Rozdział 6

Przepraszam, przepraszam, jeszcze raz bardzo przepraszam, ale dziś naprawdę króciutko. Postaram się za to dodać w tym tygodniu nie jeden rozdział w sobotę, ale dwa. Może wrzucę coś jutro, albo w weekend. Nie wiem. ale wiecie co? W poniedziałek i wtorek nie miałam zbyt wiele wyświetleń. Tak samo w weekend. Chyba nie lubicie One Shot'ów w moim wykonaniu. ^^ No nic, trudno. Za to opowiadanie chyba przypadło Wam do gustu, bo dziś, jak weszłam mam 50 wyświetleń w jednym dniu. Dla jednych mało, dla innych dużo, ale dla mnie jesteście wspaniali! Jak tam koniec roku> Męczą was bardzo? Kto w tym roku kończy gimnazjum oprócz mnie?? Dziękuję, bo mamy już ponad 800 wyświetleń. Jak będzie tysiąc to dam coś specjalnego. Baaaaardzo długiego. No koniec mojego gderania! Miłego czytania i zapraszam do komentowania (jaki rym ;D).

Rozdział 6

Jego usta były słodkie. Smakował malinami i czymś jeszcze. Nie potrafiłam tego odróżnić, ale było pyszne. Całował mnie delikatnie, nie spiesząc się, jakby chciał tą chwilę zapisać na wieki w swoim umyśle. Dłonie położył na mojej talii i przyciągnął do siebie, pogłębiając pocałunek. Położyłam swoje ramiona na jego karku i wtuliłam się w ciało chłopaka. Miałam wrażenie, że stoimy tak kilka godzin, a nie niecałą minutę. I trwalibyśmy dłużej, gdyby nie to zdradzieckie powietrze. Oderwliśmy się od siebie i spojrzeliśmy sobie w oczy.

- Jun... Ja...

- Cii... - chłopak uciszył mnie, kładąc palec na moich wargach i powracając do przerwanej czynności. Nie powiem, że mi się podobało. Czułam się jak w niebie. Dłonie Jungkooka błądziły po moim ciele, powodując, iż przeszył mnie dreszcz. Jęknęłam w odpowiedzi jeszcze mocniej przyciągając go do siebie. Gdy wreszcie skończyliśmy, oboje mieliśmy zaróżowione policzki, a w oczach muzyka dojrzałam wesołe iskierki.

- Dziękuję - powiedział. Uśmiechnęłam się do niego, a on odpowiedział tym samym. Nic nie mówiłam, by nie zniszczyć piękna tej chwili. Nagle drzwi od lokalu otwarły się, a w progu stanął Jin. Odskoczyliśmy od siebie, spuszczając z zażenowania głowy. Modliłam się, by nie zauważył moich zaróżowionych policzków.

- O! Tu jesteście! Szukamy was wszędzie - poskarżył się.

- Chcieliśmy się tylko przewietrzyć... - próbowałam się wytłumaczyć, ale mężczyzna mi przerwał.

- Mniejsza z tym. Kookie, lider kazał przekazać, że będziemy się już zbierać. Pożegnaj się i chodź. Będziemy czekać w szatni - to mówiąc zostawił nas samych. Spojrzałam w stronę Jeon.

- Yyy... No więc... - nie wiedziałam co powiedzieć. Bałam się spojrzeć mu w oczy. Jeongguk podszedł do mnie, objął ramionami po czym wyszeptał wprost do ucha ciche: "Słodki snów". Następnie mnie puścił i odszedł, zostawiając samą ze swoimi myślami. Czy ja? Nie możliwe, że mogłabym... Nie, to nie dla mnie! A może jednak? Definitywne nie! Ach! Idę się pożegnać! W mojej głowie szalało tysiąc myśli i pytań. Dlaczego to zrobił? Czy on mnie...? Czy ja go...? Miałam dość. Poszłam do szatni i pożegnałam się z całym zespołem. Byli nieźle wstawieni. Nie mogłam się doczekać jutrzejszego dnia. Ciekawe, jak  będą wyglądać? Nagle poczułam na sobie czyjś wzrok. Wiedziałam, że to On, ale nie byłam w stanie się odwrócić. Musiałam wszystko przemyśleć. Na spokojnie. Najlepiej w wannie z kubkiem kakao i cichą muzyką w tle. O tak! Tego mi trzeba.

* * *

Moje wieczorne przemyślenia wazięło w łeb! Gdy wróciłam do domu wpadłam pod prysznic, a potem dosłownie padałam do łóżka. Wpadłam i padłam! Cóż za gra słów! Minął tydzień od pamiętnego wieczoru. Chodziłam do szkoły, robiłam zadania, uczyłam się i spotykałam z SooRa, z którą zdążyłam się już zaprzyjaźnić. Oczywiście, niemal codziennie przesiadywałam  w dormie Bangtanów. I co? NICO! Otóż to! W tym problem! Jungkook nic nie robił. Zachowywał się jakby tego pocałunku nie było. Nie oczekiwałam jakichś wyznań miłosnych, czy serenad pod oknem, ale żeby tak mnie traktować?! Po tym co się wydarzyło nie mogłam zasnąć. Ciągle widziałam przed oczami jego twarz, czułam jego dotyk, smak warg. Oszalałam! Szłam właśnie korytarzami BigHit. Chłopcy zaprosili mnie dziś na próbę z czego byłam niezmiernie zadowolona. Z chęcią popatrzę jak ćwiczą choreografie. Skręciłam z róg, by podejść do drzwi oznaczonych numerem 408.

- O! Już jesteś - odezwał się jakiś głos za moimi plecami. Odwróciłam się. Za mną stał Kookie.

- Przyszłam trochę wcześniej. Nie macie nic przeciwko? - spytałam zawstydzona. Jego obecność nadal na mnie wpływała. Czułam jak nogi robią się niczym z waty i gdyby nie ta ściana, o którą się opierałam, pewnie teraz leżałabym na podłodze niezdolna do tego, by się podnieść.

- No co ty! Chłopaki się ucieszą. Z resztą, dobrze trafiłaś. Akurat mamy przerwę - to powiedziawszy, otworzył przede mną drzwi do sali i wskazał ręką, bym weszła pierwsza. Gdy przechodziłam obok wokalista delikatnie dotknął mojej dłoni swoją. Spojrzałam na niego, ale on patrzył gdzieś w bok. A może tylko mi się wydawało? Ach! Nie ważne! Przestałam sobie zaprzątać tym głowę, gdy ujrzałam całe Bangtan rozłożone na podłodze i ze smakiem zajadające pizzę.

- Zostawcie dla mnie kawałek! - wykrzyknęłam uradowana i podbiegłam w ich stronę, by się przywitać. Za mną podążył maknae. Od razu zauważyłam, że jeden z muzyków, zawsze zabawny Jimin, na jego widok spochmurniał i podniósł się z podłogi, po czym nic ne mówiąc, wyszedł z sali trzaskając drzwiami. Zdziwiona odprowadziłam go wzrokiem. Co mu się stało?

- On tak długo? Nic nie zauważyłam, gdy byłam u was wcześniej.

- Nie przejmuj się nim. Niedługo mu przejdzie. Jakoś zmarkotniał ostatnio - powiedział Jin

- Może kupił za ciasną bieliznę? - zaproponował J-Hope.

Wszyscy w tym samym momencie spojrzeliśmy na rapera, piorunując go wzrokiem. Od razy ucichł.

- Martwię się. To do niego nie podobne - stwierdziłam.

- Masz racje, ale nie ma co się przejmować. To pewnie jakiś drobiazg - uspokoił mnie RapMon.

- Mówię wam! Kupił za ciasne, albo mu pralka zafarbowała na różowo...

- Zamknij się J-Hope! - krzyknęliśmy na chłopaka. Odwróciła się od nas obrażony i nie odzywał się do nikogo już do końca dnia. Tylko V miał z nim jakiś kontakt. No tak! W końcu "VHope is real", nie prawda? Muszę się ich kiedyś spytać.