Rozdział 3

Ave ja! Jednak mi się udało, a raczej mojemu cudownemu tacie (pozdrawiam :*) i ta przeklęta maszyna działa jak nowa! Powiedzcie sobie sami, kto nie byłby zły, jeśli w ciągu 40  minut (z czego 20 min. jest zajęty czekaniem i nadzieją na to, że komputer jednak zacznie działać) resetowałby komputer 6 razy(!), bo się zawiesił i nie mógł nawet skopiować swoich plików na pendrive? Koniec tego ględzenia, miłego czytania. Nie będę zmuszać, ale jest bardzo miło, gdy pod postem pojawiają się komentarze. Niekoniecznie miłe, nawet te wytykające błędy. Człowiek czuje, że ma dla kogo pisać. Powiem wam w tajemnicy, że to jedna z przyczyn, dla której usunęłam poprzednie opowiadanie. Nie zawiedźcie tych którzy czytają, bo nie chcę znów rezygnować. I HOPE YOU LIKE IT! Pikachu;)

Rozdział 3

Ej, co jest? Powiedziałam coś złego? - spytałam powoli zbliżając się do Jeongguka zastygłego na kanapie. - Halo?! Czy ktoś może mi powiedzieć co tu się dzieje?! - niemal krzyczałam. - Jungkook, czemu nic nie mówiłeś? - zwróciłam się do chłopaka. - Robiliście ze mnie idiotkę? - Diana, to nie tak – odezwał się Rap Monster. - My po prosty baliśmy się, że jesteś kolejną z tych fanek. One... Są wspaniałe, ale bywają takie, które nie znają umiaru. Śledzą nas, są wszędzie! Proszę zrozum! - Ah, czyli jestem fanką-psychopatką, która leci jedynie na sławę i ładną buzię?! Dziękuję za uświadomienie mi tego! - Zdenerwowana zabrałam swoje rzeczy. Próbowałam wyjść, lecz drogę zastąpił mi Jeon. - Nie idź, proszę – powiedział. Miał poważną minę, ale w jego oczach dojrzałam strach i czający się smutek. - Puść mnie – rozkazałam ostrym, pozbawionym uczuć głosem. Dziwiłam się, iż było mnie na taki stać skoro ledwo powstrzymywałam łzy. Chłopak odsunął się posłusznie nic przy tym nie mówiąc. Tylko patrzył na mnie swoimi czarnymi oczyma. Wyszłam, głośno trzaskając drzwiami. Będąc na dole poczułam na twarzy pierwsze łzy. Już ich nie powstrzymywałam. Wszystko skopałam! Po co ja się tak denerwowałam?! To oczywiste, że boją się tych fanek! Zareagowałam zbyt gwałtownie. Ale nie mają prawa mnie osądzać na podstawie domysłów! Nie jestem taka! - Biegłam rozmyślając nad dzisiejszym popołudniem. Widok miałam rozmazany przez łzy. Nie wiedziałam gdzie jestem, ani jak dotrzeć do domu. Pędziłam przed siebie dopóki nie zmógł mnie ból w nogach i klatce piersiowej. Przystanęłam zdyszana i oparłam dłonie na kolanach. Łzy przestały już płynąć. Rozejrzałam się dookoła. Byłam w parku, w którym poznałam Kookiego. Wybiegłam stamtąd jak najszybciej ze względu na wspomnienia o nim. Zanim wróciłam do domu, przespacerowałam się trochę, by uspokoić myśli i doprowadzić do porządku. Ojciec nie mógł mnie zobaczyć w takim stanie. W domu jednak nie było nikogo. Odetchnęłam z ulgą. Żadnych pytań, domysłów, święty spokój. Weszłam do łazienki i spojrzałam w lustro. Wyglądałam strasznie, ale nie obchodziło mnie to w tej chwili. Nalałam wody do wanny, dodałam mój ulubiony, waniliowo-czekoladowy płyn i zanurzyłam się w pianie. Nie wiem jak długo płakałam, ale gdy wyszłam z kąpieli rzuciłam się na łóżko i od razu zasnęłam.

* * *

Rano nie czułam się lepiej. Źle zrobiłam. Wszystko straciłam - chodziło mi po głowie. Zjadłam jogurt (nie miałam apetytu na nic więcej), przebrałam i z aparatem w ręku szwendałam się po okolicy. Nogi same zaniosły mnie do parku. Rzadko mi się zdarzało bym nie miała humoru robić zdjęć. Dziś nadszedł ten czas. Siadłam na ławce. Zupełnie tak jak dwa dni temu – pomyślałam. Rozejrzałam się po okolicy. Niedaleko siedział chłopak. Jungkook! - krzyknęłam w myślach. Aparat sam znalazł się w mych dłoniach i nim się obejrzałam, robiłam mu zdjęcia. Kook miał smutną, zamyśloną twarz. Nagle spojrzał w moją stronę. Nie byłam pewna czy mnie zauważył, lecz uczyniłam natychmiastowy odwrót. Oby mnie nie widział. Nie widział mnie! - modliłam się i moje prośby zostały wysłuchane. Odwróciłam się i spojrzałam na niego. Chłopak wciąż siedział na ławce w tej samej pozycji. Pchnięta nagłym przypływem odwagi podeszłam do piosenkarza i zasłoniłam mu słońce. Podniósł głowę i zamarł zdziwiony. Ja w tym czasie patrzyłam się w jego oczy, które zawsze żywe, teraz wyglądały niczym czarna pustka bez dna. Przeraziłam się tym spostrzeżeniem. Muszę coś zrobić! Nie mogę go stracić! Spięłam się w sobie i uśmiechnęłam delikatnie. W odpowiedzi otrzymałam ten sam uśmiech.

* * *

Dwa dni później

Mówię ci! Będzie super! - A ja tobie, że nie! Mówisz to samo co mój ojciec. Idźcie i podajcie sobie ręce! - Diana! Weź nie bądź taka! - Jungkook! Oni będą się na mnie patrzeć niczym na kosmitę! - Nie będą, już ja o to zadba! - Pewnie się zastanawiacie, o co chodzi? Już tłumaczę. Siedziałam w dormie Bangtnów, jak gdyby nigdy nic, śmiejąc się i pijąc sok. Wtem zadzwonił tata oznajmiając mi, iż dostałam się do szkoły „Seoul Of Performing Arts” i trzeba kupić wszystko, bo od poniedziałku uczęszczam na lekcje. W pierwszej chwili chciałam skakać ze szczęścia. Kto by się nie cieszył, gdy jego marzenie się spełnia. Ale... Było jedno ale. To był środek roku szkolnego! Tym bardziej byłam zdziwiona, bo przecież nie przyjmują ucznia od tak, trzy dni przed końcem wakacji! - Wybacz skarbie, zapomniałem ci powiedzieć – tłumaczył się tata. Zamorduję go kiedyś! Oczywiście, całą rozmowę usłyszeli BTS, a Jeon niemal wybił dziurę w podłodze od tych skoków. Tylko ja się nie cieszyłam, skutkiem czego jest w/w rozmowa. Ops! Kłótnia. - Ale ja się denerwuję! - Diana, młody ma rację – rzekł Jimin. Wszyscy spojrzeliśmy na niego zdziwieni. Wspomnianemu maknae oczy niemal wyszły z orbit. - No co?! To już nie mogę się z nim nie przedrzeźniać?! - Możesz, możesz. Kontynuuj – uspokoił go Jin. - No więc, spójrz na to z innej strony. Wspomniałaś, że to było twoje marzenie od dziecka, jeszcze kiedy tu mieszkałaś, prawda? Więc spełni się twoje marzenie. Poza tym, nie będziesz sama jak wielu nowych, bo zajmie się tobą Jeongguk! - Może macie racje... - Nie może, tylko na pewno! - wykrzyknął wokalista. - Dobrze mówi – poparli go pozostali. Nadchodziła wieczór i musiałam się zbierać do domu. Przed wyjściem zaczepił mnie jeszcze leader, mówiąc, że mają do mnie sprawę. Umówiliśmy się na następny dzień na boisku do kosza. Tym samym, gdzie ich poznałam. Kazał mi tylko nie mówić nic najmłodszemu. Trochę zdziwił mnie ten fakt, ale się zgodziłam. Kolejnego dnia, udałam się na miejsce. Było tam całe Bangtan. No prawie... - Gdzie Kookie? - spytałam. - Wysłaliśmy go na zakupy. - A dlaczego spotkaliście się ze mną. W ogóle, co to za pomysł milczenia? Czuje się jak jakiś spiskowiec! - Bo to dotyczy właśnie jego. Nasz słodziak ma urodziny 1 września, a przypominam ci, iż jest 30 sierpień, czyli zostały dwa dni – uświadomił mnie Monster. Trybiki poobracały się w mojej głowie i wtedy... - O kurczę! Zapomniałam! Nie mam prezentu! Co robić? Co robić? - powtarzałam. - Ej, spokojnie panikaro. Właśnie dlatego tu jesteśmy. Mamy już pomysł, ale potrzebujemy twojej pomocy – zwrócił się do mnie Jimin. - O co chodzi? - Nie możemy pójść sami na miasto i kupić, bo fanki by nas rozerwały na strzępy. Proponuję byś razem z Jinem udała się do galerii i pomogła mu w wyborze. - Ty sposobem, po południu jechałam z najstarszym przez centrum miasta jego samochodem. To było dziwne uczucie widzieć go za kierownicą. Co chwilę zerkałam w jego stronę, co go bawiło. Ewidentnie wiedział o co chodzi. Zaparkowaliśmy na podziemnym parkingu i weszliśmy jednym z wejść. - A tak w ogóle, to jaki jest pomysł na ten prezent? - zapytałam. - Myśleliśmy o jakiejś nowej desce, ale nie jestem pewien. Może nowa piłka do ręcznej? I właśnie po to jesteś mi potrzebna. Nie potrafię wybrać. - Ok, coś wymyślimy. A więc sport? No to wejdźmy tu. - Obeszliśmy trzy sklepy skutkiem czego wyszliśmy z nich z nową deską i kartą na darmowe wejścia do skateparku i na basen ważną przez pół roku. Idąc zadowolona z zakupów przez centrum handlowe, wstąpiłam na chwilę do jubilerskiego. Ne wiem, co mnie skusiło, ale to był naprawdę dobry pomysł. Oglądając wystawy natrafiłam na komplety dla par i przyjaciół. Moją uwagę przykuły rzemykowe bransoletki ze srebrną przywieszką BFF w kształcie słońca. Od razu mi się spodobały i nie wiele myśląc poprosiłam o nie. Zażyczyłam też by z tyłu wygrawerowano napis „You're My” trzymając paczuszkę wróciłam do domu z Jinem.

W poniedziałek ramo obudziłam się pełna energii. Zdziwiło mnie to, w końcu dziś pierwszy dzień szkoły. Radością napełniała mnie jedynie wizja urodzin Jungkooka. Wyszykowałam się, zjadłam śniadanie i gotową odwiózł mnie tata. Powiedział w pracy, że spóźni się specjalnie po to by w móc mnie zawieźć. Nie byłam pewna, czy to przejaw rodzicielskiej miłości, czy nadopiekuńczości. Wysiadłam z auta, pożegnałam się z tatą, wzięłam głęboki oddech i ruszyłam. Przy szkolnej bramie stał Jeon, a wokół niego wianuszek dziewcząt. Fanki – stwierdziłam. - Diana! - zawołał mnie chłopak. Poczekaj na mnie! - Jakimś sposobem wydostał się z tej pułapki i biegł w moją stronę. A jednak zauważył – pomyślałam z uśmiechem. Przystanęłam i grzecznie poczekałam aż zrówna ze mną krok. Odprowadziły mnie zdumione i zazdrosne spojrzenia większości dziewczyn. Zdążyłam tylko pomyśleć: To będzie długi dzień.