Pozdrawiam,
Pikachu;)
* Czcionką pogrubioną oznaczone są wspomnienia Diany.
Rozdział
7
Moja
relacja z Jiminem nie poprawiła się w ogóle. Tak, moja. Bo to
chyba o mnie chodziło, skoro wokalista od tygodnia mnie unikał.
Siedziałam w dormie chłopaków, zajadając się popcornem i pijąc
colę. Oglądaliśmy nową część
„Szybkich
i wściekłych”. Jednak coś było nie tak. Nie było z nami Kooka
i Parka. Pierwszy po wybraniu filmu, wyszedł na zakupy (obowiązki),
zaś drugi, jeszcze przed moim przyjściem, wymówił się spacerem.
Nie wiedziałam, co o tym myśleć. Niepokoiło mnie zachowanie tej
dwójki. Ostatnio, coś zmieniło się również między mną a
Jungkookiem. Widywałam go coraz częściej na przerwach, nawet kiedy
miał lekcje na innym piętrze. Chłopak często spoglądał w moją
stronę, posyłał uśmiechy, na które z radością odpowiadałam.
Czułam, że to właśnie to. Może
mamy szansę? Może nie wszystko stracone? Zajmowało
mnie to aż w takim stopniu, że na ostatniej lekcji koreańskiego
zostałam zganiona przez nauczycielkę.
-
Diana! To nie czas na marzenia. Zajmij się lekcją, a nie śnij o
niebieskich migdałach!
-
Przepraszam – odparłam i usiadłam na miejscu.
-
Pst! Diana! Ej! - usłyszałam cichy szept tuż obok. Pochyliłam się
lekko do SooRa.
-
Co jest? - spytałam. Po jej minie widziałam, że to coś ciekawego.
-
Wszystko okey? Wydajesz się być przybita i nieobecna. Coś się
stało?
Oj
dzieje się. Nawet nie wiesz ile!
-
Wpadnij
dziś – odparłam i usiadłam prosto. Dziewczyna próbowała coś
ze mnie wyciągnąć, ale się nie dałam. Obstawałam przy tym, że
wszystko powiem jej wieczorem.
Równo
o 18 usłyszałam dzwonek do drzwi. Szybko zbiegłam na dół i
otworzyłam drzwi. Za nimi stał, nie kto inny jak Soo. Wpadła do
środka i bez powitania rozkazała:
-
Gadaj!
-
Cicho bądź wariatko! Tata może wszystko usłyszeć! Chodź na
górę. Usiadłyśmy na łóżku w moim w pokoju i streściłam jej
moją sytuację.
-
Wow! - Myślałam, że spadnę z łóżka. Zrobiłam facepalm i
spojrzałam na koleżankę.
-
Wow?! Wow?! Tyle masz do powiedzenia?! Właśnie wygadałam ci, że
coś się dzieje między mną a jednym ze znanych muzyków, z drugim
nie rozmawiałam, ba!, nie widziałam się od tygodnia, a ty mówisz
„wow”?! Dziewczyna spojrzała na mnie z widocznym śmiechem na
ustach.
-
Lecisz na Jeongguka! - stwierdziła. Spojrzałam na nią wzrokiem
mówiącym: „nie zadzieraj ze mną!”.
-
No chyba nie! - odparłam.
-
Tak!
-
Nie!
-
Tak!
-
Nie, do jasnej ciasnej! - Wkurzyła mnie.
-
A ja ci mówię, że tak. Zresztą! On na ciebie też. Co więcej,
Jimin też coś do ciebie czuje!
Nie
powiem, zaskoczyła mnie tym. Siedziałam, wgapiając się w nią
niczym sroka w gnat.
-
Coś ty dzisiaj brała? - spytałam całkiem poważnie, dotykając
przy tym jej czoła, czy aby nie ma gorączki i nie majaczy.
-
Nic! Zabierz to łapsko z mojej twarzy! - fuknęła. - Posłuchaj
mnie uważnie! Po pierwsze, ty tego nie widzisz, a ja tak. Ten facet
ciągle się za tobą rozgląda. Niemal na każdej przerwie
przychodzi pod naszą salę. Spogląda na ciebie, uśmiecha się,
prawie każdą przerwę spędzacie razem. Nadal uważasz, iż to jest
normalne.
-
Nooo... Ok, to dziwne. Nie wiem, może masz rację. W takim razie, co
z Jiminem?
-
A to akurat proste. Jest zazdrosny. I to bardzo.
No
i masz babo placek! Tu mnie ma! Tego akurat się nie spodziewałam!
-
Skąd ta pewność? - spytałam ostrożnie.
-
Zauważyłam to, gdy mi opowiadałaś. Podobno przed twoim
pocałunkiem z Jeon, Jimin zachowywał się podobnie jak on teraz,
prawda? - chciała się upewnić. Spojrzałam na nią i wtedy
wszystko stało się jasne. To
było dwa dni przed urodzinami Kooka. Pomagałam Jiminowi w zakupach.
Było tego dość dużo. Trzeba było wszystko przygotować. Szliśmy
ulicą obładowani siatkami, żartując i gadając o tym i o tamtym.
W pewnym momencie potknęłam się o nierówność w chodniku.
Spadałam. Przed oczami miałam szarość kostki. Zamknęłam oczy,
przygotowując się do nieprzyjemnego spotkania z brukiem. Nagle ktoś
chwycił mnie w pasie i podniósł w górę. Spojrzałam. Jimin
przyciskał mnie do siebie, a jego dłonie znajdowały się na mojej
talii.
-
Wszystko w porządku? - spytał zaniepokojony.
-
T-tak
– wydukałam. Nasze twarze były niebezpiecznie blisko. Krępowało
mnie to, w jaki sposób na mnie patrzył. W jego oczach dojrzałam
ulgę, codzienne iskierki humoru. Jednak po chwili przeniósł swój
wzrok na moje usta. Nie wytrzymałam. Wyrwałam się z jego objęć i
zaczęłam zbierać do siatek upuszczone przez nas produkty. Moje
serce biło jak oszalałe. Chwyciliśmy reklamówki i przez całą
drogę powrotną nie odezwaliśmy się słowem. Od tego czasu
wychwytywałam częste spojrzenia, którymi obdarowywał mnie Park.
Zaczął zachowywać się dziwnie. Jakby...
-
O kurczę! Masz rację! A-ale my nie jesteśmy niczego pewne! Może
to nie zazdrość? - próbowałam jakoś wytłumaczyć zachowanie
tancerza, choć wszystko wokoło aż krzyczało, że moja
przyjaciółka ma rację.
-
Och! Nie wiem, ale lepiej będzie jak z nim porozmawiasz!
Chciałam
coś jeszcze powiedzieć, lecz w tym momencie usłyszałyśmy dzwonek
do drzwi. Zeszłyśmy na dół. Wysłałam Kim do kuchni, by zrobiła
nam zielonej herbaty, sama zaś poszłam otworzyć.
-
O! Hej! - przywitałam się z V.
-
Cześć! Nie przeszkadzam? Mam pewną sprawę. To nie zajmie długo.
-
Jasne, wejdź – zaprosiłam chłopaka.
-
Właśnie jest u mnie przyjaciółka – powiedziałam i jak na
zawołanie, w przejściu pojawiła się SooRa wpatrzona w opakowania
od herbaty, które niosła w rękach.
-
Chcesz z jaśminem, ananasem, czy pomarańczą i mandarynką? -
spytała spoglądając w moją stronę. Kiedy ujrzała kto przyszedł
jedno z opakowań wypadło jej z dłoni. Stała jak zamurowana
wpatrując się w Taehyunga. Spojrzałam na niego i omal nie
wybuchłam śmiechem. Wokalista również nie spuszczał wzroku z
przewodniczącej. Już wiedziałam, że ta dwójka ma się ku sobie.
Czy
ktoś przypadkiem mówił, że miłość od pierwszego spojrzenia nie
istnieje? No
cóż, przykro mi, ale się pomylił, bo przede mną stał stał żywy
dowód. Chłopak podszedł do dziewczyny i podniósł pudełko nie
przestając patrzeć jej w oczy. Na policzkach Ra pojawił się
rumieniec.
-
Dziękuję – powiedziała szeptem.
-
Nie ma za co. Jeżeli mogę, prosiłbym o zieloną herbatę z
ananasem.
-
Dobrze, już robię.
No
nie no! Co to za romansidło?! Czas wkroczyć do akcji!
-
Wy się jeszcze nie znacie. Kim, moja przyjaciółka, Kim SooRa. Soo,
mój znajomy, Kim Taehyung – przedstawiłam ich, przy okazji
wyrywając z miłosnego otępienia gołąbeczki.
-
Och! Gdzie moja kultura! Miło mi poznać! Kim SooRa – powiedziała,
przekładając opakowania do jednej ręki, drugą wyciągając w
stronę muzyka.
-
Kim Taehyung. Mi również – odparł po czym zaskoczył nas obie,
składając delikatny pocałunek na wyciągniętej dłoni. Jej
właścicielka zaczerwieniła się jak pomidor i szybko uciekła do
kuchni przygotować napój.
Stałam
niczym wrośnięta.
-
Uważaj, bo jeszcze zapuścisz korzenie i co wtedy będzie? - z
otępienia wyrwał mnie głos chłopaka.
-
To nie ja podrywam na twoich oczach najlepszą przyjaciółkę,
której ewidentnie się to podoba – odparłam. - Chodźmy do
salonu, powiesz mi, co cię tu sprowadza o tej porze.
-
Chodzi o Jimina – zaczął, gdy usiedliśmy na sofie. - Mam dla
ciebie list.
-
List? Od niego? - zdziwiłam się.
-
Tak. Sam byłem zaskoczony. Proszę, oto on – podał mi kopertę z
moim nazwiskiem. - Początkowo miałem ci to tylko dać, ale sądzę,
że chyba zostanę trochę dłużej – ni to spytał, ni to
stwierdził Tae, spoglądając na mnie błagalnym wzrokiem.
Wiedziałam o co mu chodzi, więc delikatnie kiwnęłam głową na
znak zgody, ponieważ do pomieszczenia weszła Soo, niosąc tacę z
trzema kubkami, znad których unosiła się para. Siedzący obok mnie
muzyk poderwał się szybko, oferując swoją pomoc. Zapowiada
się ciekawy wieczór – stwierdziłam,
widząc tą parę.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz