Rozdział
4
-
Gdzie ci się tak spieszy? Myślałem, że nie chcesz tu
przychodzić, ale teraz sądzę, że aż się palisz... - Yah! Jeon
Jeongguk! Nie żartuj sobie! - zdenerwowałam się. - Dobra, dobra.
Nie denerwuj się. Chodźmy do środka! - W przeciwieństwie do
chłopaka, z którego aż biła radość,
nie byłam w tak dobrym humorze. Mimo niezadowolenia i niepewności
jaką czułam, budynek szkoły wywarł na mnie niemałe wrażenie.
Był... ogromny! Moja była szkoła może się przy nim schować.
Weszliśmy
do środka. Budynek był bardzo nowoczesny. Dzięki jasnym ścianom,
kwiatom i wszechobecnemu gwarowi sprawiał wrażenie przytulnego.
Idąc korytarzem czułam na sobie spojrzenia innych uczniów. No
tak... Po pierwsze, byłam nowa. Po drugie, to środek roku
szkolnego, a po trzecie, idę obok jednego z najpopularniejszych
facetów w szkole. Ach,
w co ja się wplątałam?! - W
jakiej jesteś klasie? - odezwał się Jeon. - 1-3, a ty? - Hah! 2-3.
Jakby coś, to koło pokoju nauczycielskiego wisi plan lekcji
wszystkich klas. Możesz zawsze sprawdzić gdzie mam lekcje i
podejść. - Ok, dziękuję. - Najpierw pójdziemy właśnie tam, byś
odebrała swój plan lekcji, plakietkę i dowiedziała się co nieco
o tym miejscu. Oczywiście musisz się zapoznać z regulaminem. -
Podeszliśmy pod drzwi pomieszczenia dla nauczycieli. - Tu moja praca
się kończy. Resztę omówi z tobą wychowawca i przewodniczący
klasy. Do zobaczenia na przerwie na lunch! - powiedział Jungkook i
odszedł nim zdążyłam zareagować. Nie pozostało mi nic innego
niż zrobić co powiedział. Wychowawczynią okazała się być młoda
nauczycielka angielskiego, Park YooMi, sprawiająca wrażenie bardzo
miłej i pomocnej. Z chęcią odpowiedziała na pytania oraz szybko
załatwiła wszystkie sprawy związane ze mną i udałyśmy się do
sali.
Akurat
pierwszą lekcją była wychowawcza. W klasie już wszyscy siedzieli
na swoich miejscach. Weszłyście z kobietą do środka i od razu
uderzyły cię ciekawskie spojrzenia kolegów i koleżanek. - Moi
kochani. To nasza nowa koleżanka, Diana Lee. Przyjmijcie ją ciepło.
- Dzień dobry, nazywam się Diana Lee i od dziś będę chodzić do
tej klasy. Proszę, zaopiekujcie się mną – przywitałam się. -
Diana, usiądź w trzeciej ławce pod oknem. Kim SooRa – zwróciła
się nauczycielka do wysokiej dziewczyny siedzącej w ostatniej
ławce. - Proszę cię byś oprowadziła później naszą nową
uczennicę. - Dobrze. - W takim razie zacznijmy! - Lekcja minęła w
zadziwiająco szybkim tempie. Szłam korytarzem razem z SooRa, która
okazała się być przewodniczącą. Dziewczyna pokazała mi niemal
cały budynek. - I jak ci się tu podoba? - przerwała ciszę. - Jest
OK. Moja poprzednia szkoła była dużo mniejsza. - Naprawdę, a
gdzie wcześniej mieszkałaś? - W Krakowie. Pochodzę z Polski. -
Tak myślałam. Nie wyglądasz jak każda Koreanka. Teraz mamy
chemię, więc lepiej się pospieszmy. Nauczyciel nie lubi
spóźnialskich. Ruszyłyśmy żwawym krokiem, by szybko dotrzeć
do klasy Wtem, patrząc cały czas na Soo Ra zderzyłam się z kimś.
Przed
upadkiem
ochroniły mnie silne ręce. Uniosłam oczy w górę I (jakżeby
inaczej!) spojrzałam w czarne oczęta. - Uważaj głuptasie. Jeszcze
sobie zrobisz krzywdę – zaśmiał się Jeongguk I postawił mnie
do pionu. Jego ręce nadal mnie obejmowały, a ja nie mogłam
odwrócić od niego wzroku. Staliśmy I tak patrzyliśmy sobie w oczy
do momentu, aż nie usłyszałam chrząknięcia. Kim opierała się
obok o ścianę wyraźnie zirytowana. - Spóźnimy się. - Ach! Tak
już idę. - Wyplątałam się z objęć wokalisty I ruszyłam za
przewodniczącą. Z daleka usłyszałam jeszcze: “Pamiętaj o
lunchu!”. Zwariuję
przez tego gościa! To
dziwne, ale patrząc w jego oczy czułam takie miłe uczucie. Jakby
łaskotanie w brzuchu. Ciężko było złapać oddech w jego
obecności. Ach!
Przesadzam! -
Co cię łączy z Jeon Jeonggukiem? - spytała moja towarzyszka.
Zerknęłam na nią. Ewidentnie była zdenerwowana. Mięśnie
zdradzały napięcie, nie patrzyła w moją stronę. - Nic wielkiego.
Jest pierwszą osobą jaką poznałam po przyjeździe do tego kraju.
On I pozostałe BTS to moi przyjaciele. - Znasz pozostałych?! -
wykrzyknęła Soo, zatrzymując się gwałtownie. - Taehyunga też?!
- Owszem. O co chodzi? - Zaczynałaś coś podejrzewać. Dziewczyna
uciekała wzrokiem, a na jej policzkach wykwitły rumieńce. -
N-n-n-nic! Tak tylko pytam. - On ci się podoba, prawda? - Co?!
N-n-nie! Skąd! Jestem za poważna na takie mżonki. Poza tym, mój
czas zajmuje nauka. Nie w głowie mi randkowanie! - próbowała się
obronić, ale ja I tak wiedziałam swoje. Robiła to naprawdę
nieudolnie. Spojrzałam na nią pytającym wzrokiem lekko unosząc
brew. - Taaaak? Akurat ci wieżę! Wiesz co?! Pomogę ci się z nim
umówić. Co ty na t... - Nie skończyłam mówić, ponieważ
przerwał mi głośny krzyk radości, a szyję ściskała
właścicielka tegoż głosu. Chyba zrobiła to nieświadomie,bo
niemal od razu się zreflektowała I odsunęła na znaczną
odległość. - J-ja przepraszam! To z emocji. - Podeszłam do SooRa I
obejmując ją ręką poprowadziłam szkolnym korytarzem. Spojrzała
na mnie ze zdziwieniem. - Coś mi się wydaje, że będziemy dobrymi
przyjaciółkami – wyjaśniłam z delikatnie się uśmiechając.
Dzzzzyyyyyyń!
Usłyszałam
dzwonek obwieszczający przerwę na lunch. No
to się zacznie. Diana, dasz radę! Z
wysoko uniesioną głową ruszyłam w stronę stołówki. Nagle tuż
obok pojawił się bezszelestnie Jungkook. - Jak ci się na razie
podoba? - zagaił. Omal nie wyskoczyłam do góry! - O kurczę!
Przestraszyłeś mnie! - Przepraszam. No więc? - Jest... - Tu
zrobiłam znudzoną I smutną minę. Kookie od razu się zasmucił. -
SUPER! - Spojrzał na mnie karcąco. - Ja ci dam! Nie wolno tak
oszukiwać oppy! - A kto powiedział, że jesteś moim oppą? -
spytałam symulując zdziwienie. - Ja! A co?! Przeszkadza ci to? -
Oczywiście! Nie będę mówić do ciebie OPPA! - Dlaczego? - Bo nie!
- Tak! - Nie! - Tak! - Nie! - Przekomarzaliśmy się całą drogę do
stołówki. Nie zauważyłam nawet, iż wywołaliśmy niemałe
zamieszanie. Oj niemałe!
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz