Senne spotkanie
Deszcz walił w
szyby, zaś niebo rozjaśniały błyskawice. Leżałam na kanapie przykryta cienkim
kocem z kubkiem gorącej czekolady w ręce. W kominku palił się ogień, drewno trzaskało, a w tle
słyszałam delikatne dźwięki wspaniałych utworów Yirumy. Uwielbiałam jego muzykę.
Delikatne i harmonijne melodie współgrały z moja osobowością. Taaak… Idealny
jesienny poranek. Nagle za drzwiami rozległ się trzask, krzyk, a po chwili
głośny rumor i stukot. Czy ludzie
naprawdę nie potrafią być spokojni chociaż przez pół godziny? Podniosłam
się z posłania, chwyciłam szal i otulona nim otwarłam drzwi by wyjrzeć na
korytarz. Na klatce schodowej jak zawsze panowały arktyczne warunki.
Szczególnie o tej porze roku. Tym razem jednak nie była ona pusta. Grupa ludzi
wnosiła ciężkie, szykowne meble do mieszkania obok. Większość z nich była
antykami. Zaciekawiona oparłam się o framugę i przyglądałam ich wyczynom. Biedni, to musi być bardzo ciężkie! Z
wnętrza domu usłyszałam polecenia wydawane niskim, lekko zachrypniętym głosem.
- Stolik do
salonu! Te krzesła są do jadalni. Pudła postawcie w korytarzu!
A więc mężczyzna… Zapowiada się ciekawie. Obróciłam się i
weszłam do środka. Zanim jednak zamknęłam drzwi, przez szczelinę między
skrzydłem a framugą dostrzegłam mojego sąsiada. Nasze spojrzenia spotkały się
na ułamek sekundy. Trzask!
Zatrzasnęłam wejście i zapięłam łańcuch. Oparłam się o drzwi i zjechałam na
dół, siadając. Włosy opadały mi na twarz, a klatka piersiowa unosiła się
prędko. Serce galopowało niczym stado koni, a w brzuchu czułam dziwne
łaskotanie. Te oczy… Jakby znajome… Nie! Niemożliwe! Anastazja, przestań wymyślać
głupoty! Nie znasz tego mężczyzny, jest twoim sąsiadem i nim pozostanie! Stroniłam
samą siebie w myślach. W duszy jednak czułam, że to się tak nie skończy. Nie
wiedziałam dlaczego, ani skąd, ale znałam tego mężczyznę i chciałam się togo
dowiedzieć. Okazja nadeszła bardzo szybko.
***
Tej nocy znów
śnił mi się ten sen. Ciemność. Leżę cała zadrapana i obolała. Nagle oślepia
mnie światło. Dłoń wyciągnięta w moją stronę i te oczy… Ciemne i głębokie
niczym ocean. Budzę się z krzykiem, zalana potem. Jak zawsze… Jak co noc od
pięciu lat.
***
Spojrzałam w
lustro. Doskonale. Czarna spódnica w kwiaty delikatnie opinała moje biodra
zarazem eksponując kształtne nogi, dodatkowo wydłużone przez czarne szpilki.
Biała koszula zaś nadawała całości bardziej oficjalny wygląd. Moje ciemne,
długie włosy spięłam wysoko i postawiłam na delikatny makijaż. Teraz jedynie
usta podkreśliłam delikatnie błyszczykiem, chwyciłam teczkę, torebkę i wyszłam.
Sama nie wiedziałam dlaczego się tak wystroiłam skoro szłam jedynie na próbę do
auli. Zamknęłam drzwi, schowałam klucz, obróciłam się gwałtownie i… wpadłam z
impetem na kogoś. Teczka upadła, a nuty rozsypały się na cały korytarz.
Przeraziłam się widząc ten bałagan. Po chwili oprzytomniałam i uniosłam głowę.
Oczy… Ciemne, głębokie, ocean… Stałam, a silne, męskie dłonie trzymały mnie za
ramiona chroniąc przed upadkiem, który niechybnie by nastąpił zwarzywszy na to,
że stałam na samym krańcu schodów.
- J-ja
przepraszam bardzo – Wyszarpnęłam się z jego ramion i z pochylona głową
zaczęłam zbierać porozrzucane kartki. Dlaczego
moja twarz jest taka gorąca?! Nie! Nie mogłam się zaczerwienić! Błagam! Niech
nie zauważy! Mężczyzna podszedł powoli, przykucnął i zaczął mi pomagać.
Skończyliśmy w tym samym momencie i razem podnieśliśmy się. Skinęłam głową na
podziękowanie, przejęłam od niego moje nuty i chciałam odejść. Chciałam, bo coś
mnie zatrzymało. Jego dłoń delikatnie chwyciła moje przedramię. Odwróciłam się
zaskoczona.
- Nazywam się
Shin Jiho – powiedział puszczając moją rękę. Nagle zrobiło mi się dziwnie zimno.
- Anastazja
Moore. Miło mi. – Spojrzałam na zegarek. Rany!
Wynajęłam salę na 17, a jest 16:55! Spóźnię się! – Przepraszam bardzo, ale
spieszę się. – To mówiąc, ponowiłam próbę odejścia.
- Proszę zaczekać!
- O co chodzi?! Nie
rozumie pan, że naprawdę się spieszę?! – Powoli robiłam się zdenerwowana. Shin
nic nie robiąc sobie ze mnie przejął ode mnie kartki, nacisnął przycisk windy i
wszedł do środka. Zrobiło mi się głupio. Niepotrzebnie na niego nakrzyczałam.
- Wchodzisz, czy
nie? – usłyszałam.
- Co? Ach! Tak,
tak!
- A tak poza tym
to nie jestem jakiś „pan”. Proszę mi mówić Jiho. Wydaje mi się, że jesteśmy w
podobnym wieku.
- Dobrze, w
takim razie proszę mów mi po imieniu – zgodziłam się z lekkim uśmiechem na
ustach.
- Anastazja… -
szepnął cicho chłopak, również się uśmiechając. Moje serce zatrzepotało.
Odebrałam od
niego moje rzeczy i pożegnaliśmy się pod wieżowcem. Wsiadł do eleganckiego,
białego samochodu i odjechał. Powędrowałam swoim spojrzeniem za oddalającym się
pojazdem. Zimny powiew wiatru obudził mnie z letargu i pozwolił wsiąść do
mojego kochanego, niebieściutkiego Fiata 500 C. Uwielbiam to auto!! Jest naprawdę
wspaniałe. Jakby zrobione dla mnie. A tak
w ogóle. Jak sobie przypomnę dzisiejszy poranek… Rany, przecież Shin musi mieć ponad 180 cm
wzrostu. Ja ze swoim 160 musiałam wyglądać przy nim naprawdę świetnie!
Nagle gwałtownie zahamowałam. Ledwo zdążyłam zauważyć czerwone światło. Doprawdy! Anastazja! Powstrzymaj się! Jeszcze
przejedziesz jakąś staruszkę! To porównanie tak mnie rozśmieszyło, że mój
humor poprawił się na cały dzień. Próba poszła świetnie. Za niedługo koncert i
muszę się szykować. To zabawne. Wprowadziłam się miesiąc temu, a nadal nie
sprowadziłam swojego fortepianu do domu. Muszę o tym pomyśleć. Podest nadal
stoi pusty.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz