The Best Holiday - Rozdział 1

Długo wyczekiwany... Szczęśliwego Nowego Roku!!

Rozdział 1

Dźwięk gwizdka. Koniec meczu.

- Wygrałyśmy!! Yeeey!! Hara!!! – Cieszyłam się jak głupia.

- Masz rację Emma. Rzeczywiście wygrałyśmy – odparła skwaszona.

- Coś się stało? – Zaniepokojona, przysunęłam się do mojej przyjaciółki. Zresztą, jedynej. Nie byłam zbyt towarzyska. Właściwie, to w szkole nikt mnie nie lubił. Może to prze mój wygląd? Typowa chłopczyca: krótkie, ciemne włosy, zero makijażu, a najchętniej noszę spodnie i sportowe koszulki. Nawet  nauczyciele sądzili, że nie mam za grosz kultury i szacunku dla nich samych. Moje szkolne życie nie było zbyt barwne. Dlatego byłam wdzięczna Harze, że ze mną rozmawia. Teraz, kiedy w jej oczach zauważyłam łzy od razu wiedziałam, że coś się stało. – Hara, co jest?! – Lekko potrząsnęłam jej ramiona.

- J-ja muszę co coś p-powiedzieć – wyszlochała.

- Dobrze tylko już nie płacz. – Usiadłyśmy na ławce rezerwowych.

- B-bo… Aish! Nie wiem jak ci t-to p-powiedzieć!

- Najlepiej od początku.

- Przeprowadzam się. Mój tata dostał pracę w Ameryce. Lecimy w połowie wakacji, żebym miała czas się zaaklimatyzować.

Przez chwilę nie było słychać nic oprócz jej urywanego szlochu.

- Ej! – Dotknęłam jej ramienia. – W porządku. Przecież nadal możemy się kontaktować. Jest Skype, twitter, Katalk! Nie zerwiemy przecież kontaktu! - Podniosłam jej głowę i spojrzałam w ogromne, niebieskie oczy. Już tęskniłam. Tak, potrafiłam czuć takie emocje jak miłość, smutek, żal czy tęsknotę, choć niektórzy sądzili, że jestem nieczuła, bez serca. Jednak właśnie te uczucia rozkwitały przy tej dziewczynie. Hara była moją najlepszą i jedyną przyjaciółką jaką miałam przez całe życie…

Właśnie miałam ją stracić.

- Naprawdę? – spytała z  mokrymi od łez policzkami.

- Naprawdę. Przecież mnie chyba nie porzucisz? Chyba, że taki masz plan??

- Ależ skąd! Oczywiście, że będziemy się kontaktować. Jesteśmy przecież najlepszymi przyjaciółkami!! – niemal krzycząc rzuciła mi się na szyję. Na prawdę nie wiem, jak do tej pory to wytrzymywałam.

***

Miesiąc później patrzyłam przez szyby budynku lotniska jak wylatuje samolot do Ameryki. Było ciężko. Przez pierwszy tydzień czas bardzo mi się dłużył. Mimo codziennych rozmów, tęskniłam za Harą. Nie miałam już z kim wychodzić do kina, oglądać meczy, czy szaleć w skateparku. Całymi dniami chodziłam znudzona. Czas umilały mi treningi piłki i to właśnie temu sportowi oddawałam swój wolny czas, ale nawet to było dziwne, nudne. Co jest ciekawego w strzelaniu samotnie piłek na pustą bramkę? Pewnego dnia jednak wszystko się zmieniło. Tego dnia miałam spotkać się z kilkoma osobami z klasy. Nie przepadałam za takimi imprezami, ale uparli się, że mam być, więc się pojawiłam. Dodatkową zachętą był cel spotkania: mecz między klasowy. Czemu nie? Piłka zawsze! Oczywiście,  musiałam się spóźnić. Zdyszana przybiegłam na boisko.
- O! Jesteś Em! Już myśleliśmy, że nie przyjdziesz.

- Dajcie mi chwilę! Biegłam całą drogę, musze odsapnąć.

- W porządku, czekamy jeszcze na jednego zawodnika z przeciwnej drużyny.

I właśnie w tym momencie poczułam uderzenie i upadłam na murawę.

- Yah! Minho! Uważaj!

- Wiem! – usłyszałam jakiś głos nad swoją głową. Otwarłam oczy i natychmiast tego pożałowałam. Słoneczne promienie natychmiast uderzyły w moje oczy.

- Ouch! – jęknęłam, zasłaniając twarz rękoma. – Co jest?

- Emma! Wszystko w porządku?! – Moi znajomi podbiegli do mnie, ja zaś starałam się podnieść do pionu. Marnie mi to szło.

- Tak, tak. Co się stało? – Popatrzyłam na wszystkich zebranych.

- Jesteś cała?  – odezwał się nieznany mi chłopak. Przyjrzałam mu się dokładniej. Miał taką samą czapkę jak ja. Właśnie! Czapka!

- A czymże zawiniłeś? – Byłam naprawdę ciekawa co on mi zrobił i żałowałam, że nie wzięłam swojego full cap’a. Słońce dość mocno prażyło.

- Nie wiesz? – Junhyung wydawał się być zdezorientowany. Dodam w tym momencie, że ten szanowny pan, chodził ze mną do klasy. Był prymusem, ale to mi nie przeszkadzało. Wracając do historii…

Pokręciłam głową, patrząc na niego pytająco.

- Prawdopodobnie, oboje byliśmy spóźnieni – odezwał się nieznajomy. Kiwnęłam na potwierdzenie jego słów, to jeszcze pamiętałam. – Kiedy weszłaś na boisko, ja akurat biegłem na miejsce. Miałem opuszczoną głowę, więc cie nie zauważyłem i wpadliśmy na siebie.  Przepraszam…?

- Och nie ma za co!

- Huh? To chyba ty powinnaś przeprosić. Każdemu tak włazisz pod nogi? A z resztą. Co ja się będę pytał, jesteś z ich klasy – wskazał na moich znajomych. – Po was można się spodziewać tylko czegoś takiego.

Aż mnie zatkało. Co ten gnojek sobie wyobraża?! Stał teraz prosto nade mną, patrząc mi się głęboko w oczy. Tyle że jego były zupełnie puste, twarz bez wyrazu. Kompletnie nie przejął się tym wszystkim. Nie odpowiedziałam. Rzuciłam mu tylko wściekłe spojrzenie i z drobną pomocą kumpli, wstałam. Najlepsze wakacje?! Gówno prawda!

Nigdy nie sądziłam, że będę grała przeciwko „panu popularnemu”. Tak Choi Minho był w naszej szkole niczym bóstwo. W każdym razie, coś koło tego. Każdy lgnął do niego niczym pszczoła do miodu i na co dzień sprawiał wrażenie fajnego. Miły chłopak z ogromnymi możliwościami i talentem sportowym. Ale to była jedynie maska. Pan „idealny” tak naprawdę był gburem i nadętym bufonem.

Stanęłam na środku jako kapitan drużyny, a  na wprost ON. Podaliśmy sobie ręce.

- Przygotujcie poduszki, bo mogą was boleć tyłki po tym jak je skopiemy – wyszeptałam, patrząc mu głęboko w oczy.

- Zobaczymy - Obrócił się na pięcie i odszedł, śmiejąc się pod nosem. Taki pewny siebie? Okay, zobaczymy jeszcze.

Piłka poszła w ruch. Nie ma co, dobrzy byli. Po pierwszej połowie prowadziliśmy 4:3. Cieszyłam się z tego jak dziecko, lecz nie mogłam tego po sobie pokazać. To nie był jeszcze koniec. I miałam rację…

- Uch! – zmęczona upadłam na ławkę. Kto by pomyślał, że pierwszą porażkę poniosę w meczu przeciwko temu idiocie?! Do tego w meczu między klasowym! Dlaczego oni zawsze są o krok przed nami?!

Wyjaśniając, wszyscy mieliśmy zacząć we wrześniu ostatnią klasę liceum. Nasza szkoła to renomowana placówka o charakterze sportowym, przygotowująca przyszłych zwycięzców, ich trenerów, specjalistów medycyny sportowej jak czy chociażby dietetyków/ Ja z resztą drużyny uczęszczałam do klasy C, tamci natomiast do E. Wspaniała klasa E! Idealni w każdej dziedzinie: czy to nauka, sport, czy choćby wygląd! Oszaleć można. To oni zawsze reprezentowali szkołę we wszelakich konkursach, zawodach, uroczystościach. A co z nami? ZAWSZE byliśmy na drugim miejscu. Najczęściej brakowało kilku punktów, ale jednak brakowało. To niepocieszające.

- Jak tam. Tyłek boli? – usłyszałam nad sobą. Uniosłam głowę i spojrzałam wprost w te przenikliwe, czarne oczy.

- Ty… - wysyczałam przez zęby. Chłopak pochylił się tak, iż niemal stykaliśmy się nosami.

- Do zobaczenia wkrótce, złotko – szepnął, delikatnie muskając ustami moje ucho. Uśmiechał się, ale jego oczy nadal pozostały niewzruszone. Zero emocji. Ten facet jest bez serca czy co?! I jakie złotko?! Niech sobie ze mną nie pogrywa!
 Patrzyłam na oddalającą się postać. To będą najgorsze wakacje mojego życia!

Od razu wyjaśniam! Opowiadanie nie ma na celu oczernić Minho, czy zespołu SHINee! Ja również lubię ich muzykę, a charakter bohatera jest dopasowany do opowiadania.

Nowe opowiadanie - prolog i bohaterowie

Długo czekaliście, a teraz przedsmak tego, co czeka Was już niedługo. :)

Bohaterowie "The Best Holiday":

 

 Choi Minho:

18 lat  • Koreańczyk • główny bohater • sportowiec • nieodkryty talent muzyczny • nieokrzesany buntownik, jednocześnie wrażliwy chłopak • popularny w szkole

Emma Winston

18 lat • Polka wychowana w Wielkiej Brytanii  • główna bohaterka • chłopczyca • skłócona z rodziną • niezbyt lubiana wśród rówieśników • marzy o karierze sportowca • nie zdaje sobie sprawy z własnej urody

Byun Hara

18 lat • Koreanka • najlepsza przyjaciółka głównej bohaterki • wrażliwa, o niezwykłej urodzie • opanowana i cicha osóbka •  fanka piłki nożnej i mody (jakie niespodziewane ^^) • blogerka modowa

Prolog:

„Świat jest sceną, aktorami ludzie”. Dobre słowa William!

Siedziałam na łóżku w swoim pokoju zakuwając do sprawdzianu z literatury. Jak dobrze, że to ostatni w tym roku. Potem rozdanie świadectw i „hulaj dusza, piekła nie ma”! Wreszcie znajdę czas na częstsze treningi piłki. Boziu! Jak ja kocham wakacje! Z uśmiechem na twarzy wróciłam do lektury podręcznika. Jednak po mojej głowie wciąż chodziła pewna myśl, przeczucie. To zdecydowanie będą najlepsze wakacje! Nie wiem dlaczego, ale będą!

Do Sylwestra! :)

Powrót...

Coś czuję, że już kiedyś coś podobnego pisałam...

Witam wszystkich, którzy jeszcze zaglądają na tego bloga! Wiem, wiem... Przyznaję się! Stałam się strasznie leniwa. Prawda jest taka, że ja jestem bardzo sumienna i pracowita, a także pilnuję terminów i dbam o to co robię..., ale tylko wtedy, gdy mam jakąś motywację. (Teraz zwalam winę na Was - cudowny ze mnie bloger!) Jest  mi przykro, że widziałam tylko komentarze od 3 osób, w tym od mojej przyjaciółki i agasshi (dziękuję). Jednakże wiem, że tak naprawdę to ja powinnam nad sobą pracować. Ostatnio oglądam dramę Pinocchio. I tak jak główna bohaterka, przestanę składać obietnice, których nie mogę wypełnić.  Ostatnio oglądałam mnóstwo dram, anime, nudziłam się jak mops, to nie było życie. Muszę się wziąć za siebie. Po prostu. Znienawidziłam własne życie. " Co to ma być Kasia?! Spójrz, co ty wyprawiasz! Jesteś jak żywy trup!" Takie myśli przebiegały mi przez głowę. Tak więc. POSTARAM się poprawić. Nadal nie będzie jakiegoś szału, ale wrócę do pisania.
A propos tego. Opowiadanie z Minho się tworzy! Za niedługo dostaniecie pierwszą część. Nie mam jeszcze wizji, jak to będzie przebiegać, ale mam nadzieję, że zechcecie cierpliwie zaczekać.

Dziękuję za bycie ze mną. Nawet jeśli jest to ledwo kilka osób. Niezależnie od ilości, trzeba Was cenić. Chociaż ta chyba się zwiększyła, bo minęło kilka miesięcy i nagle z 1000 wejść, zrobiło się ponad 1890. Ja... jestem naprawdę wdzięczna. :)
To koniec! Dziękuję! Czekajcie cierpliwie i...

naprawdę przepraszam...

One Shot - Senne spotkanie cz.2

Część 2. Jedzie ktoś na ZFA (Zlot Fanów Azji) w Krakowie? Ja nie mogę się doczekać ^^ Miłego czytania! I HOPE YOU LIKE IT!

Odkąd pamiętam moim hobby było pieczenie. Uwielbiam wyszukiwać nowe przepisy, a następnie eksperymentować we własnej kuchni. Dziś naszła mnie ochota na coś słodkiego. Sięgałam do szafki po cukier, gdy ze zdziwieniem odkryłam, że wczoraj zapomniałam go kupić. Uderzyłam się otwartą dłonią w czoło. Co teraz?! No tak… Trzeba kupić. Wyjrzałam za okno i aż się wzdrygnęłam. Woda lała się strumieniami, a co chwilę niebo przecinały błyskawice. Wiatr przyginał drzewa, ulicą płynęła rzeka wody. Nie ma mowy! Nie idę! W tym samym momencie spojrzałam na miskę z ciastem. Musiałam to skończyć inaczej wszystko trafiło by do kosza. Rany! Mam!

***

Nacisnęłam przycisk od domofonu. Oby był w domu… Był. Otworzył drzwi z przewiązanym w pasie ręcznikiem. Z włosów kapała woda, spływając po przystojnej twarzy. Małym, białym ręcznikiem położonym na karku co chwilę ścierał te kropelki.

- Anastazja…? - powiedział cicho.

- Och! Tak! Przyszłam, bo skończył mi się cukier, a pogoda jakoś nie zachęca do zakupów. Pożyczyłbyś mi trochę? – zapytałam, lekko spuszczając głowę. Czułam jak moje policzki pokrywa czerwień.

- A! Tak, proszę! – Otwarł szerzej drzwi i zaprowadził do kuchni.

- Proszę, tu jest całe opakowanie. Jeszcze nie zaczęte.

- Nie trzeba aż tyle…

- Weź.

- Dziękuję.

Odprowadził mnie do drzwi. Wyszłam na trzęsących się nogach i nie oglądając się za siebie, popędziłam do własnego mieszkania.

Ciasto stało na blacie kuchennym, posypane cukrem pudrem i udekorowane owocami. Mimo, że prezentowało się tak ładnie, nie mogłam się przemóc i spróbować. W takich chwilach dzwoniłam po Blankę, moja przyjaciółkę, ale nie chciałam jej wyciągać z domu w taką pogodę. Wtedy wpadłam na genialny pomysł.

Znów delikatne kołatanie. Tym razem był suchy i ubrany. Wyglądał świetnie w turkusowej koszuli i jasnych spodniach.

- Czego potrzebujesz tym razem? – zapytał z lekkim uśmiechem, na który odpowiedziałam.

- Teraz, w podzięce za pomoc chciałam cię zaprosić na coś słodkiego i kawę?? – odparłam niepewna jego odpowiedzi.

- Czekaj chwilkę. – Wszedł do mieszkania. Ja zaś przez otwarte wejście ujrzałam gustownie urządzony salon.

- Możemy iść.

- Dobrze. Zapraszam do siebie.

Weszliśmy do mojego mieszkania. Shin rozsiadł się wygodnie na kanapie, zaś ja przygotowywałam poczęstunek. Wieczór upłynął nam w miłej atmosferze, pośród rozmów oraz żartów.

***

Nie skończyło się tylko na jednym razie. Nasze spotkania zdarzały się coraz częściej. Siedziałam właśnie zapatrzona w szalejący w kominku ogień. Na dworze już dawno się ściemniło.

- Proszę – powiedział Jiho, podając mi kieliszek z winem.

- Dziękuję. Wybacz, że się tobą wysługuję w moim własnym mieszkaniu, ale tu jest tak przyjemnie…

- Nie szkodzi. Wiesz, od dawna coś mnie ciekawi.

- Co takiego? – spojrzałam na niego zainteresowana.

- Grasz na fortepianie?

Spojrzałam na instrument. – Nie . Stoi tu sobie dla ozdoby… - odparłam ze śmiertelnie poważną miną. Omal nie parsknęłam śmiechem widząc jego wyraz twarzy. – Żartuję! Tak, od ponad 15 lat.

- Zagrasz mi coś?

- No dobrze.

Siadłam na stołeczku, przygotowałam nuty i zaczęłam. Spod moich palców wychodziły delikatne dźwięki „Canona” autorstwa Pachelbela. Moja przyjaciółka kochała ten utwór. On też… Przypomniałam sobie o starym przyjacielu, który pierwszy usłyszał jak go gram. Nie miałam z nim kontaktu od dawna. Od tamtego wydarzenia… 17 lat temu uległam wypadkowi samochodowemu. Nie pamiętałam nikogo, ani nic. Z  czasem wspomnienia powoli wracały, ale do dziś nie pamiętam jego twarzy ani imienia. Gdy skończyłam odwróciłam się do mężczyzny z lekkim uśmiechem, który zniknął momentalnie. Shin siedział z pochylona głową, zaciskając pięści.

- C-coś nie tak…? Shin…

- Muszę już iść!  - przerwał mi.

- A-ale dlaczego? Zrobiłam coś źle?

- N-nie! Skąd! – wykrzyknął. – To moja wina. Po prostu mi ją przypominasz.

- Kogo? 
- Przyjaciółkę z dzieciństwa. Zagrała mi ten utwór tuż przed tym zanim zginęła w wypadku. Do dziś śni mi się po nocach… - Podniósł głowę. OCZY!! CIEMNE NICZYM BURZOWE NIEGO, GŁĘBOKIE JAK OCEAN… Nie zmieniły się przez te 17 lat.

- Skąd wiesz, że zginęła? – zapytałam ostrożnie.

- Tak mi powiedzieli, lekarz, bliscy, jej rodzina…

- Co byś zrobił gdyby żyła? – wyszeptałam.

Spojrzał na mnie zdumiony. – Pewnie wyznałbym jej to, co przed nią ukrywałem.

- Co takiego?

- Że ją kocham…

Podeszłam do niego powoli i mocno przytuliłam wtulając twarz w zagłębienie szyi.

- Dobrze, iż siedzisz, bo inaczej bym nie dosięgła. Urosłeś przez te 17 lat. A tak poza tym, to też cię kocham – wyznałam, cicho szepcząc. W pokoju zaległa cisza. Po chwili poczułam uścisk silnych, męskich ramion i łzy, moczące moja koszulę.

- Annie? Annie, to ty? Przecież…

- Tak było lepiej Shin. J-ja nic nie pamiętałam nawet ciebie.. Nie chciałam cię ranić, więc razem z naszymi rodzicami i lekarzem zadecydowaliśmy powiedzieć ci, że nie żyję. Tym bardziej, że nie było pewne, czy kiedykolwiek cos sobie przypomnę… Dlatego też zmieniłam imię. Zaczynałam życie na nowo.

- Więc jak teraz?

- Śniłeś mi się. Twoje oczy. Zawsze mówiłam, iż są niesamowite, prawda?

- Moja Annie! – wykrzyknął. Uciszyłam go jednym pocałunkiem, który oddał z jeszcze większą pasją.

Mój świat wreszcie nabrał kolorów. Choć za oknami panuje jesień, dla mnie zaczyna się wiosna. Znalazłam swoje szczęście. Już go nie zostawię.

Koniec