Rozdział 10

Udało się i jest! Kolejny rozdział. Dłuższy i przyjemniejszy od tamtego. Przypominam o ANKIETACH! To bardzo ważne, ponieważ zbliżamy się już do końca. Dziękuję kolejnej, nowej osobie o komentarz. Cieszę się, że zrobił to ktoś inny od Dilunany i Amber (nie martwcie się, i tak Was kocham <3). Pozdrawiam! I HOPE YOU LIKE IT!

Rozdział 10

Gdy “pszczółka” i Jimin opuścili lokal, cały zespół jak na komendę poczuł się zmęczony.

- My już będziemy szli. Jutro musimy wcześnie wstać. Jungkook cię odprowadzi, dobrze? - powiedział Namjoon i zostawiono nas samych.

- Czy tylko ja przeczuwam w tym jakiś przekręt? - spytałam chłopaka.

- Nie wiem o co im chodzi. Nie ważne. Lepiej się zbierajmy, bo rzeczywiście jest późno.

Teraz idziemy obok siebie nie odzywając się słowem. Próbowałam jakoś zacząć, ale mi nie wychodziło. Przy innych, mogłam z nim rozmawiać swobodnie, więc dlaczego teraz nie dam rady? To dziwne. Jednak muszę z nim porozmawiać.Nie mogę dłużej skrywać tych uczuć. Tak! Najwyższy czas!

- Jeongguk. – Chłopak spojrzał na mnie zdziwiony. Rzadko zdarzało się, bym zwracała się do niego jego prawdziwym imieniem. Zresztą, nie tylko ja.

- Coś się stało?

- N-nie! To znaczy... Eee... To nic takiego... Ja tylko... Jakby to powiedzieć...

- Już jesteśmy – muzyk przerwał moja plątaninę.

- O! Super! No to na razie!! - krzyknęłam i jak strzała popędziłam w stronę drzwi.

- Ej! Nie chciałaś mi czegoś powiedzieć?

- Już nic! To nie ważne! Dobrej nocy! - rzuciłam przez ramię, zatrzaskując drzwi. Nogi miałam jak z waty, z trudem oddychałam. Stchórzyłam. Nie powiedziałam mu. Dlaczego te dwa słowa są takie trudne do wypowiedzenia?! Zerknęłam przez szybę w drzwiach. Piosenkarz jeszcze chwilę stał przed domem zawiedziony, po czym powolnym krokiem udał się w stronę swojego dormu. Pojedyncza łza spłynęła po moim policzku. Czemu to jest takie trudne?! Raniąc siebie, ranię jego! Ale nie mogę mu tego powiedzieć. To jeszcze za wcześnie – z tą myślą położyłam się do łóżka i zasnęłam.

* * *

Obudził mnie hałas dochodzący z pokoju naprzeciwko. Majka już wstała? Tak wcześnie? To niemożliwe! Na wpół śpiąca zwlekłam się z łóżka i nie pukając weszłam do środka. To co tam zastałam przeszło moje najśmielsze oczekiwania. Na łóżku w ramionach Jimina, smacznie spała moja przyjaciółka. Nic wielkiego, pomijając fakt, że byli nadzy! Rozejrzałam się, aż znalazłam winowajcę mojej wczesnej pobudki. Chłopak podczas snu musiał strącić swój telefon, który teraz leżał nieopodal na podłodze. Jak najciszej wycofałam się z pomieszczenia. O kurcze! Ale się porobiło! Przecież oni znają się ledwo jeden dzień! Nagle stanęłam jak wryta. Przecież on się kochał we mnie! Nie mógł jej wykorzystać, prawda? Zaprzątnięta ta myślą, ponownie wpadłam do sypialni i potrząsnęłam piosenkarzem, aż się nie obudził.

- D-Diana?! C-co ty tu...? - Rozejrzał się po pokoju i nagle zamarł, gdy zobaczył dziewczynę śpiącą obok.

- Czy ciebie powaliło?! - wydarłam się. - Ona nie jest niczemu winna, więc dlaczego ją ukarałeś?! Przez ciebie będzie cierpieć! Jak mogłeś zrobić coś takiego?! Nie sądziłam, iż jesteś do tego zdolny! - krzyczałabym dłużej, gdyby Park nie zasłonił mi dłonią ust.

- Cicho – szepnął. - Nie budźmy jej, niech się wyśpi. Poczekaj na mnie na korytarzu. Ja w tym czasie się ubiorę i porozmawiamy na spokojnie, bo coś mi się wydaje, że zaszło duże nieporozumienie.

Spojrzałam na niego i odwróciwszy się na pięcie zeszłam do kuchni. Zdążyłam zrobić kawę dla mnie i chłopaka, gdy zszedł na dół. Podziękował mi skinieniem głowy i usiadł naprzeciwko mnie przy stole. Zapadła cisza, podczas której spokojnie piliśmy gorący napój. Przerwałam ją pierwsza. W środku aż się gotowałam ze wściekłości, jak tylko myślałam, że moja best friend przeżyła swój pierwszy raz z facetem, który kocha mnie.

- Mogę ci przywalić od razu, czy chcesz jeszcze coś powiedzieć zanim się tobą zajmę – wysyczałam, a dla podkreślenia wagi mojej wypowiedzi wyciągnęłam spod stołu patelnię. W oczach chłopaka dojrzałam strach. Heh! Dobrze ci tak, gwiazdko od siedmiu boleści. Idol się znalazł. I co?! Przechytrzyłam cię! - naśmiewałam się z chłopaka,a w duchy dziękowałam tacie, że wymyślił tą półkę na gazety, pod blatem. Mogłam tak niepostrzeżenie przemycić moją “broń”. Nagle moje rozmyślania przerwał głośny i radosny śmiech.

- Co rżysz?!

- Hahaha! Bo jak... haha... wyjęłaś tą... haha... patelnię to miałaś... hahah... taką bojową minę! Hahahaha! O jeju! Brzuch mnie boli – Jimin skręcał się ze śmiechu, a ja jak głupia gapiłam się na niego z widocznym oburzeniem.

- Nie ma się z czego śmiać! Za chwilę ja będziesz się zwijać po podłodze, ale z bólu. Ciekawe, kto się będzie wtedy śmiał?! - Chyba zauważył, że mówię poważnie, bo trochę się opanował.

- Słuchaj, nie wiem o co ci chodzi.

- Nie wiesz?! Nie wiesz?! - Nie wytrzymam! Jak Boga kocham! - Właśnie przed chwilą nakryłam cię na tym, że przespałeś się z moją najlepszą przyjaciółką, której w ogóle nie znasz, a ledwo kilka dni temu wyznawałeś mi miłość! Halo?! To nie jest normalne!

- Czekaj! Ty myślisz, iż zrobiłem to dlatego, że mnie odrzuciłaś?! - spytał zdziwiony.

- Nooo... T-tak? - Mój głos zadrżał.

- No dzięki! Miło mi, że masz mnie za taka osobę. Do jasnej cholery! Ja ją kocham! Słyszysz?! Wiem, to dziwne, za szybko i tak dalej. Powinniśmy się lepiej poznać, bla, bla, bla... Przykro mi, ale stało się. Czasu nie cofnę. Zrozumiałem, że ty byłaś jedynie zauroczeniem. Ona... Maja jest dla mnie wszystkim. Zabawna, delikatna, urocza, inteligentna. To ideał! Ja... Ja naprawdę ją kocham! - skończył, dysząc. Siedziałam oniemiała. No tego się nie spodziewałam! Wprawdzie, wczoraj świetnie się dogadywali, ale że aż tak?! Ale jaja!

- O kurde! Tu mnie masz. Nie pomyślałam o tym.

- No właśnie! - z uśmiechem potwierdził chłopak. Walnęłam go patelnią, nadal trzymaną w dłoni. Oczywiście delikatnie, ale i tak poczuł.

- Ała!! Boli! Czyś ty zwariowała?! Za co to?!

- I tak mnie wkurzyłeś. Nie musiałeś potwierdzać. Poza tym, masz się nią zająć. Będę cię mieć na oku! Zapamiętaj to sobie! - Niemal nie wybuchłam śmiechem, gdy zobaczyłam jego reakcję na moje słowa. Natychmiastowo na jego twarzy pojawił się uśmiech od ucha do ucha, a następnie wystrzelił jak z procy i popędził do pokoju swojej dziewczyny. Taką miałam nadzieję, bo zależało mi na ich szczęściu, a czułam, że razem będzie im dobrze. Podniosłam się z krzesła I ruszyłam do łazienki. Mogłam się założyć, że w tym momencie wyglądałam strasznie. Kiedy, wyszłam z łazienki zastałam w kuchni niecodzienny widok. Moja przyjaciółka obściskiwała się z jednym z najsłynniejszych piosenkarzy. Chyba nigdy się do tego nie przyzwyczaję! Tak, jak z SooRa i V. Na myśl o tej dwójce uśmiech sam pojawiał się na mojej twarzy. Jednak szybko znikł. Z nimi nie dało się wytrzymać pięciu minut! Człowieka mdliło od nadmiaru słodyczy, a ich rozmowa wyglądała mniej więcej tak:

- Kochanie, a może gdzieś wyjdziemy?

- Ale misiu, wiesz, że nie mam co na siebie założyć!

- Dziubku, przecież ty we wszystkim wyglądasz wspaniale!

- Skarbie, wiem, że mówisz to tylko po to, by mi nie było smutno.

- Serce moje, ależ ja mówię całkowitą prawdę. Włóż coś na siebie i chodźmy na spacer i na lody. Co ty na to?

- Chcesz żebym przytyła?! Wtedy to już w nic się nie zmieszczę!

- Miłości moja, co ty mówisz? Jesteś chudziutka jak patyczek!

- Ach! Czyli jestem chuda jak patyk i do tego pewnie płaska! Powiedz, że mnie nie chcesz, a nie oszukuj! – W tym momencie następuje spektakularne zaniesienie się szlochem, co Taehyung nieudolnie próbuje powstrzymać.

- Ależ skąd! Nic takiego nie powiedziałem ptaszyno!

- Ale tak myślisz!

- Wcale nie! Jak chcesz, to zabiorę cię na zakupy w ten weekend, dobrze?

- Naprawdę?! Ooo! Kochany jesteś, wiesz misiu?!

- Ja też cię kocham skarbusiu.

W tym momencie wychodzę jak najszybciej z pomieszczenia, gdzie znajduje się ta dwójka. Ile tak można?! Nigdy nie podejrzewałabym przewodniczącej o takie zachowanie! Ale w tej chwili nie o nich chodzi. Odchrząknęłam głośno. Podziałało. Momentalnie się od siebie oderwali i spojrzeli w moją stronę.

- To już przesada! Nie dość, że szarpiecie moje nerwy, to obściskujecie się z samego rana, w mojej kuchni, w mojej obecności! - powiedziałam zdenerwowana. Spojrzeli na mnie z przestrachem. Stałam tak chwilę, lecz nie wytrzymałam zbyt długo i uśmiechnęłam się promiennie. - Żartuje! Spokojnie! Nic wam nie zrobię, ale na następny raz, róbcie to u siebie. Co mamy na śniadanie? - Usiadłam przy stole.

- Smażyłam jajecznicę. Wiesz, że ten głupek nigdy jej nie jadł? Musi spróbować.

- No ba, twoja jest najlepsza, “Pszczółko”!

- Nie mów do mnie “Pszczółko”! Wiesz, że tego nie lubię – postawiła się Maja.

- Dlaczego “Pscciulklo”? - spytał się chłopak, siadając obok mnie. - Co to znaczy? - Nie chciałam go zostawiać bez odpowiedzi, więc szybko wyjaśniłam mu o co chodzi z tą znaną bajką. Oczywiście, po tym jak przestałam się śmiać, bo ta ksywka w ustach Parka brzmiała zjawiskowo.

- Co zamierzasz zrobić w sprawie Jeon? - spytał Jimin, gdy posprzątaliśmy po posiłku.

- Nie wiem. Ja... Ja boję się mu to powiedzieć.

- To zabawne. Zeswatałaś już obie przyjaciółki, a sama nie dajesz sobie rady – zaśmiała się Majka. Zgromiłam ją wzrokiem.

- Kochanie, nie śmiej się z niej. - Zwrócił jej uwagę piosenkarz. - A tak na poważnie, musisz z nim pogadać.

- Nie no! Napiszę list miłosny! - zdenerwowałam się.

- Nie podobał ci się mój?! Hahah. Żartuję. Uwierz mi, postaraj się, bo możesz zaprzepaścić ogromną szansę.

- Dobrze.

Zgadzając się nie miałam pojęcia, jak szybko przyjdzie zmierzyć mi się z tym zadaniem.