One Shot - Senne spotkanie cz.2

Część 2. Jedzie ktoś na ZFA (Zlot Fanów Azji) w Krakowie? Ja nie mogę się doczekać ^^ Miłego czytania! I HOPE YOU LIKE IT!

Odkąd pamiętam moim hobby było pieczenie. Uwielbiam wyszukiwać nowe przepisy, a następnie eksperymentować we własnej kuchni. Dziś naszła mnie ochota na coś słodkiego. Sięgałam do szafki po cukier, gdy ze zdziwieniem odkryłam, że wczoraj zapomniałam go kupić. Uderzyłam się otwartą dłonią w czoło. Co teraz?! No tak… Trzeba kupić. Wyjrzałam za okno i aż się wzdrygnęłam. Woda lała się strumieniami, a co chwilę niebo przecinały błyskawice. Wiatr przyginał drzewa, ulicą płynęła rzeka wody. Nie ma mowy! Nie idę! W tym samym momencie spojrzałam na miskę z ciastem. Musiałam to skończyć inaczej wszystko trafiło by do kosza. Rany! Mam!

***

Nacisnęłam przycisk od domofonu. Oby był w domu… Był. Otworzył drzwi z przewiązanym w pasie ręcznikiem. Z włosów kapała woda, spływając po przystojnej twarzy. Małym, białym ręcznikiem położonym na karku co chwilę ścierał te kropelki.

- Anastazja…? - powiedział cicho.

- Och! Tak! Przyszłam, bo skończył mi się cukier, a pogoda jakoś nie zachęca do zakupów. Pożyczyłbyś mi trochę? – zapytałam, lekko spuszczając głowę. Czułam jak moje policzki pokrywa czerwień.

- A! Tak, proszę! – Otwarł szerzej drzwi i zaprowadził do kuchni.

- Proszę, tu jest całe opakowanie. Jeszcze nie zaczęte.

- Nie trzeba aż tyle…

- Weź.

- Dziękuję.

Odprowadził mnie do drzwi. Wyszłam na trzęsących się nogach i nie oglądając się za siebie, popędziłam do własnego mieszkania.

Ciasto stało na blacie kuchennym, posypane cukrem pudrem i udekorowane owocami. Mimo, że prezentowało się tak ładnie, nie mogłam się przemóc i spróbować. W takich chwilach dzwoniłam po Blankę, moja przyjaciółkę, ale nie chciałam jej wyciągać z domu w taką pogodę. Wtedy wpadłam na genialny pomysł.

Znów delikatne kołatanie. Tym razem był suchy i ubrany. Wyglądał świetnie w turkusowej koszuli i jasnych spodniach.

- Czego potrzebujesz tym razem? – zapytał z lekkim uśmiechem, na który odpowiedziałam.

- Teraz, w podzięce za pomoc chciałam cię zaprosić na coś słodkiego i kawę?? – odparłam niepewna jego odpowiedzi.

- Czekaj chwilkę. – Wszedł do mieszkania. Ja zaś przez otwarte wejście ujrzałam gustownie urządzony salon.

- Możemy iść.

- Dobrze. Zapraszam do siebie.

Weszliśmy do mojego mieszkania. Shin rozsiadł się wygodnie na kanapie, zaś ja przygotowywałam poczęstunek. Wieczór upłynął nam w miłej atmosferze, pośród rozmów oraz żartów.

***

Nie skończyło się tylko na jednym razie. Nasze spotkania zdarzały się coraz częściej. Siedziałam właśnie zapatrzona w szalejący w kominku ogień. Na dworze już dawno się ściemniło.

- Proszę – powiedział Jiho, podając mi kieliszek z winem.

- Dziękuję. Wybacz, że się tobą wysługuję w moim własnym mieszkaniu, ale tu jest tak przyjemnie…

- Nie szkodzi. Wiesz, od dawna coś mnie ciekawi.

- Co takiego? – spojrzałam na niego zainteresowana.

- Grasz na fortepianie?

Spojrzałam na instrument. – Nie . Stoi tu sobie dla ozdoby… - odparłam ze śmiertelnie poważną miną. Omal nie parsknęłam śmiechem widząc jego wyraz twarzy. – Żartuję! Tak, od ponad 15 lat.

- Zagrasz mi coś?

- No dobrze.

Siadłam na stołeczku, przygotowałam nuty i zaczęłam. Spod moich palców wychodziły delikatne dźwięki „Canona” autorstwa Pachelbela. Moja przyjaciółka kochała ten utwór. On też… Przypomniałam sobie o starym przyjacielu, który pierwszy usłyszał jak go gram. Nie miałam z nim kontaktu od dawna. Od tamtego wydarzenia… 17 lat temu uległam wypadkowi samochodowemu. Nie pamiętałam nikogo, ani nic. Z  czasem wspomnienia powoli wracały, ale do dziś nie pamiętam jego twarzy ani imienia. Gdy skończyłam odwróciłam się do mężczyzny z lekkim uśmiechem, który zniknął momentalnie. Shin siedział z pochylona głową, zaciskając pięści.

- C-coś nie tak…? Shin…

- Muszę już iść!  - przerwał mi.

- A-ale dlaczego? Zrobiłam coś źle?

- N-nie! Skąd! – wykrzyknął. – To moja wina. Po prostu mi ją przypominasz.

- Kogo? 
- Przyjaciółkę z dzieciństwa. Zagrała mi ten utwór tuż przed tym zanim zginęła w wypadku. Do dziś śni mi się po nocach… - Podniósł głowę. OCZY!! CIEMNE NICZYM BURZOWE NIEGO, GŁĘBOKIE JAK OCEAN… Nie zmieniły się przez te 17 lat.

- Skąd wiesz, że zginęła? – zapytałam ostrożnie.

- Tak mi powiedzieli, lekarz, bliscy, jej rodzina…

- Co byś zrobił gdyby żyła? – wyszeptałam.

Spojrzał na mnie zdumiony. – Pewnie wyznałbym jej to, co przed nią ukrywałem.

- Co takiego?

- Że ją kocham…

Podeszłam do niego powoli i mocno przytuliłam wtulając twarz w zagłębienie szyi.

- Dobrze, iż siedzisz, bo inaczej bym nie dosięgła. Urosłeś przez te 17 lat. A tak poza tym, to też cię kocham – wyznałam, cicho szepcząc. W pokoju zaległa cisza. Po chwili poczułam uścisk silnych, męskich ramion i łzy, moczące moja koszulę.

- Annie? Annie, to ty? Przecież…

- Tak było lepiej Shin. J-ja nic nie pamiętałam nawet ciebie.. Nie chciałam cię ranić, więc razem z naszymi rodzicami i lekarzem zadecydowaliśmy powiedzieć ci, że nie żyję. Tym bardziej, że nie było pewne, czy kiedykolwiek cos sobie przypomnę… Dlatego też zmieniłam imię. Zaczynałam życie na nowo.

- Więc jak teraz?

- Śniłeś mi się. Twoje oczy. Zawsze mówiłam, iż są niesamowite, prawda?

- Moja Annie! – wykrzyknął. Uciszyłam go jednym pocałunkiem, który oddał z jeszcze większą pasją.

Mój świat wreszcie nabrał kolorów. Choć za oknami panuje jesień, dla mnie zaczyna się wiosna. Znalazłam swoje szczęście. Już go nie zostawię.

Koniec