One Shot: Przez taniec do serca

Zgodnie z zapowiedzią. Jak wam minął tydzień? Macie już plany na wakacje? Ja będę balować na weselu, a potem jadę z rodzinką do Chorwacji. ^^ Zapraszam do komentowania. Nie wiecie, jakiego to daje kopa do działania. ;) A oto zamówienie dla Jasminy PL z pozdrowieniami. I HOPE YPU LIKE IT!

One Shot: Przez taniec do serca

- W prawo! W prawo! Nie rozumiesz we własnym języku?! Mam mówić po chińsku? Wiesz, że mogę! Nie! Nie tak! Na cztery jest obrót, nie na pięć!

Nie wytrzymam dłużej! Z wielką chęcią walnęłabym pięścią w twarz tego gnojka, ale nie mogę. Bo jest mi, do cholery potrzebny.

Twoja codzienność. Pobudka 0 7.00, o 8.00 ćwiczenia aż do 14.00. Krótka przerwa do 15.00 i znów próby, treningi. Wracasz do domu o 20.00. W sumie to masz dość i z wielką chęcią odpoczęłabyś choć jeden dzień, ale wtedy wszystko byłoby na darmo. Twoje wysiłki, ciężka praca. Wszystko po to, by wygrać ten konkurs. Coroczny Krajowy Turniej Taneczny. To twoja misja, twój cel odkąd masz 5 lat. Wtedy pierwszy raz obejrzałaś transmisję z tej imprezy. Serce zabiło ci mocniej na widok tancerzy szalejących na ekranie Ich stopy niemal paliły parkiet, a każda następna choreografia przebijała swoja poprzedniczkę. Od tego czasu postanowiłaś zostać tancerką i wygrać ten turniej. I zaczęło się. Najpierw rytmika, domowe kręcenie pupą, zajęcia w szkole. Wreszcie szkoła tańca. Nie byle jaka. Gdy uprosiłaś rodziców, stwierdzili, że ich córka nie może chodzić byle gdzie i wysłali cię do najlepszej szkoły w Seulu. Radziłaś sobie wyśmienicie. Wysyłano cię na zawody, zdobywałaś medale, zajmowałaś wysokie miejsca. Ale... No właśnie. Było pewne ale. Od kiedy pamiętasz, byłaś druga w szkole. Zawsze trafiał się ktoś lepszy, kto cię przebijał. Czy to techniką, czy lekkością ruchów, gibkością. A zasada była prosta. Tylko NAJLEPSI jadą na CKTT (adnotacja u dołu posta). Musiałaś coś zrobić. Szukałaś kogoś do pomocy, ale nikt w szkole nie dorastał do twojego poziomu. Nauczyciele nie dawali żadnych nowych rad. Stare metody nie pomagały. I wtedy szansa spadła prosto z nieba. Big Hit Entertainment przeprowadzało nabór na nowych tancerzy. Czemu by nie spróbować?- pomyślałaś wtedy. Tak oto znalazłaś się w wytwórni i zaczęłaś pracę jako tancerka. Byłaś jedną z lepszych. Jednak los musiał ci dokuczyć. Był ktoś lepszy. Przeklęty idol od siedmiu boleści, maszyna do tańca, członek znanego boysbandu Bangtan Boys - Park Jimin. Od razu rzuciła ci się jego dwulicowość. Przy kolegach wykazywał się poczuciem humoru, koleżeństwem. W obecności twojej osoby odkrywał swoje drugie „ja” - dokuczliwego faceta ze zbyt wysokim poczuciem własnej wartości. Popisywał się przed tobą swoimi zdolnościami w dziedzinie tańca. Pech chciał, że ktoś z Big Hit dowiedział się o twoim problemie. Tak oto trafiłaś w łapska tego palanta. Przynajmniej niezłe z niego ciacho. Niestety, szybko przekonałaś się, iż na lekcjach z nim nie będziesz się zajmować jego wyglądem. Nie miałaś na to czasu. Ten gość nie znał znaczenie słowa zmęczenie.

- No dobra, dobra. Nie drzyj się już! Słyszałam, poprawię, ok?

- Jakby było ok, to bym cię poprawiał. A teraz do roboty. Coś się dzisiaj obijasz. - Znów próbuje cię wyprowadzić z równowagi. W środku cała aż kipiałaś ze złości. Dawno tyle się nie naharowałaś jak dziś, a on mówi, że się nie starasz. Ja mu dam! Obijam się?! Zobaczymy kto się będzie śmiał ostatni, Panie Perfekcyjny. Nie wierzyłaś, że to robisz, a jednak. W chwili, gdy chłopak odwrócił się od ciebie, skoczyłaś mu na plecy i poczęłaś okładać jego głowę pięściami od czasu do czasu ciągnąc za włosy.

- Yah! Co ty robisz wariatko?! Złaź ze mnie! Słyszysz?! Złaź! - wydarł się. Widziałaś na jego twarzy wściekłość i zdumienie. Nie spodziewał się tego po tobie.

- Ani mi się śni! A co? Czyżby bolało? Oj, biedny Jimminie!

Nie wiesz dokładnie jak to się stało, lecz Jimin upadł na podłogę, ciągnąc cię za sobą, tak, że znalazłaś się pod nim. Ciało tancerza wciskało cię w podłogę.

- Ej! Spadaj! Jesteś ciężki! Złaź!

- Co? Niewygodnie ci? Oj, biedna _____ (twoje imię słodko zdrobnione) - nabijał się z ciebie. Pokonał cię twoja własną bronią. Skoro słowa nie pomagały to zostawała przemoc fizyczna. W ruch poszły pięści.

- Ajajaj! Nie ładnie tak, nie ładnie! Mamusia nie nauczyła, iż nie wolno nikogo bić? - To mówiąc, chwycił twoje nadgarstki i przyszpilił je do podłogi tuż nad twoją głową. Gdyby wzrok mógł zabijać, chłopak właśnie wiłby się w śmiertelnych konwulsjach. On jednak pochylił się nad tobą, wciąż się śmiejąc. Nagle wyraz jego twarzy diametralnie się zmienił. Ujrzałaś na niej radość, zaskoczenie i... podziw? A potem poczułaś jego wargi na swoich. Byłaś tak zaskoczona, że nie próbowałaś stawiać oporu. Park składał delikatne pocałunki na twoich ustach, by po chwili przejść do bardziej namiętnej pieszczoty. Byłaś niezdecydowana. Z jednej strony, zła na to, że się poddałaś, z drugiej, szczęśliwa, bo (aż wstyd się przyznać!) czułaś coś do niego już od dłuższego czasu. Nagle przeszło ci przez myśl: A co, jeśli się domyśli?!! Jak do tej chwili oddawałaś pocałunki z równą żarliwością, tak teraz odepchnęłaś Jima od siebie.

- Oszalałeś?! Co ty wyprawiasz?! - wykrzyczałaś.

Siedział na podłodze, jakieś pół metra od ciebie. Wyszłaś zdenerwowana. Nie powstrzymał cię, nie odezwał się, nie poruszył. Chyba sam był w szoku. W głębi serca, było ci przykro. Miałaś cichutką nadzieję na coś więcej z jego strony. Na zewnątrz wiał delikatny wiaterek. Szłaś niespiesznym kroiem. Lekcja indywidualna miała się skończyć za pół godziny. Do treningu w duecie miałaś jeszcze godzinę.

Dlaczego jeszcze duet? Zawody składały się z dwóch konkurencji. Pierwsza – taniec indywidualny, zaś druga – towarzyski. Ćwiczyłaś ciężko, a twoim partnerem był Kim Dong Woo, twój przyjaciel. Znaliście się od dziecka. Podzielał twoją pasję do tańca (sama go nią zaraziłaś) i podobnie jak ty, czuł się niedowartościowany. W tym roku postanowił się nie poddać i dołączył do ciebie. Weszłaś do sali. Tancerz był już w środku. No tak. Jak zawsze przyszedł wcześniej.

- Siemanko! - przywitałaś się, odrywając go od ćwiczeń rozciągających.

- Hej! Co tak wcześnie?

- A tak jakoś wypadło. Nie ważne. Zaczynamy?

Spojrzał na ciebie spod łba. Wiedziałaś, iż się martwił, ale nic nie powiedział. Taniec tak was wciągnął, że nie zauważyliście późnej godziny.

- Ok! Koniec na dziś. Jest już późno. Odprowadzę cię do domu.

- Dzięki.

W nocy nie mogłaś zasnąć. Myślałaś o tym, co się wydarzyło. Nie możliwe! On nie może czuć tego samego, prawda? Marzenie ściętej głowy. Uspokój się! To tylko przypadek. Może zabolała go ręka i pochylił się zbyt mocno? W końcu znużona rozmyślaniem zasnęłaś. Przeszło ci jeszcze przez głowę, że zawody już za dwa tygodnie.

* * *

- _____ i Kim Dong Woo. Wy pojedziecie – usłyszałaś słowa, na które czekałaś niemal całe życie.

- Hura!! ____, słyszałaś?! Jedziemy na CKTT!! Rozumiesz?! - Dongwoo wziął cię w ramiona i obracał jak szalony. Powoli do ciebie docierało. Uśmiech sam wypłynął na twarz. Wysiłek się opłacił.

- Wiem, że mówię to bardzo późno, ale do wczoraj nic nie było pewne. Jednak ktoś miły opowiedział nam o waszych postępach, próbach i wysiłku jaki wkładacie, by być lepszymi – odezwała się dyrektorka. - Słyszałam również, że macie już układy. Od dziś sale szkolne są do waszej dyspozycji, a lekcje odwołane do czasu zawodów. Miłej pracy życzę. - To powiedziawszy wyszła, postukując czarnymi szpilkami. Tak jak powiedziała. Przez następne tygodnie pracowaliście pod czujnymi oczyma waszych nauczycieli, a niekiedy sami. Cały czas tęskniłaś za tym idiotą, Jiminem. Mimo wszystko dobrze cię uczył. Aż do teraz pamiętałaś jego rady i polecenia. Dzień przed turniejem postanowiłaś sprawdzić co słychać w Big Hit oraz u pewnego nadętego idola. Weszłaś do sali, a tam Park całował namiętnie jakąś dziewczynę. Łzy same popłynęły po twojej twarzy. Wybiegłaś z budynku jak najszybciej. Ciekaw, czy mnie w ogóle zauważył. Oby nie. W końcu był bardzo zajęty. Nie w głowie mu była tancerka, z którą całował się ledwo raz i to pewnie przez przypadek! Wpadłaś do domu i położyłaś się na łóżku. Płakałaś cały wieczór, aż zmęczenie nie zmusiło cię do snu. Wreszcie nadszedł ten czas. Siedziałaś jak na szpilkach przed drzwiami sali,a stres dawał się we znaki. Całkiem zapomniałaś o wczorajszym popołudniu. Za to bałaś się co z twoim przyjacielem. Mężczyźni tańczyli w osobnej sali, by nie przedłużać. Wreszcie twoja kolej. Popłynęła muzyka. Wczułaś się w nią i zaczęłaś. Ruchy płynne, delikatne. Teraz tylko obrót na pięć i tak! Koniec. Uff...Rozległy się oklaski, a głos zabrał przewodniczący jury.

- To było doskonałe! Cóż za emocje! Czułem jakbyś naprawdę utraciła kogoś ważnego, swoją wielką miłość! Brawa!

Szczęście rozpierało cię od środka. Teraz szybko do szatni przygotować się na kolejny występ. Zdziwiło cię, że nie ma tam Kima. Wszyscy, których pytałaś o niego zgodnie odpowiadali, że nie zauważyli go na zawodach, nawet podczas występów indywidualnych. Strach zaczął brać górę. A co jeśli mnie wystawił?! Nie, to niemożliwe. On nie jest taki. Wtem usłyszałaś dzwonek komórki. O wilku mowa.

- Yah! Dongwoo, gdzie ty się podziewasz?!

- Wybacz, ale skręciłem kostkę dziś rano. Zabrali mnie na ostry dyżur z podejrzeniem złamania. Chciałem zadzwonić, ale wiesz dobrze, że tam nie ma zasięgu. Przepraszam, tak mi przykro. W chwili, gdy twoje marzenie zaczyna się spełniać, ja muszę coś skopać. Tak mi przykro ___! Ale nie martw się! Jedzie za mnie zastępstwo. Doskonale zna cały układ, więc się nie przejmuj. W sumie powinien już tam być.

I rzeczywiście się zjawił. W całym pomieszczeniu powstał harmider. Jak zawsze, gdy się pojawia! Uch!! Chwila! Ja mam z nim tańczyć?!

- Chyba oszaleliście obaj! - chciałaś coś jeszcze powiedzieć, ale przerwał wam prowadzący.

- Za 10 minut wchodzicie.

- Słyszałaś?! Macie tylko 10 minut, więc jazda! Nie zawiedź mnie! - to powiedziawszy, Dong rozłączył się. Usłyszałaś sygnał w słuchawce. Kiedyś się z tobą policzę!

- Gotowa? - spytał się Jimin.

- Bardziej już być nie mogę. Wściekła na wszystkich weszłaś na parkiet. Popłynęła muzyka. Tańczyłaś jak zawsze, a jednak coś się zmieniło. To ta dłoń powinna już zawsze trzymać moją. Te ramiona już zawsze powinny obejmować moje ciało. Dlaczego tak nie jest? Zauważyłaś to tak późno. Układ dawno się skończył, lecz wy nadal staliście objęci, spoglądając sobie w oczy. I wtedy znów cię pocałował. Owacjom na stojąco nie było końca, ale wy nie zwracaliście na nic uwagi. Liczyły się tylko wasze usta połączone w delikatnym pocałunku. Cały świat wirował. W końcu odłączyliście się. Już wiedziałaś, że to ten jedyny. Jednak pozostawała ważna sprawa.

- Wczoraj. Ty i ta dziewczyna...

- Po pierwsze, to moja kuzynka. Po drugie, to był pocałunek w policzek. Następnym razem patrz uważniej, głuptasie – odparł chłopak i powrócił do pieszczoty. Tego dnia nie zapomnisz do końca życia. Rozpoczynałaś nowy rozdział. Razem z osobą, którą kochałaś nad życie – Park Jiminem.

The End

CKTT - Coroczny Krajowy Turniej Taneczny ^^