Rozdział 1

Tatataratatata!!! Pierwszy rozdział i wiadomości parafialne... ^^ Postaram się dodawać rozdziały co najmniej raz w tygodniu lub częściej. Teraz miałam dużo czasu ze względu na egzaminy, bo po napisaniu każdego wracałam częściej. Sytuacja się zmieni, bo wracam do szkoły, a że cechuje mnie ambicja to staram się dostać do najlepszego liceum w okolicy. Także obecnie będzie walka o jak najlepsze oceny. Ale koniec tego! ;)
I HOPE YOU LIKE IT!

 

Rozdział 1

20 minut wcześniej...

- Diana, zejdź na dół! - zawołał tata. Właśnie słuchałam muzyki. To jedyna przyjemność na jaką było mnie stać po śmierci mamy. Choć minęły 3 miesiące nadal nie mogłam się z tym pogodzić. Za wcześnie, zbyt szybko – powtarzałam w myślach. Przed ojcem i przyjaciółmi udawałam, że wszystko jest w porządku... Nie było. Ten ból..., wszystko mi ją przypominało. - O co chodzi? - spytałam, gdy zeszłam do kuchni. Tata siedział przy stole. Wyglądał na dość zadowolonego, chociaż w oczach nadal gościł smutek. - Musimy porozmawiać. Mam dla ciebie niespodziankę, ale nie wiem czy ci się spodoba. - Usiadłam na wprost i próbowałam odgadnąć o co może chodzić. - Dostałem awans – obwieścił. - O rany! To super wiadomość tato! Dlaczego sądziłeś, że się nie ucieszę? - Podskakiwałam na krześle, udając szczęśliwą. Naprawdę nie miałam humoru by cieszyć się z takich wieści... - To nie koniec wiadomości - zwrócił mi uwagę. - Otóż z tym wyróżnieniem wiąże się pewien mankament. - Spojrzał na mnie. - Będziemy musieli wrócić. - Wrócić? Gdzie? - Spytałam z pobladłą twarzą. Błagam tylko nie tam gdzie myślę!! - Do Korei.

W tym momencie mój świat legł w gruzach...

* * *

Teraz...

Łzy płynęły mi po twarzy nieprzerywalnym strumieniem. Dlaczego ja?Dlaczego ja? - powtarzałam w myślach. Nagle znalazłam się nad rzeką. W zasadzie był to strumień przepływający na obrzeżach miasta. Był w dość dużej odległości od mojego domu. Nawet nie zauważyłam jak się tu znalazłam. Rozejrzałam się dookoła i zauważyłam powalone drzewo leniwie zwisające nad lustrem wody. Wdrapałam się na gruby konar i zaszyłam między gałęziami. Było mi zimno. Wybiegając zapomniałam zabrać ze sobą kurtki. Złota, polska jesień zamiast lata! – szyderczo zaśmiałam się w myślach. W gruncie rzeczy, jak na koniec sierpnia pogoda dawała w kość. Idealnie pasuje do mojego humoru... Nie byłam pewna jak długo tam siedziałam. Na pewno kilka godzin, bo zaczęło zmierzchać. Cały czas myślałam o mojej sytuacji. Miałam porzucić szkołę, przyjaciół, miejsce w którym żyłam tyle lat. Byłam wściekła na ojca, a zarazem rozumiałam. Po śmierci mamy nic go już nie trzymało w tym kraju. Wręcz przeciwnie. Chciał wrócić do ojczyzny, do domu. Sama trochę pamiętałam z okresu, gdy mieszkaliśmy w Seulu. To dobre wspomnienia... Nie usprawiedliwiaj go! - zbeształ mnie jakiś wewnętrzny głos. - Co z twoim życiem?! Masz rzucić wszystko by pojechać za nim do tych „żółtków”?! - Dość! Zapędziłam się! Czas wracać. - Zeszłam z drzewa i truchtem udałam się do domu. Po cichu weszłam po schodach do pokoju i zamknęłam drzwi na klucz. Nie chciałam nikogo widzieć. To dla mnie za dużo jak na jeden dzień. Zasnęłam od razu po ułożeniu głowy na poduszce.

Następnego dnia nie czułam się lepiej, ale nie targała mną złość. - Tato czy możemy porozmawiać? - spytałam po śniadaniu. Mężczyzna zrobił herbatę i usiadł przy stole. Nie odezwał się słowem. Czekał... - Chodzi o to co wczoraj powiedziałeś... Ile mam czasu? Chcę wiedzieć, by pożegnać znajomych i móc się spakować. - Wyjeżdżamy tydzień przed końcem wakacji żebyś miała chwilę na poznanie okolicy, nowych ludzi i przypomnienie sobie języka – odparł.

* * *

2 tygodnie później...

- Będę tak cholernie tęsknić!! - wykrzyknęła Majka i ze łzami w oczach rzuciła mi się na szyję. - Będziemy codziennie gadać na Skype. - obiecałam wtulając się w dziewczynę. - No już, już. Nie rycz ty wielkoludzie, makijaż ci się rozmaże! - Staliśmy wszyscy na lotnisku. Samolot odlatywał za 3 minuty. - Diana, pośpiesz się! - poganiał mnie tata. - Muszę już iść. Pa. - Wyplatałam się z ramion mojej przyjaciółki, najlepszej jaką kiedykolwiek miałam i ruszyłam za tatą. Przy wyjściu odwróciłam jeszcze raz do moich znajomych. Była tam prawie cała klasa i jeszcze kilka bliskich mi osób. Nie mam pojęcia jak Maja ich tu ściągnęła, ale byłam jej wdzięczna. Ze łzami w oczach i duszą na ramieniu zrobiłam krok w stronę mojego nowego życia. Mam nadzieję, że nie będzie takie straszne.

* * *

Na miejscu wpakowaliśmy walizki do taksówki i ruszyliśmy w stronę centrum. Tata siedział z przodu i rozmawiał z kierowcą o tym, co się zmieniło w stolicy Korei Południowej. Ja na tylnym siedzeniu podziwiałam widoki za szybą samochodu i przysłuchiwałam się ich rozmowie. A było czego słuchać. Nie byłam pewna czy to moja wyobraźnia, czy może wspomnienia zatarły się aż w takim stopniu, ale miasto wyglądało zupełnie inaczej. Obawiałam się, że mogę mieć problemy z poruszaniem się po nim. Na szczęście miałam tydzień by zapoznać się z okolicą, która była, jak się okazało, naprawdę urokliwa i spokojna. Kierowca podwiózł nas pod nasz nowy dom. Budynek był bardzo nowoczesny, ze ślicznym i dużym ogrodem oraz... (o kurczę!) basenem. Na podjeździe stał już samochód taty. Od razu się w nim zakochałam (w nowym domu, nie samochodzie ^^)!

Wyskoczyłam pospiesznie z taksówki, przebiegłam przez podjazd i wpadłam do środka. Wnętrze wyglądało równie wspaniale, a pomieszczenia były jasne i przestronne. Otworzyłam przesuwane drzwi tarasowe i weszłam do ogrodu. Stąd sprawiał jeszcze lepsze wrażenie. Nagle coś zmiotło mnie z nóg. - Campii!!! - wykrzyknęłam na małego psiaka ganiającego wokół mnie. - Widzę, że już się zadomowiłaś? - spytał tata z delikatnym uśmiechem. Po raz pierwszy od śmierci mamy ta radość dotarła również do jego oczu. Wiedziałam, że bardzo się martwił o to jak zareaguję i czy w ogóle się dostosuję do nowego życia. Sama nie byłam tego pewna. Nadal miałam mu za złe tą wyprowadzkę. Jednak myślę, że jemu było równie trudno jak mnie. Obawiałam się przyszłości, tego co nadejdzie. Czy zostanę zaakceptowana? Czy inni mnie polubią? Tak bardzo tęskniłam za Polską!

* * *

Obudziłam się wypoczęta i radosna. Wieczorem zasnęłam bardzo szybko co zdziwiło mnie samą. Na ogół potrzebuję dużo czasu by przyzwyczaić się do nowego miejsca. Może to sprzątanie, meblowanie i wypakowywanie się tak bardzo mnie zmęczyło. A została jeszcze połowa! - pomyślałam. Mimo nadchodzącej wizji dalszego urządzania się z dobrym samopoczuciem wstałam z łóżka. Mój nowy pokój był bardzo przestronny. Wnętrze urządzone zostało w jasnych, pastelowych barwach. Takich, jakie lubię najbardziej. Miałam nawet własną łazienkę!

Na dzień dzisiejszy zaplanowałam sobie małe zwiedzanie okolicy, więc po śniadaniu spakowałam torebkę, chwyciłam aparat i ruszyłam na miasto. Już po paru krokach natknęłam się na pobliski, mały park. Cisza i spokój, tego potrzebowałam. Siadłam na ławce i przyglądałam się biegającym dzieciom, mamą spacerującym z wózkami albo plotkującymi z koleżankami. Nagle moją uwagę zwrócił pewien chłopak. Wyglądał na około 17 lat. Wysoki i do tego przystojny, stał nad taflą stawu. Chyba się nad czymś zastanawiał, bo nie zwracał uwagi na to co się dzieje dookoła niego. Po cichu podeszłam z boku i zrobiłam kilka zdjęć. Wyszły naprawdę świetne! Zadowolona miałam właśnie odwrócić się i odejść, gdy wtem zderzyłam się z kimś, a mianowicie z ciemnowłosym chłopakiem, któremu jeszcze nie tak dawno robiłam zdjęcia. Musiał podejść kiedy nieświadoma niczego oglądałam moje dzieło. Zdenerwowana uniosłam głowę do góry i napotkałam spojrzenie pięknych, ciemnych oczu przyglądającego mi się chłopaka. Ich głębia wciągała i nie miałam żadnych szans, by się wydostać. Na szczęście pomógł mi w tym ich właściciel, podając rękę, bym mogła wstać. Skorzystałam z pomocy nadal zaplątana w tajemnicze sidła spojrzenia czarnych oczu. Onieśmielona zaczęłam doprowadzać się do porządku, nie zapominając o sprawdzeniu sprzętu. Z ulgą stwierdziłam, że wszystko działa.

- W porządku? - zapytał młodzieniec. - Chyba jestem cała – odparłam z uśmiechem. - Gapa ze mnie. Przepraszam. - Nie masz za co. Też mogłem bardziej uważać. Mieszkasz w okolicy? - Tak kilka kroków stąd. Właśnie się wprowadziliśmy. A ty? - Byłam ciekawa kim jest. Wyglądał znajomo, choć to mało prawdopodobne. Ostatnim razem w Korei byłam osiem lat temu. - Trochę dalej, ale lubię tu wpadać, gdy mam chwilę dla siebie. Mówisz, że jesteś tu od niedawna? W takim razie może cie oprowadzić? - Byłoby miło z twojej strony – ucieszyłam się. - Tak w ogóle to mam na imię Diana Lee. - Jestem Jeon Jeongguk. Śliczne imię. - Dziękuję – odparłam i ruszyliśmy na podbój miasta.