś, że nie będziesz tak do mnie mówić. - Oppa. - przerwałam mu. - Możemy gdzieś wstąpić zanim pójdziemy do ciebie? - No jasne, gdzie? - Tu niedaleko jest pewne miejsce. Muszę tam coś załatwić. To naprawdę blisko. - Plan był taki. Urodzinowa impreza Jeongguka miała się odbyć w niedużym klubie, tuż obok naszej szkoły. Ja i reszta Bangtan byliśmy umówieni na 15, więc musiałam coś wymyślić. Oczywiście, zrobiłam to co pierwsze przyszło mi na myśl. Zaciągnęłam muzyka na zakupy. Nie był tym widocznie zachwycony, ale cierpliwie znosił moje kaprysy. Minęło pół godziny, a ja stwierdziłam, że możemy już iść. Natychmiast poprawił mu się humor, ale momentalnie mina mu zrzędłą na wieść, że musimy podejść w jeszcze jedno miejsce. - Diana, ale ja jestem głodny! - Wiem, obiecuję, że to będzie tylko chwilka! Załatwie co trezba jak najszybciej. - Przekonałam go i po kilku minutach stranęliśmy przed drzwami lokalu. Ujrzałam jak Kookie unosi ze zdziwienia brwi. Nic nie mówiąc zaciągnęłam solenizanta do środka. - Poczekaj na mnie w środku – zaproponowałam. To mówiąc pchnęłam zdumionego chłopaka do środka sama wchodząc po cichu za nim. W osobnym, wynajętym przez nas pokoju było ciemno, ale juz po chwili oślepiło nas jasne światło, a z kątów wyskoczyli chłopcy krzycząc 100 lat z ogromnym tortem czekoladowym (mniam! :D) i prezentami. Nie mogłam się nacieszyć reakcją solenizanta. Najpier stanął jak wryty, potem nie mógł uwieżyć, następnie się wzruszył się i rozpłakał, a na koniec cieszył ze wszystkimi. - Haha! Nie zapomnieliście! Dziękuję, dziękuję! - mówił każdemu dookoła. - Tobie też dziękuję. Nigdzy ci nie mówiłem, kiedy mam urodziny, a jednak zoorganizowałaś to ze wszystkimi. - To nic wielkiego! A teraz koniec tych wdzięczności! Pomyśl życzenie i zdmuchnij świeczki! - rozkazałam. Godzinę później zajadaliśmy się tortem, śmiejąc się i opowiadając różne historie. Nadszedł czas na wręczanie prezentów. W imieniu BTS przemówił leader, wręczając deskorolkę. Chyba dobrze wybraliśmy z Jinem, bo Jeonowi zaświeciły się oczy na widok podarunku. Ja swój postanowiłam dać w chwili, kiedy będziemy sami. Okazja nadarzyła się bardzo szybko. Na imprezach nie może zabraknąć tańca. A jako jedyna dziewczyna byłam rozchwytywana, aczkolwiek chłopcy nieźle sobie radzili. Nigdy nie zapomnę tanga w wykonaniu V i J-Hopa. To było za dużo jak na moje nerwy. Tańcząc z Jungkookiem postanowiłam chwilę odpocząć. Wyszliśmy na zewnątrz. Zrobiło się już ciemno. Księżyc wisiał wysoko na niebie otaczając nas swym blaskiem. - Uwielbiam pełnię. Świat wtedy wydaje się być zupełnie inny. Noc mniej mroczna – powiedziałam. - Masz rację – zgodził się piosenkarz. - Mam coś dla ciebie. Miałam ci to dać wcześniej, ale stwierdziłam, iż tak będzie lepiej. Mam nadzieję, że przypadnie ci do gustu. - Dałam mu pudełeczko z biżuterią. Po otwarciu breloczek zalśnił w świetle księżyca. Chłopak mógł doskonale zobaczyć grawerunek. Ze zdenerwowania zaczęłam nawijać jak katarynka. - To dla przyjaciół. Mam taką samą na ręce. Jak ci się nie podoba możemy oddać. Nie będę zła jeśli uznasz to za zbyt dziewczęcy prezent. - Gadałabym dłużej gdyby nie Kookie. Zrobił coś, z czym do teraz spotykałam się w swoich sennych marzeniach. Całkowicie mnie zaskoczył.

One Shot - Druga szansa

Hej! Wybaczcie, że nie było mnie tak długo. Rodzinka na głowie, a w poniedziałek wycieczka. Teraz krótkie ogłoszenia parafialne. W sobotę dodam następną część opowiadania, zaś w nastęnym tygodniu pojawią się niespodzianki dla Dilunany i Jasminy. A dziś scenariusz dla Amber Liu. Męczyłam się nad nim długo. To moje pierwsze takie dzieło. Wiem, że scenariusze na ogół pisze się w 2 os. l. poj. Jestem przyzwyczajona do 1 os., więc nie miej mi za złe tej zmiany. Zauważyłam to zbyt późno. I HOPE YOU LIKE IT!

 

Druga szansa

Tacy szczęśliwi, radośni... Wszystko musiało się popsuć. Wystarczył jeden dzień, jedna godzina, jedna minuta, jedna sekunda. Krzyczałam! Płacz... Nic mi nie pozostało... Dlaczego zostawiłeś mnie samą?! Wae?! Kim Sang Hyeon! KIM SANG HYEON! - Znowu obudziłam się z krzykiem. Pot spływał po moim ciele mocząc czarną koszulę nocną. Znowu! Ten sen powtarzał się już od miesiąca. Od TEGO dnia. Dnia, w którym ON zginął. Mój Kim Sang Hyeon.

* * *

- ___! - zawołała mama. - Obudź się kochanie. Trzeba wstać do szkoły!

- Nie idę... - Z moich ust wydobył się szmer. Szelest. Dawno zapomniałam jak mówić do innych.

- Kochanie, od miesiąca siedzisz w swoim pokoju. Nie chodzisz do szkoły, nie umawiasz się ze znajomymi, nawet z nami nie rozmawiasz! Nie sądzisz, że czas już się uspokoić? Zacząć żyć? On by tego chciał...

- NIE!!! - wykrzyknęłam. Mama spojrzała na mnie ze smutkiem i zamknęła drzwi, zostawiając samą. Tak wyglądał każdy poranek. Dokładnie miesiąc temu, 10 kwietnia zginął mój chłopak, Kim Sang Hyeon.

 

W szkole zyskał dużą popularność. Nie ma się czemu dziwić. Był przystojny. Jednak z mnóstwa piękności wybrał mnie, szarą myszkę z okularami. Dawał mi tak dużo szczęścia. Dbał o mnie, opiekował się po śmierci taty. Tego dnia szedł do mnie z bukietem kwiatów i pewną niespodzianką. Właśnie wypadała nasza rocznica... Byliśmy parą już od dwóch lat. Wszystko się skończyło. Na przejściu dla pieszych potrącił go pijany kierowca. Jechał z prędkością 90 km/h. Nie było szans. Śmierć na miejscu. Zginął. Straciłam najcenniejszą osobę na świecie. Później się dowiedziałam, że prezentem dla mnie miał być pierścionek... zaręczynowy.

* * *

- Koniec tego dobrego! Dziś wstaniesz, czy ci się to podoba, czy nie! - wykrzyknęła moja matka.

- Idź sobie! Zostaw mnie w świętym spokoju!

- Twoje krzyki na nic nie pomogą! Miałam jedną córkę, a teraz? To cień jej samej! Spójrz na siebie! Żyjesz niczym zombie! Od dnia do dnia! Ja dłużej tego nie wytrzymam. Po śmierci ojca, mnie również było trudno, ale stwierdziłam, iż mam dla kogo żyć, że moja córka mnie potrzebuje. Dziecko, teraz ja potrzebuję ciebie! – to mówiąc wyciągnęła mnie z łóżka. Rwałam się, szarpałam, gryzłam. Wszystko na nic. Zaciągnęła mnie pod prysznic i wcisnęła pod lecącą z góry lodowatą wodę. Natychmiast się obudziłam.

- Czyś ty oszalała?! Przestań, dość! Puszczaj mnie!

- Nie zrobię tego dopóki mi nie obiecasz, że znów będziesz żyła. Chcę z powrotem moją córkę.

- Dobrze, dobrze! Wstanę! A teraz mnie puszczaj! - Mama zrobiła to co powiedziałam i z zadowoleniem na twarzy wyszła z łazienki. Natychmiast przekręciłam kurek i już po chwili z góry popłynęła ciepła woda, zmywając ze mnie cały smutek, żal, strach ostatniego czasu. Po wyjściu z kabiny prysznicowej spojrzałam w lustro. W odbiciu ukazała mi się twarz niczym u jakiejś mary. Podkrążone oczy, zbyt długa grzywka, szara cera. Sama się przestraszyłam własnej osoby. Po pół godzinie ciężkich starań, zaczęłam przypominać tą osobę sprzed wypadku. Zadowolona z efektu zwlekłam się na dół powłócząc nogami.

- No! Teraz wyglądasz o niebo lepiej kochanie! Chodź, przygotowałam tosty z Nutellą, szklankę mleka, a do tego sałatkę owocową. Wszystko tak, jak lubisz. Musisz coś zjeść by odzyskać siły. 
Nie chciało mi się jeść, ale ta kobieta była uparta i cały czas stała nade mną. Wmusiłam w siebie jedzenie.

- Dobra robota! Idź się przebrać. Mamy nowych sąsiadów. W prawdzie mieszkają obok od dwóch tygodni, ale nie miałaś szansy ich poznać. Przemili ludzie. Do tego mają przystojnego syna w twoim wieku. Myślę, że się polubicie. No jazda! - popędziła mnie. Odwróciła się na pięcie i poszłam do siebie. Co ona sobie myśli?! Że zapomnę z dnia na dzień o tym co było?! To zbyt trudne! Ja tak nie umiem! Najpierw tata, potem on. To za dużo! Omal się nie rozbeczałam, wyciągając z szafy czarne rurki. Moje przemyślenia przerwało ciche pukanie do drzwi.

- Mogę? - Głowa mamy ukazała się w szparze.

- Wejdź.

- Ja tylko na chwilę. Chcę ci powiedzieć, że wiem jak się czujesz. Ja... Miała tak samo, ale pamiętaj, że jestem przy tobie i zawsze możesz na mnie liczyć – nie zdążyła nawet odpowiedzieć, gdy wyszła. Stałam na środku pokoju i płakałam. Płakałam, ponieważ mimo wszystko wiedziałam, iż jestem sama. Szybko nałożyłam na siebie spodnie, koszulkę i dużą bluzę, a przez ramię przewiesiłam torebkę.

- Wychodzę... - oznajmiłam na dole i żwawym krokiem ruszyłam pod posesję sąsiadów. W myślach modliłam się bym nikogo nie zastała. Dziś chyba sprzyjało mi szczęście, bo moje prośby zostały wysłuchane. Mimo wszystko stwierdziła, że muszę wykorzystać dobra pogodę i poszłam na spacer. Gdzieś w połowie drogi ujrzałam przechodzącego na pasach wysokiego chłopaka. Spieszył się gdzieś, bo nawet nie spojrzał na drogę. Nie wiem co przyciągnęło do niego moją uwagę, ale już po chwili wiedziałam. Dano mi drugą szansę, ponieważ z naprzeciwka nadjeżdżał samochód z dużą prędkością. Udało mi się tylko zarejestrować, że nie zdąży wyhamować. Wpadłam na ulicę i popchnęłam idącego po pasach. Zaraz też usłyszałam pisk opon i kilka metrów dalej zatrzymał się pojazd. Kierowca wysiadł i zauważywszy, że żyjemy, zatrzasnął drzwi i odjechał. Skołowana tym co się stało nie zauważyłam, iż kogoś przygniatam swoim ciałem. Spojrzałam na jego twarz. O kurde! Ale ciacho!! - przemknęło mi przez głowę. Zaraz potem otrząsnęłam się z tych zbędnych myśli i podniosłam na nogi.

- P-p-przeprasza! J-ja t-tylko... no bo ten samochód jechał, a-a ty szedłeś i... Och! - plątałam się. Ten chłopak działał na mnie w dziwny sposób. Mimo wszystko, wyglądał obłędnie. Był wysoki, z wysportowaną sylwetką i jasnymi włosami. Szeroki i radosny uśmiech nie schodził mu z twarzy, a w oczach błyskały radosne iskierki. Sprawiał wrażenie miłego.

- Dziękuję. Uratowałaś mi życie. Gdyby nie ty... Aj! Wolę sobie nie wyobrażać co by było. Jeszcze raz ci dziękuję... - mówił spokojnie.

Ej! Właśnie! Ramen jest lepszy z jajkiem, czy z zieloną cebulką? - wyskoczył z pytaniem. Zamurowało mnie. Dopiero co był taki opanowany i szczerze dziękował, a teraz? Uśmiech od ucha do ucha i głupie pytania? Co jest do cholery?!

- C-co? - spytałam jak głupia. Spojrzałam na niego i natychmiast odwróciłam się na pięcie, by szybkim krokiem udać się do domu. Przed przebywaniem z takimi gośćmi skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą, gdyż każda taka chwila zagraża twojemu życiu lub zdrowiu – stwierdziłam. Usłyszałam za sobą odgłos kroków. Odwróciłam się. Oczywiście, szedł za mną ten pajac.

- Śledzisz mnie?

- Ja tylko idę do domu. A właśnie! Mogłabyś mi w końcu odpowiedzieć na pytanie? Naprawdę nie wiem.

- Czy ty jesteś taki dziwny, czy tylko udajesz? - Spojrzał na mnie zdumionym wzrokiem.

- Że niby ja?

- A kto?!

- A-ale...

- Ach! Już nic! - Udałam się do domu, a ten idiota poszedł za mną! Oczywiście, w środku mama z powalającą radością oznajmiła mi, iż sąsiedzi, których nie było wcześniej właśnie przyszli się przywitać. Z salonu wyjrzało dwoje ludzi. Wydawali się być mili. Zmieniłam zdanie już po chwili. Po zobaczeniu mojego prześladowcy, stojącego w drzwiach usłyszałam z ust kobiety naprawdę straszne słowa: „Widzę, że już poznałaś naszego syna, Taehyunga”.

- Możesz mi mówić V – dodał Kim z uśmiechem

Czy to jakiś horror?!!

* * *

Mijały dni. Nie zapomniałam. Miłość nie odchodzi tak szybko. Tęskniłam tak bardzo, że nie można tego wyrazić słowami. Przynajmniej mama była szczęśliwa. Wychodziłam z domu. Raz nawet zadzwoniłam do koleżanki. Jednak teraz dręczył mnie jeszcze jeden problem. Nazywał się Kim Taehyung.

- Czy tobie się nudzi?! - wydarłaś się na Kima. Wziął cię dziś na miasto na zakupy, choć jasno dawałaś mu do zrozumienia, że nie chcesz.

- Ale ___, przecież jesteś kobietą. Nie możesz wiecznie chodzić ubrana w czarne dresy. Spójrz tylko na siebie!

- Co cię obchodzi, jak wyglądam?! To moja sprawa. Zresztą, jestem w żałobie. Nie będę ubierać pstrokatych sukieneczek! To jeszcze za wcześnie – dodałam szeptem. Nastawienie chłopaka diametralnie się zmieniło. Czasami mnie dziwiło, jak ten facet potrafi w jednej chwili być denerwujący, w następnej słodki i uroczy, a w innej poważy i opanowany.

- Chodź, idziemy na kawę! - Wygadałam mu wszystko. O Kim Sang Hyeonie, o tym, jak zginął, o moim cierpieniu. On tylko siedział i słuchał. Nie przerywał, był przy mnie. Cieszyłam się, iż nie jestem sama. Gdy wszystko wygadałam, podszedł do mnie i przytulił nic nie mówiąc. Siedziałam nie wyrywając się. Dosłownie mnie zamurowało. Ale tylko na chwilkę...

- Yah!! Kim Taehyung! Co ty robisz?! Oszalałeś? - Odrzuciłam go od siebie przez co wylądował na podłodze i nie zastanawiając się nad konsekwencjami swoich czynów wbiegłam na ulicę. Źle zrobiłam. Usłyszałam krzyk Tae, ale było już za późno. Samochód uderzył we mnie z dużą prędkością. Zobaczyłam nad sobą twarz chłopaka. Płakał. Mówił coś do mnie.

- Głupia! Coś ty zrobiła! Nie zostawiaj mnie! Ja cię kocham! Słyszysz?! Kocham!...

Chciałam mu powiedzieć, dać do zrozumienia, że wszystko jest w porządku, że ja go też. Nie zdążyłam... Osunęłam się w ciemność.

* * *

Gdy otworzyłam oczy oślepił mnie blask słońca.

- Ach! Moja głowa! - wyszeptałam. Rozejrzałam się dookoła. Leżałam w sali szpitalnej. Tuż obok pikały urządzenia. Jak ja nie cierpię tego dźwięku! Tak poza tym, co się stało? Już miałam wstać, gdy drzwi do sali zaczęły się odsuwać. Do pomieszczenia wkroczył Kim. Ciekawa co tu robi, udałam, iż śpię. Podszedł do stolika obok, zmienił bukiet (ulubione kwiaty) na świeży i usiadł przy łóżku chwytając moją rękę i splatając nasze palce. Miała ogromną ochotę walnąć go w ten jasny łeb, lecz się powstrzymałam ciekawa co zrobi.

- Wiesz kochanie (Jak on mnie nazwał??!!), wszyscy za tobą tęsknią. Nawet moja mama codziennie, gdy wracam ze szpitala (On przychodzi tu codziennie?!) pyta się o ciebie. Musisz się obudzić, wiele osób na ciebie liczy. No i nie pojechaliśmy nigdzie na wakacje, a to już połowa sierpnia. - Spojrzał na zegarek. - Muszę iść. Do jutra kotku. Usłyszałam jak idzie w stronę drzwi. Wtem zawrócił, a po chwili na moich ustach poczułam delikatny dotyk, niczym skrzydeł motyla. Całował mnie z żarliwością, a jednocześnie lekko. Nie zauważyłam nawet jak zarzuciłam ręce na szyje chłopaka i objęłam go, przyciągając do siebie, pogłębiając i oddając pocałunek. Oderwaliśmy się od siebie by zaczerpnąć powietrza. Taehyung patrzył na mnie ze zdziwieniem i radością. Już po chwili znalazłam się w jego ciepłych ramionach.

- Obudziłaś się! O Boże! Wróciłaś! - płakał.

- Nie mogłam cię zostawić, nie powiedziawszy najważniejszego. Kocham cię baranie – powiedziałam śmiejąc się do niego. Na twarzy Kima zagościł wielgachny uśmiech i zaraz znów ściskał mnie, powodując, że prawie się dusiłam.

- Ach! Yah! Duszę się! Puść mnie głąbie!

- Och, przepraszam! A-ale to znaczy, że będziesz moją dziewczyną? - spytał.

- A mam inny wybór?!

- Nie! - odparł i pocałował mnie jeszcze żarliwiej niż wcześniej.

- Ale musisz spełnić jeden warunek – oznajmiłam, gdy mnie puścił.

- Jaki? - spytał, śmiejąc się jak głupi do sera.

- Nigdy, nie mów, do mnie, KOTKU!!!

- Dobrze, misiu.

- Yah!!!!!!

THE END