You're my - zakończenie

Tak ja mówiłam, zakończenie opowiadania z BTS. Coś krótkiego i miłego na koniec. W tym tygodniu zajmę się sprawami technicznymi bloga. Jeżeli ktoś mógłby mi polecić dobrą szabloniarnię, która stworzy coś fajnego o tematyce azjatyckiej byłabym wdzięczna. Zamówiłam na Graphic Poison już kilka miesięcy temu (marzec) i nic. Postaram dodać pewien ładny nagłówek, ale nie wiem czy mi wyjdzie, dlatego ten tydzień będzie pracowity. Poza tym zachęcam do składania zamówień (prawy górny róg, etykieta "Zamówienia"!!) oraz odpowiadania w ankietach! Miłych wakacji życzę i I HOPE YOU LIKE IT!

 

Zakończenie

kilka lat później...

Kościół, ludzie w ławkach, biała suknia na moim ciele, w oddali młody mężczyzna. Czeka. Dźwięk dzwonów. Ciemność. Piękna polana, usiana kwiatami, oświetlona letnim słońcem. Mała postać biegnąca w stronę pewnego mężczyzny. On łapie dziewczynkę i unosi wysoko do góry. Szczęście, radość, Jeon Jeongguk, Jeon Tae Young... córka...

Uniosłam się na łóżku.

- To tylko sen? Był taki realistyczny, a zarazem nieprawdopodobny! Przecież ja nie mam córki! Ba! Ledwo skończyłam szkołę! Ach! Diana, nie zaprzątaj sobie tym głowy! Idź spać babo!

* * *

Czas mijał szybko...

- Diano Lee, czy uczynisz mi ten zaszczyt i zostaniesz moją żoną? - widziałam nadzieję w jego oczach. W moim sercu zakwitła wszechogarniająca radość. Już dawno znałam odpowiedź.

- T-tak! - ach ten drżący głos!

* * *

- Lee Diana! Szybciej bo się spóźnimy! Kto to widział, by spóźnić się na ślub! Do tego własny!

- Dobra, dobra! Ciesz się, że na twój się nie spóźniłam!

- Ja to inna bajka! Nie możesz założyć welonu? Daj, pomogę.

- Idziecie?! Wszyscy czekają! - do pokoju wpadła SooRa.

- No już, już!

- Nie mów, że on już tam jest! - odezwałam się. Mój głos był słaby, cała się trzęsłam ze zdenerwowania.

- Jak kocha to poczeka, nie? - odrzekła zza mojej głowy Maja, wychylając się i puszczając mi oczko w lustrze. - No gotowe! Pokaż się!

Powoli odwróciłam się w ich stronę.

- O rany! - SooRa, aż tak źle?!

- Gadaj coś zrobiła z moją przyjaciółką ty królowo piękności!!

- Maja, sugerujesz, że wcześniej byłam brzydka?!

- Nie, ale teraz przeszłaś samą siebie! Ach! Wyglądasz pięknie! - W oku zakręciła się jej łezka, którą szybko starła krótkim ruchem ręki.

- Nie becz! Łzy zachowaj na ślub własnego dziecka! - zwróciłam się do ciężarnej.

- Jak myślisz?! To dziewczynka czy chłopiec, bo jak to pierwsze, to chcę by była choć w połowie tak piękna jak ty! - Och! Dziękuję kochana! Ale weź przestań, bo zaraz się popłaczę a to jeszcze nie ten moment!

- Spytaj się o to Jimina-oppy! To zależy, czy bardzo się postarał?! - spytałam z błyskiem w oku.

- Oj! Mówię ci! On zawsze się stara! - odparła z chytrym uśmieszkiem.

- Dobra, bez szczegółów proszę! To nie wieczór panieński!

Uśmiechnęłyśmy się z Majką.

- Uch! Dobra, idziemy! Jestem gotowa!

Wsiadłyśmy do samochodu i zajechałyśmy pod kościół. Ceremonia miała zacząć się już za parę chwil. Obok stał tata. Mocno ściskał moją rękę. Chyba bał się bardziej niż ja. Wreszcie! Drzwi się otwierają. Widzę go. Stoi dumnie z Hoseok-oppą u boku. Na jego tworzy widnieje wspaniały uśmiech i zachwyt. Jak w moim śnie sprzed lat! - przelatuje mi przez głowę. Cały stres gdzieś znika. Boże, dziękuje ci za niego!

* * *

- Mamo! Mamo! Tata znów mnie straszy!

- Spokojnie Taeyoung! Mama jest z tobą (brzmi jak tekst z „Gwiezdnych wojen”: „Niech moc będzie z tobą!” ^^) - powiedziałam spokojnie, tuląc do siebie drobne ciałko trzylatki. - Jeon Jongguk! Zachowuj się!

- Dobrze kochanie, już będę grzeczny – usłyszałam za uchem i po chwili mężczyzna złożył na mojej szyi delikatny pocałunek. Dziewczynka wyplątała się z moich ramion i pobiegła na drugi koniec łąki. Patrzyłam jak zbiera kwiaty i próbuje złapać motyle biegając za nim i w kółko. Nagle silne ramiona objęły od tyłu moją talię.

-Kocham cię. You're my for always. – cichy szept, a tyle znaczy.

- You're my.

The End