One Shot - Senne spotkanie cz.2

Część 2. Jedzie ktoś na ZFA (Zlot Fanów Azji) w Krakowie? Ja nie mogę się doczekać ^^ Miłego czytania! I HOPE YOU LIKE IT!

Odkąd pamiętam moim hobby było pieczenie. Uwielbiam wyszukiwać nowe przepisy, a następnie eksperymentować we własnej kuchni. Dziś naszła mnie ochota na coś słodkiego. Sięgałam do szafki po cukier, gdy ze zdziwieniem odkryłam, że wczoraj zapomniałam go kupić. Uderzyłam się otwartą dłonią w czoło. Co teraz?! No tak… Trzeba kupić. Wyjrzałam za okno i aż się wzdrygnęłam. Woda lała się strumieniami, a co chwilę niebo przecinały błyskawice. Wiatr przyginał drzewa, ulicą płynęła rzeka wody. Nie ma mowy! Nie idę! W tym samym momencie spojrzałam na miskę z ciastem. Musiałam to skończyć inaczej wszystko trafiło by do kosza. Rany! Mam!

***

Nacisnęłam przycisk od domofonu. Oby był w domu… Był. Otworzył drzwi z przewiązanym w pasie ręcznikiem. Z włosów kapała woda, spływając po przystojnej twarzy. Małym, białym ręcznikiem położonym na karku co chwilę ścierał te kropelki.

- Anastazja…? - powiedział cicho.

- Och! Tak! Przyszłam, bo skończył mi się cukier, a pogoda jakoś nie zachęca do zakupów. Pożyczyłbyś mi trochę? – zapytałam, lekko spuszczając głowę. Czułam jak moje policzki pokrywa czerwień.

- A! Tak, proszę! – Otwarł szerzej drzwi i zaprowadził do kuchni.

- Proszę, tu jest całe opakowanie. Jeszcze nie zaczęte.

- Nie trzeba aż tyle…

- Weź.

- Dziękuję.

Odprowadził mnie do drzwi. Wyszłam na trzęsących się nogach i nie oglądając się za siebie, popędziłam do własnego mieszkania.

Ciasto stało na blacie kuchennym, posypane cukrem pudrem i udekorowane owocami. Mimo, że prezentowało się tak ładnie, nie mogłam się przemóc i spróbować. W takich chwilach dzwoniłam po Blankę, moja przyjaciółkę, ale nie chciałam jej wyciągać z domu w taką pogodę. Wtedy wpadłam na genialny pomysł.

Znów delikatne kołatanie. Tym razem był suchy i ubrany. Wyglądał świetnie w turkusowej koszuli i jasnych spodniach.

- Czego potrzebujesz tym razem? – zapytał z lekkim uśmiechem, na który odpowiedziałam.

- Teraz, w podzięce za pomoc chciałam cię zaprosić na coś słodkiego i kawę?? – odparłam niepewna jego odpowiedzi.

- Czekaj chwilkę. – Wszedł do mieszkania. Ja zaś przez otwarte wejście ujrzałam gustownie urządzony salon.

- Możemy iść.

- Dobrze. Zapraszam do siebie.

Weszliśmy do mojego mieszkania. Shin rozsiadł się wygodnie na kanapie, zaś ja przygotowywałam poczęstunek. Wieczór upłynął nam w miłej atmosferze, pośród rozmów oraz żartów.

***

Nie skończyło się tylko na jednym razie. Nasze spotkania zdarzały się coraz częściej. Siedziałam właśnie zapatrzona w szalejący w kominku ogień. Na dworze już dawno się ściemniło.

- Proszę – powiedział Jiho, podając mi kieliszek z winem.

- Dziękuję. Wybacz, że się tobą wysługuję w moim własnym mieszkaniu, ale tu jest tak przyjemnie…

- Nie szkodzi. Wiesz, od dawna coś mnie ciekawi.

- Co takiego? – spojrzałam na niego zainteresowana.

- Grasz na fortepianie?

Spojrzałam na instrument. – Nie . Stoi tu sobie dla ozdoby… - odparłam ze śmiertelnie poważną miną. Omal nie parsknęłam śmiechem widząc jego wyraz twarzy. – Żartuję! Tak, od ponad 15 lat.

- Zagrasz mi coś?

- No dobrze.

Siadłam na stołeczku, przygotowałam nuty i zaczęłam. Spod moich palców wychodziły delikatne dźwięki „Canona” autorstwa Pachelbela. Moja przyjaciółka kochała ten utwór. On też… Przypomniałam sobie o starym przyjacielu, który pierwszy usłyszał jak go gram. Nie miałam z nim kontaktu od dawna. Od tamtego wydarzenia… 17 lat temu uległam wypadkowi samochodowemu. Nie pamiętałam nikogo, ani nic. Z  czasem wspomnienia powoli wracały, ale do dziś nie pamiętam jego twarzy ani imienia. Gdy skończyłam odwróciłam się do mężczyzny z lekkim uśmiechem, który zniknął momentalnie. Shin siedział z pochylona głową, zaciskając pięści.

- C-coś nie tak…? Shin…

- Muszę już iść!  - przerwał mi.

- A-ale dlaczego? Zrobiłam coś źle?

- N-nie! Skąd! – wykrzyknął. – To moja wina. Po prostu mi ją przypominasz.

- Kogo? 
- Przyjaciółkę z dzieciństwa. Zagrała mi ten utwór tuż przed tym zanim zginęła w wypadku. Do dziś śni mi się po nocach… - Podniósł głowę. OCZY!! CIEMNE NICZYM BURZOWE NIEGO, GŁĘBOKIE JAK OCEAN… Nie zmieniły się przez te 17 lat.

- Skąd wiesz, że zginęła? – zapytałam ostrożnie.

- Tak mi powiedzieli, lekarz, bliscy, jej rodzina…

- Co byś zrobił gdyby żyła? – wyszeptałam.

Spojrzał na mnie zdumiony. – Pewnie wyznałbym jej to, co przed nią ukrywałem.

- Co takiego?

- Że ją kocham…

Podeszłam do niego powoli i mocno przytuliłam wtulając twarz w zagłębienie szyi.

- Dobrze, iż siedzisz, bo inaczej bym nie dosięgła. Urosłeś przez te 17 lat. A tak poza tym, to też cię kocham – wyznałam, cicho szepcząc. W pokoju zaległa cisza. Po chwili poczułam uścisk silnych, męskich ramion i łzy, moczące moja koszulę.

- Annie? Annie, to ty? Przecież…

- Tak było lepiej Shin. J-ja nic nie pamiętałam nawet ciebie.. Nie chciałam cię ranić, więc razem z naszymi rodzicami i lekarzem zadecydowaliśmy powiedzieć ci, że nie żyję. Tym bardziej, że nie było pewne, czy kiedykolwiek cos sobie przypomnę… Dlatego też zmieniłam imię. Zaczynałam życie na nowo.

- Więc jak teraz?

- Śniłeś mi się. Twoje oczy. Zawsze mówiłam, iż są niesamowite, prawda?

- Moja Annie! – wykrzyknął. Uciszyłam go jednym pocałunkiem, który oddał z jeszcze większą pasją.

Mój świat wreszcie nabrał kolorów. Choć za oknami panuje jesień, dla mnie zaczyna się wiosna. Znalazłam swoje szczęście. Już go nie zostawię.

Koniec

One Shot - Senne spotkanie cz.1

Witam! Po długiej nieobecności mam dla Was one shot. Dedykowany mojej kochanej przyjaciółce. Postanowiłam go podzielić. Mam nadzieję, że Ci się spodoba. Następna część prawdopodobnie jutro, ale nic nie obiecuję. I HOPE YOU LIKE IT! :)


Senne spotkanie

Deszcz walił w szyby, zaś niebo rozjaśniały błyskawice. Leżałam na kanapie przykryta cienkim kocem z kubkiem gorącej czekolady w ręce. W kominku  palił się ogień, drewno trzaskało, a w tle słyszałam delikatne dźwięki wspaniałych utworów Yirumy. Uwielbiałam jego muzykę. Delikatne i harmonijne melodie współgrały z moja osobowością. Taaak… Idealny jesienny poranek. Nagle za drzwiami rozległ się trzask, krzyk, a po chwili głośny rumor i stukot. Czy ludzie naprawdę nie potrafią być spokojni chociaż przez pół godziny? Podniosłam się z posłania, chwyciłam szal i otulona nim otwarłam drzwi by wyjrzeć na korytarz. Na klatce schodowej jak zawsze panowały arktyczne warunki. Szczególnie o tej porze roku. Tym razem jednak nie była ona pusta. Grupa ludzi wnosiła ciężkie, szykowne meble do mieszkania obok. Większość z nich była antykami. Zaciekawiona oparłam się o framugę i przyglądałam ich wyczynom. Biedni, to musi być bardzo ciężkie! Z wnętrza domu usłyszałam polecenia wydawane niskim, lekko zachrypniętym głosem.

- Stolik do salonu! Te krzesła są do jadalni. Pudła postawcie w korytarzu!

A więc mężczyzna… Zapowiada się ciekawie. Obróciłam się i weszłam do środka. Zanim jednak zamknęłam drzwi, przez szczelinę między skrzydłem a framugą dostrzegłam mojego sąsiada. Nasze spojrzenia spotkały się na ułamek sekundy. Trzask! Zatrzasnęłam wejście i zapięłam łańcuch. Oparłam się o drzwi i zjechałam na dół, siadając. Włosy opadały mi na twarz, a klatka piersiowa unosiła się prędko. Serce galopowało niczym stado koni, a w brzuchu czułam dziwne łaskotanie. Te oczy… Jakby znajome…  Nie! Niemożliwe! Anastazja, przestań wymyślać głupoty! Nie znasz tego mężczyzny, jest twoim sąsiadem i nim pozostanie! Stroniłam samą siebie w myślach. W duszy jednak czułam, że to się tak nie skończy. Nie wiedziałam dlaczego, ani skąd, ale znałam tego mężczyznę i chciałam się togo dowiedzieć. Okazja nadeszła bardzo szybko.

***

Tej nocy znów śnił mi się ten sen. Ciemność. Leżę cała zadrapana i obolała. Nagle oślepia mnie światło. Dłoń wyciągnięta w moją stronę i te oczy… Ciemne i głębokie niczym ocean. Budzę się z krzykiem, zalana potem. Jak zawsze… Jak co noc od pięciu lat.

***

Spojrzałam w lustro. Doskonale. Czarna spódnica w kwiaty delikatnie opinała moje biodra zarazem eksponując kształtne nogi, dodatkowo wydłużone przez czarne szpilki. Biała koszula zaś nadawała całości bardziej oficjalny wygląd. Moje ciemne, długie włosy spięłam wysoko i postawiłam na delikatny makijaż. Teraz jedynie usta podkreśliłam delikatnie błyszczykiem, chwyciłam teczkę, torebkę i wyszłam. Sama nie wiedziałam dlaczego się tak wystroiłam skoro szłam jedynie na próbę do auli. Zamknęłam drzwi, schowałam klucz, obróciłam się gwałtownie i… wpadłam z impetem na kogoś. Teczka upadła, a nuty rozsypały się na cały korytarz. Przeraziłam się widząc ten bałagan. Po chwili oprzytomniałam i uniosłam głowę. Oczy… Ciemne, głębokie, ocean… Stałam, a silne, męskie dłonie trzymały mnie za ramiona chroniąc przed upadkiem, który niechybnie by nastąpił zwarzywszy na to, że stałam na samym krańcu schodów.

- J-ja przepraszam bardzo – Wyszarpnęłam się z jego ramion i z pochylona głową zaczęłam zbierać porozrzucane kartki. Dlaczego moja twarz jest taka gorąca?! Nie! Nie mogłam się zaczerwienić! Błagam! Niech nie zauważy! Mężczyzna podszedł powoli, przykucnął i zaczął mi pomagać. Skończyliśmy w tym samym momencie i razem podnieśliśmy się. Skinęłam głową na podziękowanie, przejęłam od niego moje nuty i chciałam odejść. Chciałam, bo coś mnie zatrzymało. Jego dłoń delikatnie chwyciła moje przedramię. Odwróciłam się zaskoczona.

- Nazywam się Shin Jiho – powiedział puszczając moją rękę. Nagle zrobiło mi się dziwnie zimno.

- Anastazja Moore. Miło mi. – Spojrzałam na zegarek. Rany! Wynajęłam salę na 17, a jest 16:55! Spóźnię się! – Przepraszam bardzo, ale spieszę się. – To mówiąc, ponowiłam próbę odejścia.

- Proszę zaczekać!

- O co chodzi?! Nie rozumie pan, że naprawdę się spieszę?! – Powoli robiłam się zdenerwowana. Shin nic nie robiąc sobie ze mnie przejął ode mnie kartki, nacisnął przycisk windy i wszedł do środka. Zrobiło mi się głupio. Niepotrzebnie na niego nakrzyczałam.

- Wchodzisz, czy nie? – usłyszałam.

- Co? Ach! Tak, tak!

- A tak poza tym to nie jestem jakiś „pan”. Proszę mi mówić Jiho. Wydaje mi się, że jesteśmy w podobnym wieku.

- Dobrze, w takim razie proszę mów mi po imieniu – zgodziłam się z lekkim uśmiechem na ustach.

- Anastazja… - szepnął cicho chłopak, również się uśmiechając. Moje serce zatrzepotało.

Odebrałam od niego moje rzeczy i pożegnaliśmy się pod wieżowcem. Wsiadł do eleganckiego, białego samochodu i odjechał. Powędrowałam swoim spojrzeniem za oddalającym się pojazdem. Zimny powiew wiatru obudził mnie z letargu i pozwolił wsiąść do mojego kochanego, niebieściutkiego Fiata 500 C. Uwielbiam to auto!! Jest naprawdę wspaniałe. Jakby zrobione dla mnie. A tak w ogóle. Jak sobie przypomnę dzisiejszy poranek…  Rany, przecież Shin musi mieć ponad 180 cm wzrostu. Ja ze swoim 160 musiałam wyglądać przy nim naprawdę świetnie! Nagle gwałtownie zahamowałam. Ledwo zdążyłam zauważyć czerwone światło. Doprawdy! Anastazja! Powstrzymaj się! Jeszcze przejedziesz jakąś staruszkę! To porównanie tak mnie rozśmieszyło, że mój humor poprawił się na cały dzień. Próba poszła świetnie. Za niedługo koncert i muszę się szykować. To zabawne. Wprowadziłam się miesiąc temu, a nadal nie sprowadziłam swojego fortepianu do domu. Muszę o tym pomyśleć. Podest nadal stoi pusty.

Powrót!!

Prolog:

„Świat jest sceną, aktorami ludzie”. Dobre słowa William!

Siedziałam na łóżku w swoim pokoju zakuwając do sprawdzianu z literatury. Jak dobrze, że to ostatni w tym roku. Potem rozdanie świadectw i „hulaj dusza, piekła nie ma”! Wreszcie znajdę czas na częstsze treningi piłki. Boziu! Jak ja kocham wakacje! Z uśmiechem na twarzy wróciłam do lektury podręcznika. Jednak po mojej głowie wciąż chodziła pewna myśl, przeczucie. To zdecydowanie będą najlepsze wakacje! Nie wiem dlaczego, ale będą!

                                                                                                                                                                   

Witam po długiej nieobecności! Ktoś się w ogóle stęsknił?? Przepraszam, a w sumie to nie. Nie przepraszam Po prostu było mi to potrzebne. Zaczynam teraz nowe życie. Koniec mrzonek. Otwiera się przede mną świat medycyny, a przynajmniej jego cząstka w postaci liceum profilu biol-chem-mat. Mam jednak nadal nadzieję, że będziecie ze mną mimo tego, że prawdopodobnie będę wpadała znacznie rzadziej. Dlaczego nie dodałam tego posta miesiąc temu, tak jak obiecałam? No cóż. Życie pisze różne scenariusze. Po prostu nie miałam czasu. Ale teraz te dwa tygodnie spędzę z Wami. Mam też pewne zamówienie, które postaram się szybko zrealizować. Tak więc, do zobaczenia! ^^

Pikachu;)