You're my - zakończenie

Tak ja mówiłam, zakończenie opowiadania z BTS. Coś krótkiego i miłego na koniec. W tym tygodniu zajmę się sprawami technicznymi bloga. Jeżeli ktoś mógłby mi polecić dobrą szabloniarnię, która stworzy coś fajnego o tematyce azjatyckiej byłabym wdzięczna. Zamówiłam na Graphic Poison już kilka miesięcy temu (marzec) i nic. Postaram dodać pewien ładny nagłówek, ale nie wiem czy mi wyjdzie, dlatego ten tydzień będzie pracowity. Poza tym zachęcam do składania zamówień (prawy górny róg, etykieta "Zamówienia"!!) oraz odpowiadania w ankietach! Miłych wakacji życzę i I HOPE YOU LIKE IT!

 

Zakończenie

kilka lat później...

Kościół, ludzie w ławkach, biała suknia na moim ciele, w oddali młody mężczyzna. Czeka. Dźwięk dzwonów. Ciemność. Piękna polana, usiana kwiatami, oświetlona letnim słońcem. Mała postać biegnąca w stronę pewnego mężczyzny. On łapie dziewczynkę i unosi wysoko do góry. Szczęście, radość, Jeon Jeongguk, Jeon Tae Young... córka...

Uniosłam się na łóżku.

- To tylko sen? Był taki realistyczny, a zarazem nieprawdopodobny! Przecież ja nie mam córki! Ba! Ledwo skończyłam szkołę! Ach! Diana, nie zaprzątaj sobie tym głowy! Idź spać babo!

* * *

Czas mijał szybko...

- Diano Lee, czy uczynisz mi ten zaszczyt i zostaniesz moją żoną? - widziałam nadzieję w jego oczach. W moim sercu zakwitła wszechogarniająca radość. Już dawno znałam odpowiedź.

- T-tak! - ach ten drżący głos!

* * *

- Lee Diana! Szybciej bo się spóźnimy! Kto to widział, by spóźnić się na ślub! Do tego własny!

- Dobra, dobra! Ciesz się, że na twój się nie spóźniłam!

- Ja to inna bajka! Nie możesz założyć welonu? Daj, pomogę.

- Idziecie?! Wszyscy czekają! - do pokoju wpadła SooRa.

- No już, już!

- Nie mów, że on już tam jest! - odezwałam się. Mój głos był słaby, cała się trzęsłam ze zdenerwowania.

- Jak kocha to poczeka, nie? - odrzekła zza mojej głowy Maja, wychylając się i puszczając mi oczko w lustrze. - No gotowe! Pokaż się!

Powoli odwróciłam się w ich stronę.

- O rany! - SooRa, aż tak źle?!

- Gadaj coś zrobiła z moją przyjaciółką ty królowo piękności!!

- Maja, sugerujesz, że wcześniej byłam brzydka?!

- Nie, ale teraz przeszłaś samą siebie! Ach! Wyglądasz pięknie! - W oku zakręciła się jej łezka, którą szybko starła krótkim ruchem ręki.

- Nie becz! Łzy zachowaj na ślub własnego dziecka! - zwróciłam się do ciężarnej.

- Jak myślisz?! To dziewczynka czy chłopiec, bo jak to pierwsze, to chcę by była choć w połowie tak piękna jak ty! - Och! Dziękuję kochana! Ale weź przestań, bo zaraz się popłaczę a to jeszcze nie ten moment!

- Spytaj się o to Jimina-oppy! To zależy, czy bardzo się postarał?! - spytałam z błyskiem w oku.

- Oj! Mówię ci! On zawsze się stara! - odparła z chytrym uśmieszkiem.

- Dobra, bez szczegółów proszę! To nie wieczór panieński!

Uśmiechnęłyśmy się z Majką.

- Uch! Dobra, idziemy! Jestem gotowa!

Wsiadłyśmy do samochodu i zajechałyśmy pod kościół. Ceremonia miała zacząć się już za parę chwil. Obok stał tata. Mocno ściskał moją rękę. Chyba bał się bardziej niż ja. Wreszcie! Drzwi się otwierają. Widzę go. Stoi dumnie z Hoseok-oppą u boku. Na jego tworzy widnieje wspaniały uśmiech i zachwyt. Jak w moim śnie sprzed lat! - przelatuje mi przez głowę. Cały stres gdzieś znika. Boże, dziękuje ci za niego!

* * *

- Mamo! Mamo! Tata znów mnie straszy!

- Spokojnie Taeyoung! Mama jest z tobą (brzmi jak tekst z „Gwiezdnych wojen”: „Niech moc będzie z tobą!” ^^) - powiedziałam spokojnie, tuląc do siebie drobne ciałko trzylatki. - Jeon Jongguk! Zachowuj się!

- Dobrze kochanie, już będę grzeczny – usłyszałam za uchem i po chwili mężczyzna złożył na mojej szyi delikatny pocałunek. Dziewczynka wyplątała się z moich ramion i pobiegła na drugi koniec łąki. Patrzyłam jak zbiera kwiaty i próbuje złapać motyle biegając za nim i w kółko. Nagle silne ramiona objęły od tyłu moją talię.

-Kocham cię. You're my for always. – cichy szept, a tyle znaczy.

- You're my.

The End

One Shot: Nagle

Witam! Witam! Jak tam u Was? Jutro koniec roku, koniec gimnazjum... Będę ryczeć! Już dziś ryczałam z przyjaciółką! Mieliśmy przez tydzień wymianę z Ukrainą. Odwiedzili nas tamtejsi uczniowie i dziś ich żegnaliśmy. Z tej okazji sprowadzono zespół składający się z uczniów i absolwentów naszej szkoły. I mimo tego, że wczoraj mieliśmy międzynarodową dyskotekę, to gdy Ukraińcy poszli na obiad, my odstawiliśmy ławki i szaleliśmy na parkiecie. Doskonała zabawa, a do tego muzyka na żywo! Miód malina! A dlaczego płakałam, bo nasza katechetka zamówiła dedykacje dla wszystkich trzecioklasistów! No to zagrali "Nie płacz Ewka"! Wszyscy ryczeli. To były emocje!
Dziś mecz Korea-Belgia! Oglądamy!
W tym tygodniu jeszcze nowy rozdział, a za tydzień coś nowego...^^ Ale nie wiem co, bo jakoś nie jesteście chętni do odpowiadania w ankietach. I HOPE YOU LIKE IT!

 

Nagle

Ostrzeżenia: Uwaga! Tekst dla osób powyżej 18-ego roku życia! Sceny erotyczne! Czas akcji na początku scenariusza to okres, gdy zespół był jeszcze trainee!

Cudownie! - stwierdziłam siedząc na ławce wtulona w ramiona mojego chłopaka. Hansol był... cudowny! Tak! To słowo idealnie określało jego osobę. Wspaniały muzyk, tancerz, przystojny mężczyzna, a jego charakter nie pozostawiał nic do życzenia. Ciężko pracował, będąc trainee. Dzięki niemu moje życie było... (tak, zgadliście ^^) cudowne.

- Pamiętasz, co dzisiaj za dzień?

- Urodziny Xero. Już nie mogę się doczekać by ich wszystkich poznać! Mówili wam już coś o debiucie?

- Niestety nic – odparł chłopak i z ponurą miną spojrzał na zegar wiszący na ścianie.

- Czas się zbierać. Za godzinę mamy być na miejscu.

- CO?! Już tak późno?! Czemu nic nie mówiłeś?! - to wykrzyknąwszy, rzuciłam wokaliście oburzone spojrzenie i popędziłam na górę. Ten tylko pokręcił głową z niedowierzaniem i również ruszył w stronę schodów.

* * *

- Wyglądasz prześlicznie, kochanie! - stwierdził Han, gdy wychodziliśmy z domu.

- Dziękuję – odparłam i z uśmiechem na twarzy przytrzymałam materiał sukienki podwiewany przez wiatr. Było dość ciepło jak na ten miesiąc, więc pozwoliłam sobie na coś luźniejszego. Czerwień materiału wspaniale współgrała z odcieniem mojej cery, a krój stroju podkreślał sylwetkę.

Po krótkiej jeździe zaparkowaliśmy pod dormem Topp Dogg. Szczerze? Bałam się, że bałagan będzie zbyt wielki bym mogła tam spokojnie przejść. Na szczęście moje obawy się nie sprawdziły. Po przejściu przez próg, podszedł do nas wysoki, przystojny muzyk. Powiedziałabym, że był ZBYT przystojny. Czarne włosy grzywką opadały na prawą stronę twarzy, co dodawało mu uroku. Miał na sobie luźną, szarą koszulkę i czarne spodnie. Niby tak zwyczajnie, lecz na nim wyglądało to jak na modelu garnitur od Dolce&Gabbana. Nie potrafiłam oderwać wzroku. I przyznam z nieskrywaną radością, iz on ode mnie również.

- Ykhym... - odchrząknął. - Jestem Shin Ji Ho, ale mówią na mnie Xero. Miło mi – przedstawił się, wyciągając do mnie dłoń.

- ____. Również mi miło. Więc to ty jesteś dzisiejszym solenizantem? - Pokiwał głową, zgadzając się. - w takim razie wszystkiego najlepszego – Przez cały czas składania życzeń nie odrywaliśmy od siebie wzroku. Katem oka dostrzegłam, jak HanSol przygląda się nam z boku. Miał dziwną minę. Jest zazdrosny?! Ha! Niemożliwe... Mój chłopak wziął mnie pod rękę i prowadząc pokazał wnętrze mieszkania, przy okazji poznając mnie z resztą zespołu. Wszyscy okazali się być bardzo mili i otwarci. Jednak całą zabawę czułam na sobie czyjś wzrok. I nie chodziło tu o Han'a. Raz odwróciłam się szybko i przyłapałam JiHo. Tak myślałam! Chciałam odpocząć od huku i zgiełku, więc z drinkiem w ręku wyszłam na balkon, podziwiając panoramę miasta. Seul jest chyba jednym z najwspanialszych miejsc jakie widziałam i gdzie miałam możliwość mieszkać. Nagle usłyszałam szum otwierania drzwi. Odwróciłam się. W świetle dochodzącym z pomieszczenia stał Xero w dłoni trzymając mój płaszczyk.

- Przeziębisz się.

- Nie jest mi zimno – próbowałam się stawiać... Bezskutecznie.

- Trzęsiesz się – Podszedł i położył odzienie na moich ramionach. Dopiero wtedy zauważyłam jak było mi zimno i szczelniej opatuliłam się materiałem.

- Co tu robisz? - spytałam.

- Zauważyłem, że wychodzisz, więc postanowiłem dotrzymać ci towarzystwa.

- Co za wspaniałomyślność! - odparłam z sarkazmem.

- Jesteś o coś na mnie zła?

- Ależ skąd! Znamy się ledwo kilka godzin! Jest zimno, idę do środka – oświadczyłam, po czym odwróciłam się i ruszyłam w stronę drzwi. Nagle poczułam silny uścisk na nadgarstku, potem obrót i już wpadłam w ramiona JiHo.

- C-co ty ro... - Uciszył mnie pocałunkiem. Nie była to delikatna pieszczota, taka jaką obdarowywał mnie Kim. Chłopak miażdżył mi usta, próbując jednocześnie powstrzymać mnie przed ucieczką. Oczywiście, że próbowałam się wyrwać. Na nic. Silnie trzymał moje ręce, skutecznie uniemożliwiając mi jakikolwiek ruch. Wreszcie przestałam. Nie było sensu marnować sił. Mężczyzna zauważył mój słabnący upór i zelżył uścisk, a pocałunki przeniósł na moja szyję składając na niej lekkie całusy.

- Od pierwszej chwili, gdy ujrzałem cię w korytarzy marzyłem by to zrobić. Ach! Jestem zazdrosny! Dlaczego on cię ma, a ja nie mogę! Gdyby to nie był przyjaciel z zespołu, odbiłbym cię mu bez mrugnięcia okiem!

- Nie jestem taka łatwa! - zaoponowałam zdenerwowana jak i wstrząśnięta jego słowami. Znów uciszył mnie pocałunkiem. Tym razem był jednak delikatny. Pieścił moje wargi, jakby były warte krocie. Chcąc nie chcąc, bardzo mi się to spodobało. Nawet za bardzo, bo po chwili zaczęłam oddawać pocałunki. Stał się przez to zbyt pewny siebie. Teraz już prawie w ogóle mnie nie trzymał. Można by powiedzieć, że bardziej tulił. Wykorzystałam ten moment nieuwagi i wyrwałam się z jego rąk, a następnie porządnie przywaliłam z liścia. Stał oniemiały, z moja szminką na ustach i czerwonym śladem tworzącym się na policzku. Ja zaś podniosłam płaszcz i jak gdyby nic odeszłam od niego.

- Będziesz z nim cierpieć – usłyszałam cichy szept na odchodnym. Nie zwróciłam na niego uwagi.

* * *

Pół roku później...

- Jak to nie kochasz?! Ja?! Przecież jesteśmy szczęśliwi! Ty za niedługo debiutujesz, ja dostałam się na studia! I nagle mówisz mi, że już ci się znudziło! Co?! Jestem kiepska w łóżku?! No powiedz! No! Dalej! Co? Odwagę straciłeś?!

- Cały czas jesteś nieobecna. Znikasz na całe wieczory, nie chcesz bym cię całował, dotykał, pieścił! Jak mam żyć z kobietą, która nie chce mi się oddać. Co? Pierwszy raz ci się nie podobał?!

- Spadaj padalcu! Żeby jeszcze na mnie winę zwalać! Szczyt bezczelności! - krzycząc wypchnęłam mojego byłego chłopaka za drzwi.

Pch! Co za dureń! I pomyśleć, że pewnie zastąpi mnie jakąś swoja fanką krzyczącą „Hansol – oppa” na każdym koncercie! Grrr! Ciarki przechodzą! Moje rozmyślania przerwał dzwonek do drzwi. Rzuciłam się do nich i po otwarciu jak najgłośniej z zamkniętymi oczami krzyknęłam:

- Wynocha żmijo! Goń się! - po czym z zadowoloną miną spojrzałam na faceta stojącego przede mną.

- Miłe powitanie, nie ma co! Chyba mnie z kimś pomyliłaś – z uśmiechem odezwał się Xero.

- Shin JiHo?! Co ty tu robisz?! - I znów. Zamiast słów pocałunek. - Ya! Pytam się, co ty ro... Czy on się nie nauczy?! - Chłopak pchnął mnie na ścianę w korytarzu, zamykając za sobą drzwi. Pocałunek stał się głębszy, bardziej namiętny. Zanim się spostrzegłam wylądowaliśmy w sypialni na łóżku, a ręka chłopaka trafiła pod moją koszulką. Nasze języki tańczyły intymny taniec, walczyły ze sobą. Smakowaliśmy się powoli.

- Przepraszam, ale gdy tylko się dowiedziałem musiałem tu przyjść. Niestety, na twój widok nie sposób się powstrzymać – mówił pomiędzy pieszczotami na mojej szyi, a następnie między piersiami (chwilę po tym jak pozbył się bluzki i stanika).

- Musisz tyle gadać?! - spytałam i łapiąc go za głowę, podciągnęłam do góry, składając na wargach mokry pocałunek. Przetoczyliśmy się po łóżku i teraz to ja byłam na górze. Wargami pieściłam jego szczękę, szyję. Ściągnęłam koszulę i kontynuowałam przez klatkę piersiową, umięśniony brzuch, gdzie zatrzymałam się na dłużej i skończyłam przy krawędzi spodni, których i tak szybko się pozbyłam, razem z bokserkami. Przed moją twarzą pojawił się gruby i długi członek. Nagle ogarnęła mnie niepewność spotęgowana tym, iż jeszcze przed pół godziną miałam chłopaka, z którym nigdy bym tego nie zrobiła. Ji chyba wyczuł moje niezdecydowanie, bo uniósł mnie i ułożył pod sobą.

- Ja jestem nagi, a ty co?! Chcesz się ostać jedynie bez bluzki? - to mówiąc ściągnął ze mnie spódnicę i bieliznę. Leżeliśmy nadzy podziwiając siebie nawzajem i nadal nie wierząc, iż dzieje się to naprawdę. Chłopak zniżył się powoli. O Boże! Naprawdę?! Tam?! Po chwili poczułam jego zwinny język. Drażnił się ze mną. Najpierw delikatnie dotykał łechtaczki, potem przejechał przez całą moją kobiecość, aby wreszcie wedrzeć się do środka. Wygięłam ciało z rozkoszy, a z ust wydobył się przeciągły jęk. Po jakimś czasie tych przyjemności zrzuciłam chłopaka z siebie i zajęłam się nim. Delikatnie lizałam główkę penisa, by po chwili włożyć go do ust. Robiłam to pierwszy raz, ale odgłosy wydawane przez Xero upewniały mnie w tym, iż wszystko robię dobrze. Wkładałam go coraz głębiej, niekiedy się krztusząc. Wtem muzyk podniósł mnie, rzucił na łóżko i wszedł w moje wnętrze jednym, szybkim ruchem. Znów zajęczałam. Poruszaliśmy się w jednym rytmie, jakby nasze ciała były do tego przystosowane. Jeki i krzyki wydobywały się z naszych gardeł, a my dążyliśmy do spełnienia. Do nieopisanej rozkoszy, która już po chwili zalała nasze ciała. Doszliśmy w tym samym momencie, wypełniając pokój ochrypłym krzykiem. Leżeliśmy spoceni, niezdolni do jakiegokolwiek ruchu. Dysząc, spojrzeliśmy na siebie i ze śmiechem wtuliłam się w jego ciepłe ramiona. Byłam szczęśliwa i bezpieczna. To mi wystarczyło.

- Kocham cię.

- Kocham cię.

Koniec

Rozdział 11

Zbliżamy się do końca naszej historii. Mianowicie, będzie jeszcze jeden rozdział w przyszłym tygodniu oraz One Shot, dla Dilunany. Potem zaczynamy nową serię. Dlatego proszę o głosowanie w ankiecie. Na razie zrobiły to dwie osoby, ale ponawiam prośbę, ponieważ jeszcze dziś zasady głosowania zostaną zmienione (do wyboru będzie tylko 1 grupa). Radzę się pospieszyć, inaczej sama wybiorę bohatera, a chcę by była to wasza wola. Wczoraj dostałam wyniki z testów. Nawet nieźle mi poszło, a Wam? I HOPE YOU LIKE IT!


 

Rozdział 11

Zmywałam naczynia po śniadaniu, a gołąbeczki gruchały na kanapie. W pewnym momencie, z telefonu Jimina rozbrzmiała wesoła melodyjka. Chłopak wyszedł na zewnątrz szepcząc coś do słuchawki, by za niedługo wyciągnąć Maję na spacer. Jego tłumaczenia były jakieś dziwne, chaotyczne. Boi się, że mu nie pozwolę?! Przecież to jego dziewczyna! - z uśmieszkiem na ustach nuciłam piosenkę Bangtanów. Nie wiem czemu, ale Beautiful od razu podbiło moje serce. Właśnie doszłam do refrenu, gdy do moich uszu dobiegł cichy, delikatny i jakże piękny głos śpiewający razem ze mną:

You're beautiful (Jesteś piękna )

cham gwenchanji anhni uri dul (Czy nie wyglądamy razem dobrze?)
maennal ireokke ddo sangsangeul hae (Zawsze wyobrażam sobie jak)
You be with me with me (Możesz być ze mną, ze mną)

You're beautiful (Jesteś piękna)
hamggemeyon eoddeolji uri dul (Co będzie jak będziemy razem?)
maennal ireokke ddo sangsangeul hae (Zawsze wyobrażam sobie jak)
You be with me with me (Możesz być ze mną, ze mną).

Odwróciłam się. Za mną stał Jeongguk, trzymając swoje dłonie na mojej talii. Miałam coś powiedzieć, ale piosenkarz kontynuował śpiew. Tym razem zaczynając od pierwszej zwrotki.

Jesteś moją religią, więc mogę nazywać cię Jezus
Spycham na bok fakt, że nie masz chłopaka
Gdy spojrzałaś na mnie, owinęłaś się wokół mojego serca

Normalny facet jak ja nie pasuje do twoich standardów
Więc założyłem maskę "przyjaciela"
Ukrywam swoje prawdziwe uczucia, gdy jestem obok ciebie
Wsunięty do komfortowej kategorii
Każdej nocy we frustracji kopię wysoko koc
Cholera, zawsze mnie przyciągasz
Przez twoje wyrazy twarzy, nie mogę się kontrolować
Moja głowa wiruje, gdy cię obserwuję
Nurkuję w basenie pełnym piękna
Dziewczyno, tak mi dobrze
Jesteś jak Napoleon podbijający mnie w mgnieniu oka
Nadal cię oglądam
Chowając się pod postacią przyjaciela

(Tekst piosenki „Beautiful” - Bangtan Boys ze strony tekstowo.pl)

Rapując, cały czas patrzył głęboko w moje oczy, które z każdym słowem robiły się coraz większe ze zdumienia.

- D-Diana, j-ja... J-ja przepraszam, że ci nie powiedziałem, że wtedy zachowałem się jak gnój. Nie powinienem był cię ignorować. Przepraszam, ale... - Westchnął głęboko. - Ten pocałunek... to była taka chwila. Nie wiedziałem co robię. Wyglądałaś tak pięknie w świetle księżyca, a ja nie potrafiłem się powstrzymać. Potem dowiedziałem się, iż Jimin-hyung darzy cię uczuciem, nie wiedziałem jak mam się zachować. Byłem tak bardzo zazdrosny. Powoli odkrywałem swoje własne uczucia, ale było za późno. Hyung wyznał ci miłość. Stwierdziłem, że nie będę się wpychać między was. Gdy zobaczyłem, jak zachowują się Jimin – hyung i twoja przyjaciółka myślałem, że uduszę ich własnymi rękoma. W końcu byłem pewien, iż odwzajemniłaś uczucia Hyunga – słuchałam jego słów ze zdumieniem, jednocześnie skacząc w środku ze szczęścia. On coś do mnie czuje! Jejku!! Nie jestem z tym sama! Muzyk wykręcał palce. Denerwował się. Jednak w oczach mogłam dostrzec determinację. Chęć, by wreszcie mi o wszystkim powiedzieć. - Jednak jak wyszedł, dostałem sms'a, pamiętasz? - Skinęłam głową na znak potwierdzenia. Nie potrafiłam wydobyć z siebie żadnego słowa, on zaś kontynuował. - Był od Park Jimina. Wiesz co napisał? Że dostał kosza od pewnej pięknej cudzoziemki, ale wreszcie znalazł tą jedyną i żebym się nie męczył, bo już dawno ktoś na mnie czeka. Od razu zrozumiałem, że chodzi o ciebie. Ja... Ja cię kocham, Diana. A-a ty?! C-co ty do mnie czujesz? - Wreszcie! Wreszcie to powiedział! Moje serce biło jak szalone, a w brzuchu znów zebrała się zgraja motyli. Jeon czekał na odpowiedź z mojej strony, ale nie mogłam wydusić z siebie żadnego słowa, więc zrobiłam najprostszą rzecz w tej sytuacji. Zarzuciłam ręce na kark chłopaka i wpiłam się w jego usta. Na początku nic nie robił, by po chwili wręcz przejąć kontrolę. Delikatnie przygryzł moją dolną wargę. Nasze języki szalały w intymnym tańcu, a ja czułam jakbym leciała w przestworzach. Wreszcie oderwaliśmy się od siebie by zaczerpnąć powietrza. Dyszałam jak po szalonym biegu, ale byłam szczęśliwa. Moja miłość została odwzajemniona!!

- To chyba miało znaczyć, że ty mnie też? - spytał z uśmiechem Jungkook. Nic nie odpowiedziałam. Po prostu wróciłam do tego co przerwaliśmy, zwalając go na kanapę.

* * *

Minął tydzień od tamtej chwili. Jeszcze tego samego dnia mój chłopak opowiedział mi o wszystkim, co się z nim działo, gdy byłam zajęta naszymi „zespołowymi gołąbeczkami” (V&SooRa oraz Jimin&Maja).

- Tak, jak mówiłem. Nie chciałem mieszać się w sprawy twoje i Hyaunga Park. Jednak myślałem, iż nie wytrzymam.

-Niepotrzebnie się wstrzymywałeś.

- Heh. Dokładnie. Teraz już wiem. To mi wystarcza – to mówiąc, chwycił moją dłoń. Siedzieliśmy w moim pokoju na dywanie ,zwróceni do siebie twarzami, opierając się o łóżko.

- Co było dalej?

- Nic wielkiego. Tak jak mówiłem. Chodziłem niczym struty, wściekły na cały świat. Tylko twoja obecność działała na mnie uspokajająco. Dlatego tak często chłopcy zapraszali cię do nas. Nie mogli ze mną wytrzymać. Nie dziwię im się – Zaśmiałam się na te słowa. - Ważniejsze jest to, co było wcześniej. Nie wiem kiedy wszystko się zaczęło. Na pewno już przed tym pocałunkiem. Chyba... Już wiem! To była miłość od pierwszego wejrzenia!

- Miłość od pierwszego wejrzenia?! Haha, oppa!

- Nie śmiej się ze mnie!

- Nie śmieję się z ciebie! Po prostu, to mało prawdopodobne.

- Dlaczego?

- Nie mogłeś się zakochać od tak w takiej dziewczynie jak ja! Nie ma we mnie nic nadzwyczajnego! Jestem pospolita! - stwierdziłam. Mój rozmówca przesunął się w moja stronę (BARDZO BLISKO!) i szepnął do ucha:

- Jak dla mnie, jesteś jedyna w swoim rodzaju.

- Dlaczego?! - spytałam również szepcząc.

- Hyh! Because you're my!

One Shot: Najlepsza rzecz w życiu.

Dziękuję! Dziękuję! Powinnam napisać to ze dwa posty temu, ale mi nie pasowało. Więc piszę teraz. Dziękuję za 1112 wyświetleń bloga, za bycie ze mną, wspieranie mnie. Za szansę, jaką mi daliście i za szczęście. Tak, jestem szczęśliwa! Dziękuję Amber Liu, Dilunanie oraz Harumi Enoki (jesteś z nami krótko, ale zasłużyłaś ^^) za liczne komentarze i wsparcie. Wasz zdanie wiele dla mnie znaczy. Och! Chyba się zaraz popłaczę! Oto praca, nad którą spędziłam wiele godzin. Miała być jutro, ale o pierwszej w nocy poddałam się. Jest to jednocześnie zamówienie Dilunany, jak i nagroda za tyle wyświetleń. I HOPE YOU LIKE IT!

P.S Pisząc to słuchałam piosenek Yirumy. Chyba dzięki nim miałam tyle siły i weny by to stworzyć. Tak więc proponuję posłuchać: http://www.youtube.com/watch?v=hzOzpxHnGHE , zaś w końcowych momentach idealnie pasuje ten utwór: https://www.youtube.com/watch?v=hedTqhf5sLs&feature=player_detailpage

Tytuł: Najlepsza rzecz w życiu.

Bohaterowie główni: Łucja i Kris

Ostrzeżenia: Przekleństwa, możliwość nagłej potrzeby chusteczek... ^^

Drogi pamiętniczku!

Nie wierzę, na Boga, nie wierzę! Jak ten idiota śmiał ze mną zerwać?! On?! Zostawił MNIE?! Już ja mu pokażę! Ha! Zobaczymy, kto się będzie śmiał ostatni! Ten głupek, YongWoo, zostawił mnie dla jakiejś ździry, tylko dlatego, że miała dłuższe nogi! To nie ma sensu! Czy ten dzień może być gorszy? Owszem, może. Tuż po rozstaniu wpadłam na tego idiotę, debila, zboczeńca Wu Yi Fan'a! Grrrrr! Szef z radością oznajmił mi, iż jest on członkiem sławnego zespołu EXO. Za co?! Za co zostałam tak ukarana?! Dlaczego muszę pracować z takimi ludźmi?!

* * *

10 lat wcześniej

- Ooo! Kogóż to moje piękne oczy widzą! Nasza modnisia! Jak miło! Co tam? Jakie rady przygotowałaś dla mnie tym razem? - zaśmiewał się Kris. A ja stałam. Stałam jak głupia wpatrując się oczarowanym wzrokiem w twarz młodzieńca. Mój „kolega” z klasy, Wu Fan. Ten przystojny debil od pierwszej chwili, kiedy dowiedział się o moich zainteresowaniach, nie daje mi spokoju. Kocham modę. Pokazy, shopping, zakłady krawieckie, sklepy. To mój świat. Ale nie każdemu się to podoba. Tak jak temu tu. Dlaczego musi mi się podobać taki okropny chłopak?!

- Może zamiast się śmiać, spojrzałbyś na swoje stopy. Naprawdę, różowe skarpetki w serduszka i kapcie? Komuś się musiało śpieszyć? – odparłam, natychmiastowo ulatniając się z tamtego miejsca. Stał jak oniemiały ruszając ustami niczym rybka. A gdy spojrzał w dół...! W tym momencie nie wytrzymałam i wybuchłam śmiechem. Jego mina była bezcenna!! Ludzie gapili się na mnie jak niedorozwiniętą. Nie dziwię im się. Jakaś laska próbuje ustać na środku korytarza, zwijając się ze śmiechu. To musi wyglądać komicznie! Jednak radość trwała tylko chwilę. Ten jeden dzień. Potem było tylko gorzej.

* * *

Pamiętasz, Pamiętniku? Tak, to właśnie ten chłopak. Ten, który wylewał na mnie lodowatą wodę, rzucał we mnie jedzeniem, podstawiał nogę, wynosił moją ławkę na dziedziniec szkoły... To przez niego całe moje życie gimnazjalne było jedną, wielką męką. Na szczęście nasze drogi w szkole średniej rozeszły się. I chwała Bogu za to! Jednak to by oznaczało, że nie widziałam go... 7 lat?! Ale ten czas leci! Dopiero co chodziłam korytarzami szkoły, a teraz jestem renomowaną stylistką! Kto by pomyślał?! Ba! Kto by sądził, że będę pracować w SM Entertainment, zajmując się szafą jednego z najbardziej sławnych koreańskich boysband'ów, a jednym z członków okaże się być Kris?! Pewnie nikt, a na pewno nie ja! Och! Nadal jest gburem, ale za to jakim przystojnym! Zmężniał, jego rysy twarzy stały się bardziej ostre. Nawet zmienił styl. A dokładnie mówiąc, to go nabył, bo wcześniej ciężko było mówić o nim i o modzie. Na dziś kończę! Do napisania!

- No! Koniec tego dobrego! Trzeba zrobić kolację i przygotować się na jutro. Czeka mnie ciężki dzień! - Z tą myślą położyłam się do łóżka i nawet nie zauważyłam, jak szybko wpadłam w objęcia Morfeusza.

Ranek powitał mnie gorącymi promieniami słońca, wpadającymi przez okno. Zasłony delikatnie powiewały, a do środka wpadał przyjemny, chłodny wietrzyk. Ja jednak wciąż nie potrafiłam pogodzić się z wczorajszymi wydarzeniami. Zwlekłam ciało z łóżka i po pół godzinie wyszłam z mieszkania, zmierzając do mojej nowej pracy. Tak bardzo nie chciałam z nim pracować! Ale czego nie robi się dla marzeń?! I pieniędzy... - dodałam. Akurat one były mi bardzo potrzebne. Chciałam wyjechać na studia do Paryża. Paryż... To byłoby coś! Wreszcie zostałabym doceniona! Nie to co tu! Phi! Od razu zostaje się wyśmianym! Tam mogłabym podbić świat! Moje kolekcje byłyby rozchwytywane przez znawców mody, a ja pławiłabym się w luksusie! Co za życie! Na pewno lepsze od tego co mam teraz!! - Moi rodzice nie byli zamożni. Można by rzec, że ledwo wiązali koniec z końcem. Kiedy usłyszeli co chcę robić w życiu, byli, delikatnie mówiąc, wściekli.

- Tyle ci daliśmy, a ty chcesz szyć jakieś ciuszki?! Szmatek ci się zachciało?! Proszę bardzo! U nas ścier pod dostatkiem! Możesz wypucować podłogę, nikt ci nie zabroni! - to wyrzuciwszy z siebie, moja rodzicielka wyszła z pokoju. Nigdy nie sądziłam, iż może tak potraktować moje marzenia.

W tym samym roku, kiedy skończyłam szkołę, wynajęłam za zaoszczędzone pieniądze małe lokum, dość blisko centrum. Miałam ogromne szczęście, bo było tanie, a w świetnym miejscu. Łapałam się każdej pracy, by się utrzymać . Od sprzątaczki, kelnerki i mycia naczyń, po bycie ekspedientką w sklepie odzieżowym. Jednego dnia, mój zmysł dostrzegła jedna ze stylistek w SM. Zaproponowała mi pracę, wyjaśniła zasady, a że dużo płacili, zgodziłam się. Szepnęła słówko szefowi i oto idę na spotkanie z moimi pierwszymi „ofiarami”.

Obcasy delikatnie stukały na kamiennej posadzce. Uprzejmy (i nie ukrywając przystojny) recepcjonista, zaprowadził mnie pod salę do ćwiczeń, gdzie mam poznać cały zespół. Ze zdenerwowania obgryzam paznokcie. Dlaczego musiał wpaść wczoraj do gabinetu szefa?! Teraz nie będę miała życia! Już pewnie coś o mnie nagadał! - Z takimi myślami i duszą na ramieniu, pchnęłam drzwi i weszłam do środka. W pomieszczeniu panował gwar. Jedynie Sehun i Luhan siedzieli spokojnie, pochylając się nad wyświetlaczem telefonu tego pierwszego (tak, jeszcze wczoraj uczyłam się ich imion). Kai powtarzał z Lay'em kroki taneczne, Baekhyun z Chenem konkurowali o to, kto ma wyższy głos, w czym reszta ich dopingowała. Chanyeol, Suho i Xiumin powtażali swoje partie, zaś Tao zacięcie dyskutował o czymś z D.O. Nigdzie nie zauważyłam YiFan'a, ale nie zdążyłam nad tym zbyt długo pomyśleć.

- Chłopcy! Przywitajcie się z Łucją!

- Cześć! Hej! Witaj! Dzień dobry! - zaatakował mnie chór głosów.

- D-dzień dobry! Jestem Łucja, wasza nowa stylistka. Proszę, zajmijcie się mną dobrze! - wyrzuciłam z siebie, lekko się skłaniając. Nie powiem, czułam drobne zdenerwowanie.

- Hej – nagle usłyszałam za plecami przyjemny, niski głos znany mi tak dobrze. Odwróciłam się na pięcie.

- Hej Kris – przywitałam się. Musiałam mocno zadzierać do góry głowę. Urósł przez te lata. W gimnazjum był nawet niższy ode mnie. No dobra, na równi! Zauważyłam zdziwione spojrzenia chłopaków i ich menadżera.

- Hyung, znacie się? - spytał Tao

- Ach, tak. Chodziliśmy razem do szkoły – przyznałam zanim on zdążył odpowiedzieć.

- Super! Hyung, zazdroszczę ci. W twojej szkole były same takie fajne dziewczyny? - spytał Baekhyun. Poczułam jak z wolna moje policzki robią się coraz bardziej czerwone.

- Dobra, koniec tego dobrego! Chłopaki, jest już 12! Zbieramy się! Za trzy godziny macie wywiad! Pani pojedzie ze mną moim służbowym samochodem. Macie się nie pozabijać, dobra?! - dodał i wyszedł nie oglądając się za siebie.

- Ten facet w ogóle coś je? Jest chudy jak patyk. Musicie mało zarabiać, że go tak marnie karmią – zwróciłam się do Kris'a. Nie mogłam się powstrzymać przed drażnieniem go. Tym bardziej, że miałam skopany humor przez mojego chłopaka. O sorry, BYŁEGO chłopaka. Szybko jednak podążyłam za menadżerem EXO-M. Chłopak ewidentnie się wściekł. Wolałam go bardziej nie zezłościć. Godzinę później szalałam między wieszakami. To był raj!! Wszędzie ubrania! Same znane marki! Ach! Ja chcę tak zawsze! Odwaliłam kawał dobrej ciężkiej roboty razem z wizażystkami. Byłam tak zajęta, że nie miałam czasu kłócić się z moim szkolnym „znajomym”. Mignął mi tylko przed oczami jak dawałam mu ubranie, uzgadniałam z dziewczynami fryzurę i makijaż, a następnie, gdy wchodził na plan. Po wszystkim padłam zmęczona na sofę, stojącą pod ścianą. Chciałam tylko poleżeć.

- Ya! Łucja, obudź się! Czas wracać! Skończyliśmy! - Ze słodkiej krainy snów wyrwał mnie pewien niecierpliwy głos. Otwarłam oczy. Nade mną stał Kris, lekko potrząsając moim ramieniem. Nasze twarze dzieliły tylko centymetry. Zerwałam się jak oparzona, zrzucając z siebie jego dłoń.

- Już idę – wymamrotałam znów się czerwieniąc. Zgarnęłam swoje rzeczy i nic nie mówiąc wyszłam za nim.

* * *

Pamiętniczku!

Już od dwóch miesięcy pracuję z EXO. Coraz bardziej mi się to podoba. Wszyscy są tacy mili. Nawet dogaduję się z Krisem! Właściwie, to jest nawet lepiej. A wszystko wydarzyło się miesiąc temu.

Jak zawsze szłam do pracy piechotą. Lecz tym razem miałam dla chłopaków pewną niespodziankę. 1. Byłam chrześcijanką. 2. Był poniedziałek. Co w tym szczególnego? To, że był to koniec kwietnia, a więc lany poniedziałek. Na moich ustach wykwitał piękny uśmiech na samą myśl, jak zareagują na mój „prezencik”. Już w zeszłym tygodniu zdążyłam wszystko przygotować. Pistolet na wodę leżał wygodnie, głęboko ukryty w mojej małej pracowni, do której się właśnie udałam. Wyciągnęłam broń i niczym prawdziwy zbrodniarz przemknęłam cichaczem pod drzwi sali treningowej. Usłyszałam muzykę. Dobra nasza! Zagłuszy skrzypienie drzwi. Nie zdążą mrugnąć okiem, a będą mokrzy. Z tą konspiracyjną myślą i radością w całym ciele wślizgnęłam się do środka. Miałam rację. Nie zauważyli mojego przyjścia. Nie wyszło im to na dobre. Moja broń poszła w ruch i po chwili biegali po sali, próbując uniknąć salwy wody. Ja zaś śmiałam się w najlepsze. Do czasu. Nagle ktoś wylał na mnie wiadro zimnej wody. Momentalnie zapadła cisza. Odwróciłam się na pięcie i spojrzałam na tego kogoś, kto śmiał to uczynić. Moje podejrzenia się sprawdziły.

- Wu Yi Fan! Czy mogę wiedzieć, CO TY DO CHOLERY WYRABIASZ?! - wrzasnęłam. Aż się chłopaczyna wzdrygnął. Ale już po chwili uśmiechnął od ucha do ucha. Miałam ochotę zdrapać ten uśmiech z jego pięknej buźki. Do czego uczyniłam odpowiednie kroki. Rzuciłam się faceta z pistoletem, lejąc go równo, od stóp do głów. On również nie próżnował, a razem z nim cały zespół. Rozpoczęła się zaciekła walka. Widać było, iż chłopcom bardzo przypadła do gustu ta zabawa. W pewnym momencie walki z Krisem poślizgnęłam się na mokrym parkiecie. Pragnąc jakoś wyratować się z opresji, spróbowałam uczepić się chłopaka co spowodowało, że pociągnęłam go za sobą. Wylądował na mnie. Zdumiona i przerażona otwarłam szeroko oczy. Nasze twarze dzieliły milimetry, zaś jego oczy... Mogłam się zatracić w ich czarnej głębi. Coś mnie do nich przyciągało niczym magnes. Ma piękne oczy... Ciekawe, czemu wcześniej tego nie zauważyłam? Wtem YiFan zaczął przybliżać swoją twarz do mojej ciągle patrząc mi w oczy by po chwili przenieść wzrok na moje usta. Przymknęłam oczy i już miałam poczuć jego wargi, gdy...

- Co tu się wyrabia?! - do sali wpadł rozzłoszczony „Patyczak”, jak nazywałam menadżera EXO-M. Kris natychmiast zszedł ze mnie i podał mi rękę bym mogła wstać. Skorzystałam z pomocy. Po tym co się niemal nie wydarzyło, nogi odmawiały mi posłuszeństwa. Mogła nie potrafić zrobić tego samej. - Czy wyście poszaleli?! Kto to będzie sprzątał?! Tyle wody?! Zniszczycie podłogę! Nie wyjdziecie stąd dziś do puki nie posprzątacie wszystkiego! Do roboty! - wydarł się i wybiegł, trzaskając drzwiami. Żadne z nas nie zdołało się nawet odezwać. Lecz ja w myślach dziękowałam „Chudzielcowi” (kolejny przydomek) za wyczucie czasu. Bóg wie, co by się mogło zdarzyć! Na pewno coś niepożądanego.

Och!! Dwa dni bolały mnie plecy! Jednak potem było jeszcze ciekawiej.

Przez następne kilka dni starałam się jak najbardziej unikać lidera EXO-M. Czasami czułam na sobie czyjś wzrok, a gdy się odwracałam, moje spojrzenie napotykało jego. Momentalnie odwracaliśmy się od siebie, zaś ja pąsowiałam na twarzy. Do dnia, kiedy późnym popołudniem, leżąc sobie na kanapie i zajadając owoce z miseczki obok, zagłębiona w naprawdę ciekawej lekturze usłyszałam dzwonek do drzwi. Szybko wsunęłam stopy w papcie i podbiegłam do drzwi otworzyć. Stanęłam zdumiona. Na progu stał nie kto inny jak Kris.

--Doby wieczór. Mogę wejść? - spytał.

- Dobry wieczór. Tak, proszę – uchyliłam szerzej drzwi. -Co cię do mnie sprowadza?

Nie usłyszałam odpowiedzi. Chłopak przyparł mnie do ściany i wpił się zachłannie w moje usta. Początkowo nie wiedziałam co robić! Wziął mnie z zaskoczenia! I chyba dlatego po chwili zaczęłam oddawać pieszczotę. Zdziwiony na chwilę przerwał, by zaraz jeszcze zachłanniej smakować moich ust. Podniósł mnie i skierował się na górę. Pokazałam dłonią, które drzwi i po chwili padliśmy na łóżko, złączeni w namiętnym pocałunku. Dłonie Kris'a delikatnie jeździły wzdłuż mojej talii, powodując przyjemny dreszcz podniecenia, który przeszedł moje ciało. Wtem zaczął delikatnie rozpinać guziki mojej koszuli. I wtedy odzyskałam zmysły. Zepchnęłam go z siebie, siadając na łóżku i starając się wyrównać oddech, drżącymi palcami zapinając koszulę. Obok siebie słyszałam ciężki oddech piosenkarza. Zaległa cisza. Wzięłam głęboki oddech i odwróciłam się w jego stronę. Patrzył na mnie, ale nieodgadnionym spojrzeniem. Speszyłam się lekko pod jego wzrokiem, lecz szybko odzyskałam pewność siebie.

- Dlaczego to zrobiłeś? Myślałeś, że mimo tego co było w gimnazjum, polecę na ciebie jak pusta lala, bo masz ładną buzię, sławę i pieniądze?! Przykro mi, to nie tak działa. Nie ze mną te numery – mówiłam coraz bardziej podnosząc głos. W pewnym momencie przerwał mi, szybko przysuwając się do mnie i kładąc palec na moje usta. Rzuciłam w niego wściekłym spojrzeniem.

- Zanim zaczniesz mnie oceniać. Wysłuchaj co mam ci do powiedzenia. J-ja p-przepraszam, ale nie mogę się powstrzymać w twojej obecności – Pierwszy raz słyszałam jak się jąka. Sprawiło mi to pewną przyjemność. - J-ja nie wiem co się dzieje. Gdy jesteś ze mną czuję tak wielkie szczęście, jakby miało mnie rozsadzić od środka. W brzuchu latają motyle, dłonie mi się pocą i nie mogę poprawnie wypowiedzieć jednego zdania. Kobieto, nawet nie wiesz co ty ze mną robisz, jak na mnie działasz! To wszystko ma miejsce od pierwszej klasy gimnazjum! Kiedy pierwszy raz cię ujrzałem... To było niczym uderzenie pioruna! Stałem skamieniały, gapiąc się na ciebie jak wół w malowane wrota. Chłopaki dziwili się, co mnie tak wzięło. Ty zaś stałaś samotnie, nie wiedząc o moim istnieniu. Wtedy postanowiłem, że zapamiętasz mnie na zawsze. Chyba źle zacząłem, ale zanim się obejrzałem nie potrafiłem przestać. Dokuczanie ci tak bardzo mnie wciągnęło, wręcz stało się moja obsesją. Wiedziałem, iż chcę czegoś innego, ale cieszyłem się, że mnie zauważasz, że jestem kimś, można by powiedzieć, ważnym w twoim życiu. J-ja... - Wziął głęboki oddech. - J-ja... cię... Ach! Ja cię kocham! - wykrzyczał i momentalnie odwrócił wzrok. Podniosłam głowę i zdumiona spojrzałam na niego. - Nie będę miał ci za złe jak nie będziesz chciała mnie znać... - Nie dokończył, bo tym razem ja rzuciłam się na niego, przygniatając swoim ciałem do łóżka i łapczywie całując. Zdziwiony biernie poddawał się moim zabiegom, aż sam (pewnie nadal nie wierząc w to co się dzieje) podjął inicjatywę. Z moich oczu płynął potok łez. Łez szczęścia, bólu, ulgi. Raper scałowywał je z mojej twarzy, zaskoczony moją reakcją.

- N-n-nawet n-nie wiesz... hlip, j-jak d-d-długo czekałam... hlip n-na te s-słowa... hlip! Ja ciebie też! Od drugiej klasy gimnazjum! - Teraz rozbeczałam się na maksa. On tylko tulił mnie w ramionach, szepcząc do ucha słodkie słowa. Byłam wtedy najszczęśliwszą osobą na świecie. Tym bardziej, że potem nastąpiła baaaardzo dłuuuuuuga noc. ^^

Ale się porobiło, prawda? Tak, jesteśmy razem od niedawna i z każdym dniem poznaję go na nowo. On jest idealny! W każdym calu! To zabawne, ale w rzeczywistości okazał się być bardzo słodkim, delikatnym i opiekuńczym facetem. Do tego interesuje się sztuką! Lubi rysować! Szkoda tylko, że mu to nie za dobrze wychodzi!! Hihi! Ale ciii!! Ja nic nie mówiłam! Och! Przyszedł! Kończę! Do następnego, Pamiętniku!

* * *

Ja i Kris byliśmy ze sobą już pół roku. Piękne pół roku, które nie zamieniłabym na nic innego. Oczywiście, zdarzały się nam kłótnie, spory, ale komu się to nie przytrafia? W każdym związku bywa jakieś spięcie. Byliśmy tacy szczęśliwi. Nawet fanki częściowo pogodziły się z tym, że YiFan kogoś ma. Niestety, nie wszystkie. Jedno takie zdarzenie spowodowało, iż cały nasz dotychczasowy świat legł w gruzach.

* * *

Właśnie wracaliśmy ze spaceru. Moja lodówka świeciła pustkami, więc weszłam na chwilę do sklepu. Stałam przy kasie, jak usłyszałam ten dźwięk. Pisk opon, huk, krzyki ludzi. Przerażona wybiegłam ze sklepu. To co zobaczyłam... to był horror. Wu leżał na chodniku. Dookoła niego zebrali się ludzie, gapie, ktoś dzwonił po karetkę, jakiś mężczyzna wykonywał na przemian masaż serca i sztuczne oddychanie. Ja tylko stałam i patrzyłam się na to wszystko, bezsilna. Byłam bezsilna. Nie mogłam nic zrobić, a właśnie na własnych oczach traciłam najważniejszą osobę w moim popieprzonym życiu. Spojrzałam w stronę samochodu. Za kierownicą siedziała młoda dziewczyna. Miała jakieś 14-15 lat. NA pewno nie umiała prowadzić. Jej ręce pokrywały liczne nacięcia, zaś bluzka wskazywała, że jest fanką EXO. Wszystko łączyło się w logiczną całość. Sasaeng. Po chwili przyjechała karetka. Zabrali chłopaka, ja zaś zadzwoniłam do Tao. W niecałe 5 minut był przy mnie i razem udaliśmy się do szpitala.

Ściany pokoju były oślepiająco białe. Przy łóżku chorego siedziałam ja i reszta EXO. Milczeliśmy. Milczeliśmy, bo diagnoza wystawiona przez lekarza była dla nas zbyt okrótna.

Doktorze, co z nim? - Siedziałam razem z Tao w gabinecie ordynatora oddziału.

- Nie bardzo wiem jak to państwu przekazać. Pan Wu YiFan nie tylko odniósł obrażenia podczas wypadku. Mówię tu o urazach, złamaniach i zwichnięciach. Nie wspominając o wstrząśnieniu mózgu i chwilowym zatrzymaniu akcji serca. Podczas przeprowadzania szczegółowych badań zauważyliśmy, iż pacjent choruje na niedoczynność mięśnia sercowego. Jednak później odkryliśmy coś jeszcze. Guz. Nowotwór pierwotny serca, złośliwy, chłoniak. Myślę, iż państwo mnie rozumieją?

W tym momencie mój świat ponownie dzisiejszego dnia legł w gruzach. Co ja mówię! On się rozpadł! Na kawałki, na proch. Nic z niego nie zostało.

- Ile mu jeszcze zostało?

- Miesiąc.

Miesiąc! Marny miesiąc życia! Już teraz widzę, czuję jak ono z niego uchodzi. Każdy dzień, każda godzina, minuta, sekunda. Każdy oddech przybliża nas do chwili, gdy jego już nie będzie. Szum kołdry... O! Obudził się! Jak mu powiedzieć, jak?! Hej kochanie, nie martw się bólem! I tak za miesiąc już nie będziesz żywy?!

- Ł-łucja? - Marny szept. Gdzie jego, silny, głęboki głos?!

- Jestem kochanie, jestem?

- Co to za miejsce? - Zaraz wybuchnę płaczem.

- Jesteś w szpitalu.

- Co się stało? Miałeś wypadek. Kris, j-ja muszę ci coś powiedzieć. - Chłopcy słysząc to zdanie wyszli, zostawiając nas samych.

- O co chodzi? Wyglądasz blado, jesteś ewidentnie nie wyspana. Coś mnie ominęło?

- J-ja rozmawiałam z lekarzem. O-on... On powiedział, że odkryli u ciebie niewydolność mięśnia sercowego i... Oddychaj! I złośliwy nowotwór serca. Został ci miesiąc.

Chłopak nic nie mówił. Tak naprawdę, to w ogóle nie zareagował. Jakby go to nic nie obchodziło.

- Wiem – odezwał się cicho. Podniosłam głowę do góry.

- C-co?! Jak to WIESZ?

- Dowiedziałem się o tym pół roku temu temu, gdy poszedłem na badania kontrolne. Wtedy powiedziano mi, że zostało mi ponad pół roku życia. To pchnęło mnie by ci powiedzieć o moich uczuciach. Przepraszam, że nie odezwałem się słowem na ten temat, ale nie chciałem byś traktowała mnie jak kogoś chorego, a co gorsza, była ze mną z litości. Poza tym, chciałem przeżyć ten czas szczęśliwie. - Słuchałam go wstrząsana jednocześnie płaczem. To było dla mnie za dużo. - Teraz gdy wiesz, mam do ciebie prośbę. Jeszcze w tym tygodniu wypiszę się ze szpitala. Chcę spełnić swoje marzenia, zanim umrę. Tak, umrę. Przepraszam, że cię zostawię samą. Tak mi przykro. Jesteś najlepszą rzeczą jaka spotkała mnie w życiu! Ale pamiętaj. Ty musisz dalej żyć, dobrze?! Słyszysz?! Masz żyć dalej! Nie ważne co, masz być szczęśliwa, kochać, mieć męża, dzieci, dom i psa! Okey?!

Tak jak powiedział, ten miesiąc był tylko jego. Zrobił oczywiście najgłupszą rzecz na świecie i oświadczył mi się. Zgodziłam się. To miała być mała, kameralna uroczystość. Biała, letnia sukienka delikatnie otulała moje ciało, on zaś stał u moim boku w garniturze. Była taki piękny. Ten moment na długo zostanie w mojej pamięci. Oboje powiedzieliśmy sakramentalne tak. Nie potrafiłam powstrzymać łez, które stoczyły się po moim policzku, znacząc mokre ścieżki. Jednak nie dane nam było być małżeństwem zbyt długo.

- Możesz pocałować pannę młodą.

Chłopak delikatnie przysunął się w moją stronę. Nagle zachwiał się na nogach. Podtrzymałam go, chroniąc przed upadkiem. Z jego ust wydobył się jęk bólu. Wiedziałam. To był koniec. Chwila, której tak bardzo chciałam uniknąć.

Szum maszyn, pikanie... Cóż za okropne dźwięki. Jednak po chwili zniknęły, zmieniając się

w jednostajny hałas. Jego serce przestało bić. Zostawił mnie. Samą. Już go tu nie ma. Krzyk. Ból. Moje ciało rozpadało się. Tao trzymał mnie w ramionach, próbując uspokoić. Ale ja nie mogłam, nie potrafiłam. Rozpacz, czerń. Wszystko było czarne.

Już go nie ma.

* * *

Trzy lata później...

- Mamo! Mamo! Tata kupil mi lalke! Patź!

-J est śliczna kochanie! Idź się pobawić – odparłam z uśmiechem. Moja córka. Jest do niego taka podobna! Te same czarne oczy, ciemne włosy.

- Jak ci minął dzień, kochanie? - usłyszałam głos mojego męża. Tylko on po śmierci Krisa był przy mnie, wspierał, dodawał sił. Także wtedy, gdy dowiedziałam się o ciąży. YiFan byłby dobrym ojcem. Tak bardzo mi pomógł. Tao...

- Cześć skarbie! Jesteś głodny? Przygotowałam to co lubisz najbardziej!

- Nie powinnaś się przemęczać! W twoim stanie to niewskazane!

- Ciąża to nie choroba!

- Wiem, wiem!

ZiTao był taki troskliwy, opiekuńczy. Przy nim czułam się bezpieczna. Nie zapomniałam o mojej pierwszej miłości, ale spełniłam jego życzenie. Jestem szczęśliwa.

- Myślałem już nad imieniem dla małego Huang'a.

- I co wydumałeś?

- E...

- Błagam, tylko nie twoje angielskie imię!

- Co masz do mojego angielskiego imienia?!

- Jest okropne!

- Nie prawda! Edison to bardzo wyszukane imię i oryginalne! A jak pięknie brzmi!

- Nie!

- Tak!

- Nie!

- Tak!

- Nie!

Tak, Pamiętniku! Mogę zdecydowanie powiedzieć, iż jestem szczęśliwa!

Koniec