Rozdział 8

Wybaczcie za to drobne opóźnienie. Trochę zmieniły się wczoraj moje plany, ale dodaję kolejny rozdzialik na Dzień Dziecka. Mam nadzieję, że upłynął Wam w miłej atmosferze. A teraz UWAGA! Od tego momentu rozdziały, jak i inne posty dodawane będą niesystematycznie, t.zn., że nie ma już zasady środa i sobota. Zauważyłam, iż na początku tygodnia mam mniej czasu oraz brak mi weny. Te dni pozostawię sobie na myślenie nad dalszym losem bohaterów. Szykujcie się na to, że nowe rozdziały będą publikowane od czwartku do niedzieli włącznie. Nie znaczy to jednak, że post nie może się pojawić w poniedziałek, Po prostu, chcę uniknąć niedomówień typu: miał być w sobotę, a jest w niedzielę. No, koniec tego! Rozpisałam się! Proszę o komentarze! I HOPE YPU LIKE IT!


 

Rozdział 8

Po szalonym wieczorze ze znajomymi wzięłam gorącą kąpiel i udałam się do łóżka. Niemal od razu uśmiechnęłam się na myśl o tym, co dziś wyprawiali. Ewidentnie Tae chciał zabłysnąć i opowiadał niezliczoną ilość kawałów oraz zabawnych historii z zespołem w roli głównej. Brzuch bolał mnie już po paru minutach. Gdzieś tak po pół godzinie wyszłam do kuchni po karton soku. i co zastałam po powrocie? Moja przyjaciółka całowała się w najlepsze z jednym z idoli koreańskich (i nie tylko) nastolatek! Szybko schowałam się za ścianą. Nie chciałam im przerywać. Po jakimś czasie zaczęłam się niecierpliwić, więc nie chcąc by wiedzieli, że ich nakryłam, upuściłam ówcześnie wyjęty widelec na podłogę. Dźwięk był przerażający, ale dopięłam celu. Zakochani momentalnie oderwali się od siebie, a ja wkroczyłam do salonu przepraszając za hałas. Na twarzach obydwu ujrzałam rumieńce, więc spytałam ich, czy nie jest im zbyt gorąco. Myślałam, iż zacznę tarzać się ze śmiechu po dywanie. Ich policzki przybrały w tym momencie kolor dojrzałej papryki. Och! Uwielbiam się z nimi droczyć! - stwierdziłam siedząc już na łóżku. Po chwili przypomniało mi się, dlaczego V zawitał do mojego domu. Sięgnęłam po kopertę leżącą na stoliku nocnym. Szczerze? Bardzo się bałam. Trzęsącymi rękoma otwarłam ją i wyciągnęłam kartkę papieru. Z duszą na ramieniu zaczęłam czytać.

Droga Diano.

Wybacz, że daję ci ten list w taki sposób, ale mam swoje powody. Wiem, że możesz być zaskoczona tym, co przeczytasz poniżej, lecz wiedz, iż jest to silniejsze ode mnie. Może jednak wszystko po kolei. Po pierwsze, chcę byś wiedziała o tym, że zdaję sobie sprawę z twoich uczuć do Jeongguka.

Skąd on to wiedział? - pomyślałam.

Jesteś pewnie bardzo zaskoczona, prawda? Bo widzisz, dobry ze mnie obserwator, a szczególnie wiele widzę u osób, na których mi zależy. To, w jaki sposób na niego zerkasz kiedy myślisz, że nie widzi można odczytać tylko w jeden sposób. Nie martw się! Nie powiem mu o niczym! Jednak myślę, iż powinnaś mu o tym powiedzieć. To taka przyjacielska rada, ponieważ możesz być mile zaskoczona. Po drugie (ach, to jest najtrudniejsze!), muszę Ci coś wyznać!

Zdenerwowana, potarłam spocone dłonie i głęboko odetchnąwszy wróciłam do lektury.

Od pierwszej chwili, gdy Jungkook przyprowadził Cię do nas poczułem do Ciebie coś więcej niż przyjaźń. Domyślasz się już, prawda? Tak, jestem w Tobie zakochany! Do szaleństwa! Gdy spędzasz z nami popołudnie, śmiejesz się, płaczesz przy smutnym filmie, boisz się horroru, moje serce chce wyskoczyć z piersi, a w brzuchu czuję motyle. Chyba całą chmarę!!

Mimowolnie się zaśmiałam. On zawsze z czymś wyskoczy! Ale już po chwili radość zastąpiło zdziwienie.

Lecz wiem, że nigdy nie będzie mi dane z tobą być. Za bardzo go kochasz (wiesz o kim mówię). Gdy wychodzisz, na pożegnanie całując każdego z nas w policzek czuję, jakby to był koniec. Jakbyś już nigdy nie miała wrócić . Jestem załamany, kłócę się z chłopakami. Na przemian, smutek i agresja przemawiają przeze mnie. Tracę kontakt z całym zespołem. Diana, boję się. Nie chcę ich stracić! To moja rodzina! Mimo wszystko, pragnę byś wiedziała o moich uczuciach. Tak, zdaję sobie sprawę, iż to wszystko komplikuje, ale jest mi zbyt ciężko, by tak dalej żyć. Chyba naprawdę nie jestem męski. Przepraszam za to, że nie zdołałem powstrzymać serca, że okazałem się być tchórzem i sam Ci tego nie powiedziałem. Proszę, byś od teraz udawała, że nic się nie stało. Będę się z tym zmagał sam, aż w końcu zapomnę. Ciebie proszę tylko o to, byś była szczęśliwa z Kookiem. Nie mów mu nic. Dziękuję, że dałaś mi szansę poznać to wspaniałe uczucie. Dzięki tobie dowiedziałem się czym jest miłość i jak boli, ale to mało ważne. Bądźmy dobrymi przyjaciółmi.

Twój przyjaciel,

Park Jimin.

Nie wiedziałam co o tym myśleć. Jimin zawsze był dla mnie jedynie przyjacielem, a tu coś takiego. Nie zauważyłam kiedy po moim policzku spłynęły dwie samotne łzy. Otarłam je szybkim ruchem ręki. Czułam się jakby coś od środka mnie rozrywało. Raniłam przyjaciela, ale nie miałam mu jak pomóc. W prawdzie, mogłam być z nim, ale kogo chciałam okłamywać. Moje serce nie biło dla niego. To nie przy nim pragnęłam zostać na zawsze. Z moich rozmyślań wyrwał mnie dźwięk dzwonka w komórce. Spojrzałam na wyświetlacz i mimowolnie się uśmiechnęłam.

- Cześć Majka*!

- Hej! Kochana, siedzisz wygodnie, bo mam ci do powiedzenia coś, co zwali cię z nóg!

- No słucham? - powiedziałam niemrawo. Przez to, co przeczytałam nawet jej wieczny humor nie mógł mi się udzielić.

- Ja – przyjeżdżam – do – Korei – do – ciebie – powiedziała akcentując każde słowo z osobna. Siedziałam na łóżku wpatrując się tępo w ścianę. Jednak już po chwili z moich ust wydobyło się głośne...

- Laaaaaaaa!! Tak!! O kurcze, ale będzie fajnie!! - krzyczałam I piszczałam do telefonu, skacząc po łóżku. Po drugiej stronie słuchawki słyszałam śmiech.

- Zobaczysz, tu jest wspaniale! I mam super klasę I... A właśnie! Przecież jest środek roku szkolnego, znaczy się, u was początek? Jakim cudem...?

- Wymiana zagraniczna. Pamiętasz, zawsze o niej marzyłyśmy. Tym razem mi się udało. Przyjeżdżam za tydzień I zostaję na pół roku. Słyszysz?! Znów będziemy razem przez cały ten semestr I wakacje!!

Rozmawiałam z Mają o jej przyjeździe aż do pierwszej w nocy. Przerzuciłyśmy się na Skype, więc nie martwiłam się rachunek za telefon. Byłam zmęczona. Nie ma się co dziwić.U niej była 17, u mnie 1 w nocy. Zasnęłam momentalnie, zmęczona po wrażeniach dzisiejszego, ups!, już wczorajszego dnia.

* * *

Tydzień minął jak z bicza strzelił. Dzień po otrzymaniu listu odbyłam poważną rozmowę z Parkiem w... (hehe, ironia losu!) parku. Wyjaśniliśmy sobie wszystko, choć nie było łatwo. Nadal nie jest. Szczególnie dla niego, lecz jakoś dajemy radę. Ja staram się być dobrą przyjaciółką, on powstrzymuje się przed byciem zazdrosnym. Wie, iż nie ma szansy, byśmy byli razem. Co do Jeon. Ach! Szkoda gadać. Jak wcześniej mnie unikał, tak teraz znów jest moim przyjacielem. Niby dobrze, w końcu ze mną rozmawia, śmieje się, żartuje, wychodzi na miasto. Wszystko jest jak dawniej, ale mnie to nie wystarczy. Chciałabym by odwzajemnił moje uczucie, by ten pocałunek nie był tylko zbędnym wspomnieniem, nic nie znaczącą chwilą. Jednak w tym momencie mam na głowie coś ważniejszego niż zajmowanie się facetami. Moja BEST FRIEND przylatuje już za parę minut. Właśnie stoimy z tatą na lotnisku. Jest piątek, a plan taki: dziś odbiór, powrót do domu i odpoczynek, jutro zwiedzanie Seulu, zaś w niedzielę poznam ją z chłopakami. Przyznam się ze wstydem, że do tego czasu nie powiedziałam jej o BTS. Ciekawe, czy będzie na mnie bardzo zła? Z moich rozmyślań wyrwał mnie pewnie dobrze znany mi głosik.

- Diana!! - wydarła się na cały głos Maja.

Pobiegłam do niej i wpadłyśmy sobie w ramiona. Nie widziałyśmy się dopiero ponad miesiąc, a jednak bardzo tęskniłyśmy. Tata podszedł do nas, przywitał się, a potem odebraliśmy bagaż i pojechaliśmy do domu.

- Mam ci tyle do opowiedzenia, że całej nocy nie starczy!

- Spokojnie, mamy dużo czasu. Dziś masz przede wszystkim odpocząć, więc w nocy będziesz spać. Do tego czasu sama wymęczę cię swoją gadaniną.

- Okey!! - odkrzyknęła i zaczęłyśmy się śmiać. Zapowiadał się męczący wieczór.

Majka - najlepsza przyjaciółka Diany z Polski. W Korei jest nią Kim SooRa.