Rozdział 2

Nowy post. Oby Wam przypadł do gustu. Tak jak mówiłam, trochę informacji o mnie i o samym opowiadaniu. Otóż mam na imię Kasia, właśnie kończę gimnazjum, a K-Popem interesuję się już drugi rok. Nie ma zbyt wielu opowiadań o BTS (tym bardziej wieloczęściowych), więc postanowiłam się tym zająć. Główna bohaterka posiada imię po mojej przyjaciółce, którą pozdrawiam (^^), zaś reszta to niemal cała ja. To tyle na dzisiaj. 
I HOPE YOU LIKE IT!

Rozdział 2

Cały dzień spędziłam z moim nowym znajomym zwiedzając miasto. Byliśmy w pałacach Geyongbokgung, Changdeokgung, wjechaliśmy na wieżę Namsan i przejechaliśmy się rowerami wzdłuż brzegu rzeki Han. Oczywiście zaciągnęłam swojego towarzysza na „drobny” shopping w Namdeamun. Nie było tak źle... :) Jungkook, bo tak nazywają mojego towarzysza znajomi, okazał się być bardzo zabawny, rozmowny i świetnie spisywał się w roli przewodnika. W jego towarzystwie straciłam rachubę czasu. Przypomniał mi o tym mój brzuch głośno dopominając się jakiegoś jedzenia. - Jesteś głodna? - spytał z uśmiechem chłopak. - Znam tu niedaleko fajne miejsce. Możemy wpaść. - Z przyjemnością. Od rana nic nie jadłam – zgodziłam się. Jeon zabrał mnie do małej restauracji w wąskiej alejce. Miejsce było prześliczne. Dominowały jasne kolory, małe stoliki udekorowano żywymi kwiatami złożonymi w drobne bukieciki, zaś obrazy na ścianach dopełniały piękna tego wystroju. Usiedliśmy przy oknie i zamówiliśmy dania. - Smakowało państwu? - spytał kelner. - Tak. Było przepyszne! - odparłam z uśmiechem. - Możesz tu częściej przychodzić. Stąd jest tylko kilka kroków do twojego domu - oznajmił mi Jungkook. - Naprawdę?! Muszę tu zabrać tatę! Tylko... - You're My – powiedział chłopak. Zdumiona spojrzałam w czarne oczy. - C-co? - You're My. Tak nazywa się to miejsce – wyjaśnił. - To chciałaś wiedzieć, prawda? - Ach, tak! Tak! - wykrzyknęłam, uśmiechając się. Wyszło trochę sztucznie. Nie przyznam się przecież, że miałam nadzieję na coś innego. - Może już chodźmy? Robi się późno - zaproponował młodzieniec. Zapłacił za nasze zmówienie i wyszliśmy. Do mojego domu dotarliśmy bardzo szybko. Zdecydowanie za szybko jak dla mnie. Wieczór był piękny i chciałam pobyć jeszcze chwilę z Jeonggukiem. Jego poczucie humoru, energia i radość z życia udzielały się również mnie. Niemal zapomniałam o mamie. Niemal... - To tutaj prawda? Ładny dom. - moje rozmyślania przerwał głos Jeon. - Owszem, dziękuję. Więc... dobranoc... chyba... - Może spotkamy się jutro? - spytał chłopak. Uśmiechnęłam się delikatnie. - Byłoby wspaniale! - Skoro tak, to zabiorę ze sobą kilku znajomych. Nie znasz tu jeszcze nikogo, mam rację? Na pewno ich polubisz! - Skoro tak sądzisz... - To jesteśmy umówieni. Przyjdę po ciebie o 12. Dobranoc! - wykrzyknął Jeon na pożegnanie i pobiegł w stronę parku. - Dobranoc – wyszeptałam i z uśmiechem na twarzy weszłam poszłam do siebie. Zostawiłam rzeczy w pokoju i zeszłam jeszcze na dół napić się soku. Wychodząc z kuchni zauważyłam, że w salonie nadal jest włączony telewizor. Po cichu zajrzałam do środka. Tata spał na kanapie. Najwidoczniej zasnął podczas kolejnego meczu. Jak dziecko... Podeszłam na palcach, ściągnęłam koc z fotela i przykryłam nim ojca. Wyglądał spokojnie. Teraz rzadko mogłam go takim widywać ze względu na śmierć mamy. Potem problemy ze mną, z wyprowadzką, pracą. Dałam mu buziaka w policzek i poszłam do siebie. Leżąc w łóżku pomyślałam jeszcze o tym co będzie jutro. Ciekawe, jacy są jego przyjaciele... Polubią mnie? To dziwne, ale się denerwowałam. Może to dlatego, że był pierwszą poznana tu osobą. Po prostu mi na nim zależało, choć znaliśmy się tylko jeden dzień.

* * *

DZYŃ! DZYŃ! - Ach ten przeklęty budzik! Wstałam i od razu zabrałam się za siebie. Śniadanie, potem prysznic. Następne przyszły fryzura, makijaż i ubranie. Nie mam się w co ubrać! - wykrzyknęłam w myślach. W końcu zdecydowałam się na szare jeansy, białą bluzkę z pomarańczowymi elementami i beżową kurtkę. Włosy spięłam w wysoki kok, a do czarnej torebki powrzucałam kilka niezbędnych rzeczy.

Ostatnie poprawki i byłam gotowa trochę przed czasem. Czekałam i siedziałam jak na szpilkach. Czym ja się tak denerwuję? Przecież to tylko przyjacielski wypad ze znajomymi. Wreszcie usłyszałam dzwonek do drzwi. Podbiegłam szybciutko i otworzyłam. Na zewnątrz stał Jeongguk uśmiechając się szeroko. - Hej – powiedziałam lekko zarumieniona. Uspokój się! - Cześć! Ładnie wyglądasz. Gotowa? Więc chodźmy. - Dobrze – odparłam i wyszliśmy na spokojną ulicę. Skierowaliśmy się w stronę centrum, a następnie skręciliśmy w prawo. Zza budynków widać było bloki pobliskiego osiedla. Świeciło słońce, a na niebie nie zauważyłam żadnej chmurki. Idealna pogoda, dobrze, iż wzięłam ze sobą aparat. - Twoi przyjaciele nie mają nic przeciwko temu, że przyjdę? - spytałam. - Oczywiście, że nie! Wręcz przeciwnie! Są zachwycenie i zapewne nie mogą się doczekać. Wzięłaś tenisówki, tak jak cię prosiłem? - Tak, a mogę wiedzieć po co mi one? - Dowiesz się w swoim czasie – powiedział chłopak. Powoli dochodziliśmy do blokowiska. Z daleka słyszałam śmiechy i rozmowy mieszkańców. Jungkook zaprowadził mnie na boisko do gry w kosza. Sześciu, równie przystojnych jak mój towarzysz chłopaków grało mecz. Byli niesamowici. Szczególnie jeden, wyglądający na niewiele starszego z czarną bandaną na głowie. Niemal za każdym razem trafiał do kosza,a jego technika nie pozostawiała zarzutów. Wśród grających wyróżniał się również jasnowłosy, który nie dorównywał techniką i celnością poprzedniemu, lecz widać było jego zapał i zaangażowanie. Nie wiem dlaczego, ale stwierdziłam, iż przypomina mi lwa. Może przez te włosy. Staliśmy i przyglądaliśmy się grającym do momentu aż nie zauważył nas wysoki (chyba najwyższy) nastolatek w okularach przeciwsłonecznych. Zawołał kolegów i razem podbiegli w naszą stronę. - Kookie! -zawołał jeden z nich. - Wreszcie jesteście! Nie mogłem się doczekać, by dowiedzieć się, cóż to za kobieta skradła serce naszego słodkiego chłopczyka! - wykrzyknął. Jeon zrobił się cały czerwony na twarzy. Ciężko mi było powiedzieć, czy bardziej był zły czy speszony. - Hyung! Przestań! To tylko znajoma – odparował. Potem nachylił się do mnie. - Widzisz? Mówiłem, że będą się niecierpliwić – szepnął. - Chłopaki! Poznajcie Dianę Lee, moją koleżankę, o której wam wczoraj mówiłem. - Cześć! Miło cię poznać. Jestem Kim Namjoon, ale możesz na mnie mówić Rap Monster – przedstawił się ten w okularach. Sprawiał wrażenie miłego. - Miło mi cię poznać – odpowiedziałam z uśmiechem. Pozostali podchodzili kolejno. Dowiedziałam się, że ten z bandaną to Min Yoongi (Suga), zaś „lew” w rzeczywistości nazywa się Kim Taehyung, chociaż wszyscy nazywają go V. Następni byli Kim Seokjin (Jin), Jung Hoseok (J-Hope) i uwielbiający denerwować mojego przyjaciela, Park Jimin. To on wcześniej wyskoczył z tekstem o „kradnącej serca mnie”. Znajomi Jeongguka okazali się być świetni i już po chwili dogadywaliśmy się jak starzy, dobrzy kumple. Jednak najbardziej polubiłam V, Jimina i J-Hopa. Tae ujął mnie swoją słodyczą i osobowością 4D (jest genialny!!), Hoseok to naprawdę miła i towarzyska osoba, a Park rozśmieszał mnie do łez. Gdy skończyliśmy uprzejmości dowiedziałam się do czego były mi potrzebne tenisówki. Oznajmiono mi, że gramy w kosza. - Od razu mówię, że nie jestem dobra! - uprzedziłam. - Więc będziesz grała z Sugą, jemu to nie zaszkodzi! - stwierdził Jimin. Tak więc trafiłam do zespołu z Yoongim, Jungkookiem i Jinem, zaś naszymi przeciwnikami zostali Jimin, V, Rap Mon oraz J-Hope. Ubaw był po pachy, ponieważ V ciągle robił słodkie i zabawne miny do Hoseoka przez co ten nie mógł się skupić i wybuchał śmiechem. Pozostali również, lecz w mniejszym stopniu. Skończyliśmy grę zwyciężając z powalającą przewagą 25:12. Byłam wykończona! - Może chodźmy do nas? Odpoczniemy, napijemy się czegoś i poleniuchujemy – zaproponował Jin. - Tak, tak! Chodźmy! - poparł V. - Jesteście braćmi? - zaciekawiłam się. - Nie, dlaczego? - spytał. - No przecież mieszkacie razem. Nie wyglądacie raczej na parę. - W tym momencie chłopcy zanieśli się śmiechem. - Chodź, dowiesz się wszystkiego – powiedział Jungkook. Zabraliśmy swoje rzeczy i powolnym krokiem odeszliśmy z boiska. Po drodze zajadałam się lodami, które kupiliśmy w przydrożnej kafejce jednak cały czas miałam wrażenie, że już gdzieś ich wszystkich widziałam. Oczywiście, było to fizycznie nie możliwe. Może w jakimś programie o Korei? Oglądałam ich mnóstwo przed przeprowadzką. W końcu trafiliśmy na miejsce. Osiedle usytuowane blisko centrum prezentowało się ładnie. Weszliśmy do jednego z blokowisk. Zatrzymaliśmy się przed drzwiami nr 2 i z zaskoczeniem zauważyłam, iż drzwi otwiera Namjoon. Stwierdziłam, że nie będę się odzywać. Sami mi powiedzą, o co w tym wszystkim chodzi. Mieszkanie okazało się być bardzo duże z kilkoma pokojami. Przeszliśmy do salonu, a tam zauważyłam wspólne zdjęcie całej bandy. Coś mi ono przypominało, ale nie potrafiłam powiedzieć co. Mieli na sobie podobne ubrania. - Jimin! Zabierz tę bluzę do swojego pokoju! - krzyknął Jung. On też tu mieszka? Chwila... Wspólny dom, wspaniały wygląd, wysportowani i to zdjęcie... Jakby z KONCERTU?! ONI SĄ TYM NOWYM ZESPOŁEM! Omal nie padłam, gdy to zrozumiałam. K-Popem interesowałam się od jakichś dwóch miesięcy, więc nie znałam wszystkich boysbandów, tym bardziej tych nowych. Jednak zdążyłam obejrzeć teledysk. To stąd ich kojarzyłam! Diana, ty opóźniony zapłonie!! Odwróciłam się do nich. - Wy jesteście BTS, prawda? - W pokoju zaległa cisza. Cały zespół patrzył się na mnie. W ich oczach dojrzałam obawę, żal i... smutek? Ale dlaczego?