Rozdział 2

Nowy post. Oby Wam przypadł do gustu. Tak jak mówiłam, trochę informacji o mnie i o samym opowiadaniu. Otóż mam na imię Kasia, właśnie kończę gimnazjum, a K-Popem interesuję się już drugi rok. Nie ma zbyt wielu opowiadań o BTS (tym bardziej wieloczęściowych), więc postanowiłam się tym zająć. Główna bohaterka posiada imię po mojej przyjaciółce, którą pozdrawiam (^^), zaś reszta to niemal cała ja. To tyle na dzisiaj. 
I HOPE YOU LIKE IT!

Rozdział 2

Cały dzień spędziłam z moim nowym znajomym zwiedzając miasto. Byliśmy w pałacach Geyongbokgung, Changdeokgung, wjechaliśmy na wieżę Namsan i przejechaliśmy się rowerami wzdłuż brzegu rzeki Han. Oczywiście zaciągnęłam swojego towarzysza na „drobny” shopping w Namdeamun. Nie było tak źle... :) Jungkook, bo tak nazywają mojego towarzysza znajomi, okazał się być bardzo zabawny, rozmowny i świetnie spisywał się w roli przewodnika. W jego towarzystwie straciłam rachubę czasu. Przypomniał mi o tym mój brzuch głośno dopominając się jakiegoś jedzenia. - Jesteś głodna? - spytał z uśmiechem chłopak. - Znam tu niedaleko fajne miejsce. Możemy wpaść. - Z przyjemnością. Od rana nic nie jadłam – zgodziłam się. Jeon zabrał mnie do małej restauracji w wąskiej alejce. Miejsce było prześliczne. Dominowały jasne kolory, małe stoliki udekorowano żywymi kwiatami złożonymi w drobne bukieciki, zaś obrazy na ścianach dopełniały piękna tego wystroju. Usiedliśmy przy oknie i zamówiliśmy dania. - Smakowało państwu? - spytał kelner. - Tak. Było przepyszne! - odparłam z uśmiechem. - Możesz tu częściej przychodzić. Stąd jest tylko kilka kroków do twojego domu - oznajmił mi Jungkook. - Naprawdę?! Muszę tu zabrać tatę! Tylko... - You're My – powiedział chłopak. Zdumiona spojrzałam w czarne oczy. - C-co? - You're My. Tak nazywa się to miejsce – wyjaśnił. - To chciałaś wiedzieć, prawda? - Ach, tak! Tak! - wykrzyknęłam, uśmiechając się. Wyszło trochę sztucznie. Nie przyznam się przecież, że miałam nadzieję na coś innego. - Może już chodźmy? Robi się późno - zaproponował młodzieniec. Zapłacił za nasze zmówienie i wyszliśmy. Do mojego domu dotarliśmy bardzo szybko. Zdecydowanie za szybko jak dla mnie. Wieczór był piękny i chciałam pobyć jeszcze chwilę z Jeonggukiem. Jego poczucie humoru, energia i radość z życia udzielały się również mnie. Niemal zapomniałam o mamie. Niemal... - To tutaj prawda? Ładny dom. - moje rozmyślania przerwał głos Jeon. - Owszem, dziękuję. Więc... dobranoc... chyba... - Może spotkamy się jutro? - spytał chłopak. Uśmiechnęłam się delikatnie. - Byłoby wspaniale! - Skoro tak, to zabiorę ze sobą kilku znajomych. Nie znasz tu jeszcze nikogo, mam rację? Na pewno ich polubisz! - Skoro tak sądzisz... - To jesteśmy umówieni. Przyjdę po ciebie o 12. Dobranoc! - wykrzyknął Jeon na pożegnanie i pobiegł w stronę parku. - Dobranoc – wyszeptałam i z uśmiechem na twarzy weszłam poszłam do siebie. Zostawiłam rzeczy w pokoju i zeszłam jeszcze na dół napić się soku. Wychodząc z kuchni zauważyłam, że w salonie nadal jest włączony telewizor. Po cichu zajrzałam do środka. Tata spał na kanapie. Najwidoczniej zasnął podczas kolejnego meczu. Jak dziecko... Podeszłam na palcach, ściągnęłam koc z fotela i przykryłam nim ojca. Wyglądał spokojnie. Teraz rzadko mogłam go takim widywać ze względu na śmierć mamy. Potem problemy ze mną, z wyprowadzką, pracą. Dałam mu buziaka w policzek i poszłam do siebie. Leżąc w łóżku pomyślałam jeszcze o tym co będzie jutro. Ciekawe, jacy są jego przyjaciele... Polubią mnie? To dziwne, ale się denerwowałam. Może to dlatego, że był pierwszą poznana tu osobą. Po prostu mi na nim zależało, choć znaliśmy się tylko jeden dzień.

* * *

DZYŃ! DZYŃ! - Ach ten przeklęty budzik! Wstałam i od razu zabrałam się za siebie. Śniadanie, potem prysznic. Następne przyszły fryzura, makijaż i ubranie. Nie mam się w co ubrać! - wykrzyknęłam w myślach. W końcu zdecydowałam się na szare jeansy, białą bluzkę z pomarańczowymi elementami i beżową kurtkę. Włosy spięłam w wysoki kok, a do czarnej torebki powrzucałam kilka niezbędnych rzeczy.

Ostatnie poprawki i byłam gotowa trochę przed czasem. Czekałam i siedziałam jak na szpilkach. Czym ja się tak denerwuję? Przecież to tylko przyjacielski wypad ze znajomymi. Wreszcie usłyszałam dzwonek do drzwi. Podbiegłam szybciutko i otworzyłam. Na zewnątrz stał Jeongguk uśmiechając się szeroko. - Hej – powiedziałam lekko zarumieniona. Uspokój się! - Cześć! Ładnie wyglądasz. Gotowa? Więc chodźmy. - Dobrze – odparłam i wyszliśmy na spokojną ulicę. Skierowaliśmy się w stronę centrum, a następnie skręciliśmy w prawo. Zza budynków widać było bloki pobliskiego osiedla. Świeciło słońce, a na niebie nie zauważyłam żadnej chmurki. Idealna pogoda, dobrze, iż wzięłam ze sobą aparat. - Twoi przyjaciele nie mają nic przeciwko temu, że przyjdę? - spytałam. - Oczywiście, że nie! Wręcz przeciwnie! Są zachwycenie i zapewne nie mogą się doczekać. Wzięłaś tenisówki, tak jak cię prosiłem? - Tak, a mogę wiedzieć po co mi one? - Dowiesz się w swoim czasie – powiedział chłopak. Powoli dochodziliśmy do blokowiska. Z daleka słyszałam śmiechy i rozmowy mieszkańców. Jungkook zaprowadził mnie na boisko do gry w kosza. Sześciu, równie przystojnych jak mój towarzysz chłopaków grało mecz. Byli niesamowici. Szczególnie jeden, wyglądający na niewiele starszego z czarną bandaną na głowie. Niemal za każdym razem trafiał do kosza,a jego technika nie pozostawiała zarzutów. Wśród grających wyróżniał się również jasnowłosy, który nie dorównywał techniką i celnością poprzedniemu, lecz widać było jego zapał i zaangażowanie. Nie wiem dlaczego, ale stwierdziłam, iż przypomina mi lwa. Może przez te włosy. Staliśmy i przyglądaliśmy się grającym do momentu aż nie zauważył nas wysoki (chyba najwyższy) nastolatek w okularach przeciwsłonecznych. Zawołał kolegów i razem podbiegli w naszą stronę. - Kookie! -zawołał jeden z nich. - Wreszcie jesteście! Nie mogłem się doczekać, by dowiedzieć się, cóż to za kobieta skradła serce naszego słodkiego chłopczyka! - wykrzyknął. Jeon zrobił się cały czerwony na twarzy. Ciężko mi było powiedzieć, czy bardziej był zły czy speszony. - Hyung! Przestań! To tylko znajoma – odparował. Potem nachylił się do mnie. - Widzisz? Mówiłem, że będą się niecierpliwić – szepnął. - Chłopaki! Poznajcie Dianę Lee, moją koleżankę, o której wam wczoraj mówiłem. - Cześć! Miło cię poznać. Jestem Kim Namjoon, ale możesz na mnie mówić Rap Monster – przedstawił się ten w okularach. Sprawiał wrażenie miłego. - Miło mi cię poznać – odpowiedziałam z uśmiechem. Pozostali podchodzili kolejno. Dowiedziałam się, że ten z bandaną to Min Yoongi (Suga), zaś „lew” w rzeczywistości nazywa się Kim Taehyung, chociaż wszyscy nazywają go V. Następni byli Kim Seokjin (Jin), Jung Hoseok (J-Hope) i uwielbiający denerwować mojego przyjaciela, Park Jimin. To on wcześniej wyskoczył z tekstem o „kradnącej serca mnie”. Znajomi Jeongguka okazali się być świetni i już po chwili dogadywaliśmy się jak starzy, dobrzy kumple. Jednak najbardziej polubiłam V, Jimina i J-Hopa. Tae ujął mnie swoją słodyczą i osobowością 4D (jest genialny!!), Hoseok to naprawdę miła i towarzyska osoba, a Park rozśmieszał mnie do łez. Gdy skończyliśmy uprzejmości dowiedziałam się do czego były mi potrzebne tenisówki. Oznajmiono mi, że gramy w kosza. - Od razu mówię, że nie jestem dobra! - uprzedziłam. - Więc będziesz grała z Sugą, jemu to nie zaszkodzi! - stwierdził Jimin. Tak więc trafiłam do zespołu z Yoongim, Jungkookiem i Jinem, zaś naszymi przeciwnikami zostali Jimin, V, Rap Mon oraz J-Hope. Ubaw był po pachy, ponieważ V ciągle robił słodkie i zabawne miny do Hoseoka przez co ten nie mógł się skupić i wybuchał śmiechem. Pozostali również, lecz w mniejszym stopniu. Skończyliśmy grę zwyciężając z powalającą przewagą 25:12. Byłam wykończona! - Może chodźmy do nas? Odpoczniemy, napijemy się czegoś i poleniuchujemy – zaproponował Jin. - Tak, tak! Chodźmy! - poparł V. - Jesteście braćmi? - zaciekawiłam się. - Nie, dlaczego? - spytał. - No przecież mieszkacie razem. Nie wyglądacie raczej na parę. - W tym momencie chłopcy zanieśli się śmiechem. - Chodź, dowiesz się wszystkiego – powiedział Jungkook. Zabraliśmy swoje rzeczy i powolnym krokiem odeszliśmy z boiska. Po drodze zajadałam się lodami, które kupiliśmy w przydrożnej kafejce jednak cały czas miałam wrażenie, że już gdzieś ich wszystkich widziałam. Oczywiście, było to fizycznie nie możliwe. Może w jakimś programie o Korei? Oglądałam ich mnóstwo przed przeprowadzką. W końcu trafiliśmy na miejsce. Osiedle usytuowane blisko centrum prezentowało się ładnie. Weszliśmy do jednego z blokowisk. Zatrzymaliśmy się przed drzwiami nr 2 i z zaskoczeniem zauważyłam, iż drzwi otwiera Namjoon. Stwierdziłam, że nie będę się odzywać. Sami mi powiedzą, o co w tym wszystkim chodzi. Mieszkanie okazało się być bardzo duże z kilkoma pokojami. Przeszliśmy do salonu, a tam zauważyłam wspólne zdjęcie całej bandy. Coś mi ono przypominało, ale nie potrafiłam powiedzieć co. Mieli na sobie podobne ubrania. - Jimin! Zabierz tę bluzę do swojego pokoju! - krzyknął Jung. On też tu mieszka? Chwila... Wspólny dom, wspaniały wygląd, wysportowani i to zdjęcie... Jakby z KONCERTU?! ONI SĄ TYM NOWYM ZESPOŁEM! Omal nie padłam, gdy to zrozumiałam. K-Popem interesowałam się od jakichś dwóch miesięcy, więc nie znałam wszystkich boysbandów, tym bardziej tych nowych. Jednak zdążyłam obejrzeć teledysk. To stąd ich kojarzyłam! Diana, ty opóźniony zapłonie!! Odwróciłam się do nich. - Wy jesteście BTS, prawda? - W pokoju zaległa cisza. Cały zespół patrzył się na mnie. W ich oczach dojrzałam obawę, żal i... smutek? Ale dlaczego?

Rozdział 1

Tatataratatata!!! Pierwszy rozdział i wiadomości parafialne... ^^ Postaram się dodawać rozdziały co najmniej raz w tygodniu lub częściej. Teraz miałam dużo czasu ze względu na egzaminy, bo po napisaniu każdego wracałam częściej. Sytuacja się zmieni, bo wracam do szkoły, a że cechuje mnie ambicja to staram się dostać do najlepszego liceum w okolicy. Także obecnie będzie walka o jak najlepsze oceny. Ale koniec tego! ;)
I HOPE YOU LIKE IT!

 

Rozdział 1

20 minut wcześniej...

- Diana, zejdź na dół! - zawołał tata. Właśnie słuchałam muzyki. To jedyna przyjemność na jaką było mnie stać po śmierci mamy. Choć minęły 3 miesiące nadal nie mogłam się z tym pogodzić. Za wcześnie, zbyt szybko – powtarzałam w myślach. Przed ojcem i przyjaciółmi udawałam, że wszystko jest w porządku... Nie było. Ten ból..., wszystko mi ją przypominało. - O co chodzi? - spytałam, gdy zeszłam do kuchni. Tata siedział przy stole. Wyglądał na dość zadowolonego, chociaż w oczach nadal gościł smutek. - Musimy porozmawiać. Mam dla ciebie niespodziankę, ale nie wiem czy ci się spodoba. - Usiadłam na wprost i próbowałam odgadnąć o co może chodzić. - Dostałem awans – obwieścił. - O rany! To super wiadomość tato! Dlaczego sądziłeś, że się nie ucieszę? - Podskakiwałam na krześle, udając szczęśliwą. Naprawdę nie miałam humoru by cieszyć się z takich wieści... - To nie koniec wiadomości - zwrócił mi uwagę. - Otóż z tym wyróżnieniem wiąże się pewien mankament. - Spojrzał na mnie. - Będziemy musieli wrócić. - Wrócić? Gdzie? - Spytałam z pobladłą twarzą. Błagam tylko nie tam gdzie myślę!! - Do Korei.

W tym momencie mój świat legł w gruzach...

* * *

Teraz...

Łzy płynęły mi po twarzy nieprzerywalnym strumieniem. Dlaczego ja?Dlaczego ja? - powtarzałam w myślach. Nagle znalazłam się nad rzeką. W zasadzie był to strumień przepływający na obrzeżach miasta. Był w dość dużej odległości od mojego domu. Nawet nie zauważyłam jak się tu znalazłam. Rozejrzałam się dookoła i zauważyłam powalone drzewo leniwie zwisające nad lustrem wody. Wdrapałam się na gruby konar i zaszyłam między gałęziami. Było mi zimno. Wybiegając zapomniałam zabrać ze sobą kurtki. Złota, polska jesień zamiast lata! – szyderczo zaśmiałam się w myślach. W gruncie rzeczy, jak na koniec sierpnia pogoda dawała w kość. Idealnie pasuje do mojego humoru... Nie byłam pewna jak długo tam siedziałam. Na pewno kilka godzin, bo zaczęło zmierzchać. Cały czas myślałam o mojej sytuacji. Miałam porzucić szkołę, przyjaciół, miejsce w którym żyłam tyle lat. Byłam wściekła na ojca, a zarazem rozumiałam. Po śmierci mamy nic go już nie trzymało w tym kraju. Wręcz przeciwnie. Chciał wrócić do ojczyzny, do domu. Sama trochę pamiętałam z okresu, gdy mieszkaliśmy w Seulu. To dobre wspomnienia... Nie usprawiedliwiaj go! - zbeształ mnie jakiś wewnętrzny głos. - Co z twoim życiem?! Masz rzucić wszystko by pojechać za nim do tych „żółtków”?! - Dość! Zapędziłam się! Czas wracać. - Zeszłam z drzewa i truchtem udałam się do domu. Po cichu weszłam po schodach do pokoju i zamknęłam drzwi na klucz. Nie chciałam nikogo widzieć. To dla mnie za dużo jak na jeden dzień. Zasnęłam od razu po ułożeniu głowy na poduszce.

Następnego dnia nie czułam się lepiej, ale nie targała mną złość. - Tato czy możemy porozmawiać? - spytałam po śniadaniu. Mężczyzna zrobił herbatę i usiadł przy stole. Nie odezwał się słowem. Czekał... - Chodzi o to co wczoraj powiedziałeś... Ile mam czasu? Chcę wiedzieć, by pożegnać znajomych i móc się spakować. - Wyjeżdżamy tydzień przed końcem wakacji żebyś miała chwilę na poznanie okolicy, nowych ludzi i przypomnienie sobie języka – odparł.

* * *

2 tygodnie później...

- Będę tak cholernie tęsknić!! - wykrzyknęła Majka i ze łzami w oczach rzuciła mi się na szyję. - Będziemy codziennie gadać na Skype. - obiecałam wtulając się w dziewczynę. - No już, już. Nie rycz ty wielkoludzie, makijaż ci się rozmaże! - Staliśmy wszyscy na lotnisku. Samolot odlatywał za 3 minuty. - Diana, pośpiesz się! - poganiał mnie tata. - Muszę już iść. Pa. - Wyplatałam się z ramion mojej przyjaciółki, najlepszej jaką kiedykolwiek miałam i ruszyłam za tatą. Przy wyjściu odwróciłam jeszcze raz do moich znajomych. Była tam prawie cała klasa i jeszcze kilka bliskich mi osób. Nie mam pojęcia jak Maja ich tu ściągnęła, ale byłam jej wdzięczna. Ze łzami w oczach i duszą na ramieniu zrobiłam krok w stronę mojego nowego życia. Mam nadzieję, że nie będzie takie straszne.

* * *

Na miejscu wpakowaliśmy walizki do taksówki i ruszyliśmy w stronę centrum. Tata siedział z przodu i rozmawiał z kierowcą o tym, co się zmieniło w stolicy Korei Południowej. Ja na tylnym siedzeniu podziwiałam widoki za szybą samochodu i przysłuchiwałam się ich rozmowie. A było czego słuchać. Nie byłam pewna czy to moja wyobraźnia, czy może wspomnienia zatarły się aż w takim stopniu, ale miasto wyglądało zupełnie inaczej. Obawiałam się, że mogę mieć problemy z poruszaniem się po nim. Na szczęście miałam tydzień by zapoznać się z okolicą, która była, jak się okazało, naprawdę urokliwa i spokojna. Kierowca podwiózł nas pod nasz nowy dom. Budynek był bardzo nowoczesny, ze ślicznym i dużym ogrodem oraz... (o kurczę!) basenem. Na podjeździe stał już samochód taty. Od razu się w nim zakochałam (w nowym domu, nie samochodzie ^^)!

Wyskoczyłam pospiesznie z taksówki, przebiegłam przez podjazd i wpadłam do środka. Wnętrze wyglądało równie wspaniale, a pomieszczenia były jasne i przestronne. Otworzyłam przesuwane drzwi tarasowe i weszłam do ogrodu. Stąd sprawiał jeszcze lepsze wrażenie. Nagle coś zmiotło mnie z nóg. - Campii!!! - wykrzyknęłam na małego psiaka ganiającego wokół mnie. - Widzę, że już się zadomowiłaś? - spytał tata z delikatnym uśmiechem. Po raz pierwszy od śmierci mamy ta radość dotarła również do jego oczu. Wiedziałam, że bardzo się martwił o to jak zareaguję i czy w ogóle się dostosuję do nowego życia. Sama nie byłam tego pewna. Nadal miałam mu za złe tą wyprowadzkę. Jednak myślę, że jemu było równie trudno jak mnie. Obawiałam się przyszłości, tego co nadejdzie. Czy zostanę zaakceptowana? Czy inni mnie polubią? Tak bardzo tęskniłam za Polską!

* * *

Obudziłam się wypoczęta i radosna. Wieczorem zasnęłam bardzo szybko co zdziwiło mnie samą. Na ogół potrzebuję dużo czasu by przyzwyczaić się do nowego miejsca. Może to sprzątanie, meblowanie i wypakowywanie się tak bardzo mnie zmęczyło. A została jeszcze połowa! - pomyślałam. Mimo nadchodzącej wizji dalszego urządzania się z dobrym samopoczuciem wstałam z łóżka. Mój nowy pokój był bardzo przestronny. Wnętrze urządzone zostało w jasnych, pastelowych barwach. Takich, jakie lubię najbardziej. Miałam nawet własną łazienkę!

Na dzień dzisiejszy zaplanowałam sobie małe zwiedzanie okolicy, więc po śniadaniu spakowałam torebkę, chwyciłam aparat i ruszyłam na miasto. Już po paru krokach natknęłam się na pobliski, mały park. Cisza i spokój, tego potrzebowałam. Siadłam na ławce i przyglądałam się biegającym dzieciom, mamą spacerującym z wózkami albo plotkującymi z koleżankami. Nagle moją uwagę zwrócił pewien chłopak. Wyglądał na około 17 lat. Wysoki i do tego przystojny, stał nad taflą stawu. Chyba się nad czymś zastanawiał, bo nie zwracał uwagi na to co się dzieje dookoła niego. Po cichu podeszłam z boku i zrobiłam kilka zdjęć. Wyszły naprawdę świetne! Zadowolona miałam właśnie odwrócić się i odejść, gdy wtem zderzyłam się z kimś, a mianowicie z ciemnowłosym chłopakiem, któremu jeszcze nie tak dawno robiłam zdjęcia. Musiał podejść kiedy nieświadoma niczego oglądałam moje dzieło. Zdenerwowana uniosłam głowę do góry i napotkałam spojrzenie pięknych, ciemnych oczu przyglądającego mi się chłopaka. Ich głębia wciągała i nie miałam żadnych szans, by się wydostać. Na szczęście pomógł mi w tym ich właściciel, podając rękę, bym mogła wstać. Skorzystałam z pomocy nadal zaplątana w tajemnicze sidła spojrzenia czarnych oczu. Onieśmielona zaczęłam doprowadzać się do porządku, nie zapominając o sprawdzeniu sprzętu. Z ulgą stwierdziłam, że wszystko działa.

- W porządku? - zapytał młodzieniec. - Chyba jestem cała – odparłam z uśmiechem. - Gapa ze mnie. Przepraszam. - Nie masz za co. Też mogłem bardziej uważać. Mieszkasz w okolicy? - Tak kilka kroków stąd. Właśnie się wprowadziliśmy. A ty? - Byłam ciekawa kim jest. Wyglądał znajomo, choć to mało prawdopodobne. Ostatnim razem w Korei byłam osiem lat temu. - Trochę dalej, ale lubię tu wpadać, gdy mam chwilę dla siebie. Mówisz, że jesteś tu od niedawna? W takim razie może cie oprowadzić? - Byłoby miło z twojej strony – ucieszyłam się. - Tak w ogóle to mam na imię Diana Lee. - Jestem Jeon Jeongguk. Śliczne imię. - Dziękuję – odparłam i ruszyliśmy na podbój miasta.

Witam!! :)

Dawna autorka jakże nieudanego, nudnego i pospolitego bloga "Gdy się ma 15 lat..." powraca całkowicie odmieniona. Otóż to! Od teraz na tym blogu (Azjatycki lukier) będą publikowane opowiadania związane (nietrudno się domyślić ^^) z Azją, a dokładnie z Koreą Południową. Już w tym tygodniu pojawi się pierwsze opowiadanie. Tytułu Wam jeszcze nie zdradzę, gdyż go jeszcze nie wymyśliłam. ;) Oto bohaterowie oraz prolog i I HOPE YOU LIKE IT!

Diana Lee

Szesnastolatka ciekawa świata i ludzi. Jej pasją jest wszystko co związane z muzyką. Od piątego roku życia tańczy, gra na skrzypcach, fortepianie,śpiewa, rapuje. Lubi rysować oraz pasjonuje się kulturą dalekiego wschodu, a w szczególności Korei Południowej. Ma starszego brata Łukasza. Jej najlepszą przyjaciółka to Majka. Matka była z pochodzenia Polką, zaś ojciec Koreańczykiem. Swoje dzieciństwo spędziła w ojczyźnie taty. W wieku 10 lat przeprowadziła się do Polski. Po śmierci matki jej życie diametralnie się zmieni.

Jeon Jeongguk (Jungkook)

Siedemnastolatek, uczeń Seoul Of Performing Arts School. Jest raperem, wokalistą i tancerzem w zespole BTS. Ma starszego brata. Poza ww. zajęciami uwielbia rysować. Przystojny i wysoki brunet, na którego zwraca uwagę wiele młodych dziewczyn. Jednak on już kogoś ma. W jego sercu pozostała pewna dziewczynka z dzieciństwa.

Majka

Najlepsza przyjaciółka głównej bohaterki. Znają się odkąd ta przyjechała do Polski. Uwielbia Koreę tak samo jak Diana (głównie za jej sprawą). Wysoka szesnastolatka z oczyma w kolorze morza i pięknymi blond lokami, okalającymi owalną twarz. Cechuje ją pomysłowość, żywiołowość, opiekuńczość i wielka kreatywność.

 

Członkowie BTS (Bangtan Boys)

Kim Seokjin (Jin) – najstarszy (22l.), wokalista, zespołowa księżniczka, kocha kolor różowy oraz gotowanie, najbardziej opanowany z zespołu (ale miewa odpały).

Min Yoongi (Suga) – 21-latek, raper, interesuje się fotografią, zabawny i towarzyski, pisze świetne teksty piosenek, nierozłączny ze swoim laptopem.

Jung Hoseok (J-Hope) – 20-letni raper i tancerz, „mama” zespołu, jest najbliżej z Jungkookiem.

Kim Namjoon (Rap Monster) – leader, raper, bardzo wesoły i wygadany, autor świetnych piosenek, 20 l.

Park Jimin (Jimin) – 19-letni wokalista i tancerz, wysportowany, z natury bardzo gadatliwy i żywiołowy, wesołek.

Kim Taehyung (V, TaeTae) – 19-latek, osobowość 4D, flower boy zespołu, nieśmiały i zarazem świetny przyjaciel, zawsze wysłucha i poradzi.

 

Prolog:

- Diana! - Usłyszałam za sobą krzyk taty, ale nie zwracałam na niego uwagi. Nie po tym co mi powiedział. Niedawno padało, drogi były opustoszałe, asfalt mokry, w powietrzu czuć było wilgoć. Biegłam... Urywany oddech... Ból mięśni... Biegłam... .

P.S. Nie wszystkie rozdziały będą tak krótkie. Nie martwcie się, a więcej o mnie dowiecie się z kolejnych części. Zapraszam! ^^