One Shot - Druga szansa

Hej! Wybaczcie, że nie było mnie tak długo. Rodzinka na głowie, a w poniedziałek wycieczka. Teraz krótkie ogłoszenia parafialne. W sobotę dodam następną część opowiadania, zaś w nastęnym tygodniu pojawią się niespodzianki dla Dilunany i Jasminy. A dziś scenariusz dla Amber Liu. Męczyłam się nad nim długo. To moje pierwsze takie dzieło. Wiem, że scenariusze na ogół pisze się w 2 os. l. poj. Jestem przyzwyczajona do 1 os., więc nie miej mi za złe tej zmiany. Zauważyłam to zbyt późno. I HOPE YOU LIKE IT!

 

Druga szansa

Tacy szczęśliwi, radośni... Wszystko musiało się popsuć. Wystarczył jeden dzień, jedna godzina, jedna minuta, jedna sekunda. Krzyczałam! Płacz... Nic mi nie pozostało... Dlaczego zostawiłeś mnie samą?! Wae?! Kim Sang Hyeon! KIM SANG HYEON! - Znowu obudziłam się z krzykiem. Pot spływał po moim ciele mocząc czarną koszulę nocną. Znowu! Ten sen powtarzał się już od miesiąca. Od TEGO dnia. Dnia, w którym ON zginął. Mój Kim Sang Hyeon.

* * *

- ___! - zawołała mama. - Obudź się kochanie. Trzeba wstać do szkoły!

- Nie idę... - Z moich ust wydobył się szmer. Szelest. Dawno zapomniałam jak mówić do innych.

- Kochanie, od miesiąca siedzisz w swoim pokoju. Nie chodzisz do szkoły, nie umawiasz się ze znajomymi, nawet z nami nie rozmawiasz! Nie sądzisz, że czas już się uspokoić? Zacząć żyć? On by tego chciał...

- NIE!!! - wykrzyknęłam. Mama spojrzała na mnie ze smutkiem i zamknęła drzwi, zostawiając samą. Tak wyglądał każdy poranek. Dokładnie miesiąc temu, 10 kwietnia zginął mój chłopak, Kim Sang Hyeon.

 

W szkole zyskał dużą popularność. Nie ma się czemu dziwić. Był przystojny. Jednak z mnóstwa piękności wybrał mnie, szarą myszkę z okularami. Dawał mi tak dużo szczęścia. Dbał o mnie, opiekował się po śmierci taty. Tego dnia szedł do mnie z bukietem kwiatów i pewną niespodzianką. Właśnie wypadała nasza rocznica... Byliśmy parą już od dwóch lat. Wszystko się skończyło. Na przejściu dla pieszych potrącił go pijany kierowca. Jechał z prędkością 90 km/h. Nie było szans. Śmierć na miejscu. Zginął. Straciłam najcenniejszą osobę na świecie. Później się dowiedziałam, że prezentem dla mnie miał być pierścionek... zaręczynowy.

* * *

- Koniec tego dobrego! Dziś wstaniesz, czy ci się to podoba, czy nie! - wykrzyknęła moja matka.

- Idź sobie! Zostaw mnie w świętym spokoju!

- Twoje krzyki na nic nie pomogą! Miałam jedną córkę, a teraz? To cień jej samej! Spójrz na siebie! Żyjesz niczym zombie! Od dnia do dnia! Ja dłużej tego nie wytrzymam. Po śmierci ojca, mnie również było trudno, ale stwierdziłam, iż mam dla kogo żyć, że moja córka mnie potrzebuje. Dziecko, teraz ja potrzebuję ciebie! – to mówiąc wyciągnęła mnie z łóżka. Rwałam się, szarpałam, gryzłam. Wszystko na nic. Zaciągnęła mnie pod prysznic i wcisnęła pod lecącą z góry lodowatą wodę. Natychmiast się obudziłam.

- Czyś ty oszalała?! Przestań, dość! Puszczaj mnie!

- Nie zrobię tego dopóki mi nie obiecasz, że znów będziesz żyła. Chcę z powrotem moją córkę.

- Dobrze, dobrze! Wstanę! A teraz mnie puszczaj! - Mama zrobiła to co powiedziałam i z zadowoleniem na twarzy wyszła z łazienki. Natychmiast przekręciłam kurek i już po chwili z góry popłynęła ciepła woda, zmywając ze mnie cały smutek, żal, strach ostatniego czasu. Po wyjściu z kabiny prysznicowej spojrzałam w lustro. W odbiciu ukazała mi się twarz niczym u jakiejś mary. Podkrążone oczy, zbyt długa grzywka, szara cera. Sama się przestraszyłam własnej osoby. Po pół godzinie ciężkich starań, zaczęłam przypominać tą osobę sprzed wypadku. Zadowolona z efektu zwlekłam się na dół powłócząc nogami.

- No! Teraz wyglądasz o niebo lepiej kochanie! Chodź, przygotowałam tosty z Nutellą, szklankę mleka, a do tego sałatkę owocową. Wszystko tak, jak lubisz. Musisz coś zjeść by odzyskać siły. 
Nie chciało mi się jeść, ale ta kobieta była uparta i cały czas stała nade mną. Wmusiłam w siebie jedzenie.

- Dobra robota! Idź się przebrać. Mamy nowych sąsiadów. W prawdzie mieszkają obok od dwóch tygodni, ale nie miałaś szansy ich poznać. Przemili ludzie. Do tego mają przystojnego syna w twoim wieku. Myślę, że się polubicie. No jazda! - popędziła mnie. Odwróciła się na pięcie i poszłam do siebie. Co ona sobie myśli?! Że zapomnę z dnia na dzień o tym co było?! To zbyt trudne! Ja tak nie umiem! Najpierw tata, potem on. To za dużo! Omal się nie rozbeczałam, wyciągając z szafy czarne rurki. Moje przemyślenia przerwało ciche pukanie do drzwi.

- Mogę? - Głowa mamy ukazała się w szparze.

- Wejdź.

- Ja tylko na chwilę. Chcę ci powiedzieć, że wiem jak się czujesz. Ja... Miała tak samo, ale pamiętaj, że jestem przy tobie i zawsze możesz na mnie liczyć – nie zdążyła nawet odpowiedzieć, gdy wyszła. Stałam na środku pokoju i płakałam. Płakałam, ponieważ mimo wszystko wiedziałam, iż jestem sama. Szybko nałożyłam na siebie spodnie, koszulkę i dużą bluzę, a przez ramię przewiesiłam torebkę.

- Wychodzę... - oznajmiłam na dole i żwawym krokiem ruszyłam pod posesję sąsiadów. W myślach modliłam się bym nikogo nie zastała. Dziś chyba sprzyjało mi szczęście, bo moje prośby zostały wysłuchane. Mimo wszystko stwierdziła, że muszę wykorzystać dobra pogodę i poszłam na spacer. Gdzieś w połowie drogi ujrzałam przechodzącego na pasach wysokiego chłopaka. Spieszył się gdzieś, bo nawet nie spojrzał na drogę. Nie wiem co przyciągnęło do niego moją uwagę, ale już po chwili wiedziałam. Dano mi drugą szansę, ponieważ z naprzeciwka nadjeżdżał samochód z dużą prędkością. Udało mi się tylko zarejestrować, że nie zdąży wyhamować. Wpadłam na ulicę i popchnęłam idącego po pasach. Zaraz też usłyszałam pisk opon i kilka metrów dalej zatrzymał się pojazd. Kierowca wysiadł i zauważywszy, że żyjemy, zatrzasnął drzwi i odjechał. Skołowana tym co się stało nie zauważyłam, iż kogoś przygniatam swoim ciałem. Spojrzałam na jego twarz. O kurde! Ale ciacho!! - przemknęło mi przez głowę. Zaraz potem otrząsnęłam się z tych zbędnych myśli i podniosłam na nogi.

- P-p-przeprasza! J-ja t-tylko... no bo ten samochód jechał, a-a ty szedłeś i... Och! - plątałam się. Ten chłopak działał na mnie w dziwny sposób. Mimo wszystko, wyglądał obłędnie. Był wysoki, z wysportowaną sylwetką i jasnymi włosami. Szeroki i radosny uśmiech nie schodził mu z twarzy, a w oczach błyskały radosne iskierki. Sprawiał wrażenie miłego.

- Dziękuję. Uratowałaś mi życie. Gdyby nie ty... Aj! Wolę sobie nie wyobrażać co by było. Jeszcze raz ci dziękuję... - mówił spokojnie.

Ej! Właśnie! Ramen jest lepszy z jajkiem, czy z zieloną cebulką? - wyskoczył z pytaniem. Zamurowało mnie. Dopiero co był taki opanowany i szczerze dziękował, a teraz? Uśmiech od ucha do ucha i głupie pytania? Co jest do cholery?!

- C-co? - spytałam jak głupia. Spojrzałam na niego i natychmiast odwróciłam się na pięcie, by szybkim krokiem udać się do domu. Przed przebywaniem z takimi gośćmi skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą, gdyż każda taka chwila zagraża twojemu życiu lub zdrowiu – stwierdziłam. Usłyszałam za sobą odgłos kroków. Odwróciłam się. Oczywiście, szedł za mną ten pajac.

- Śledzisz mnie?

- Ja tylko idę do domu. A właśnie! Mogłabyś mi w końcu odpowiedzieć na pytanie? Naprawdę nie wiem.

- Czy ty jesteś taki dziwny, czy tylko udajesz? - Spojrzał na mnie zdumionym wzrokiem.

- Że niby ja?

- A kto?!

- A-ale...

- Ach! Już nic! - Udałam się do domu, a ten idiota poszedł za mną! Oczywiście, w środku mama z powalającą radością oznajmiła mi, iż sąsiedzi, których nie było wcześniej właśnie przyszli się przywitać. Z salonu wyjrzało dwoje ludzi. Wydawali się być mili. Zmieniłam zdanie już po chwili. Po zobaczeniu mojego prześladowcy, stojącego w drzwiach usłyszałam z ust kobiety naprawdę straszne słowa: „Widzę, że już poznałaś naszego syna, Taehyunga”.

- Możesz mi mówić V – dodał Kim z uśmiechem

Czy to jakiś horror?!!

* * *

Mijały dni. Nie zapomniałam. Miłość nie odchodzi tak szybko. Tęskniłam tak bardzo, że nie można tego wyrazić słowami. Przynajmniej mama była szczęśliwa. Wychodziłam z domu. Raz nawet zadzwoniłam do koleżanki. Jednak teraz dręczył mnie jeszcze jeden problem. Nazywał się Kim Taehyung.

- Czy tobie się nudzi?! - wydarłaś się na Kima. Wziął cię dziś na miasto na zakupy, choć jasno dawałaś mu do zrozumienia, że nie chcesz.

- Ale ___, przecież jesteś kobietą. Nie możesz wiecznie chodzić ubrana w czarne dresy. Spójrz tylko na siebie!

- Co cię obchodzi, jak wyglądam?! To moja sprawa. Zresztą, jestem w żałobie. Nie będę ubierać pstrokatych sukieneczek! To jeszcze za wcześnie – dodałam szeptem. Nastawienie chłopaka diametralnie się zmieniło. Czasami mnie dziwiło, jak ten facet potrafi w jednej chwili być denerwujący, w następnej słodki i uroczy, a w innej poważy i opanowany.

- Chodź, idziemy na kawę! - Wygadałam mu wszystko. O Kim Sang Hyeonie, o tym, jak zginął, o moim cierpieniu. On tylko siedział i słuchał. Nie przerywał, był przy mnie. Cieszyłam się, iż nie jestem sama. Gdy wszystko wygadałam, podszedł do mnie i przytulił nic nie mówiąc. Siedziałam nie wyrywając się. Dosłownie mnie zamurowało. Ale tylko na chwilkę...

- Yah!! Kim Taehyung! Co ty robisz?! Oszalałeś? - Odrzuciłam go od siebie przez co wylądował na podłodze i nie zastanawiając się nad konsekwencjami swoich czynów wbiegłam na ulicę. Źle zrobiłam. Usłyszałam krzyk Tae, ale było już za późno. Samochód uderzył we mnie z dużą prędkością. Zobaczyłam nad sobą twarz chłopaka. Płakał. Mówił coś do mnie.

- Głupia! Coś ty zrobiła! Nie zostawiaj mnie! Ja cię kocham! Słyszysz?! Kocham!...

Chciałam mu powiedzieć, dać do zrozumienia, że wszystko jest w porządku, że ja go też. Nie zdążyłam... Osunęłam się w ciemność.

* * *

Gdy otworzyłam oczy oślepił mnie blask słońca.

- Ach! Moja głowa! - wyszeptałam. Rozejrzałam się dookoła. Leżałam w sali szpitalnej. Tuż obok pikały urządzenia. Jak ja nie cierpię tego dźwięku! Tak poza tym, co się stało? Już miałam wstać, gdy drzwi do sali zaczęły się odsuwać. Do pomieszczenia wkroczył Kim. Ciekawa co tu robi, udałam, iż śpię. Podszedł do stolika obok, zmienił bukiet (ulubione kwiaty) na świeży i usiadł przy łóżku chwytając moją rękę i splatając nasze palce. Miała ogromną ochotę walnąć go w ten jasny łeb, lecz się powstrzymałam ciekawa co zrobi.

- Wiesz kochanie (Jak on mnie nazwał??!!), wszyscy za tobą tęsknią. Nawet moja mama codziennie, gdy wracam ze szpitala (On przychodzi tu codziennie?!) pyta się o ciebie. Musisz się obudzić, wiele osób na ciebie liczy. No i nie pojechaliśmy nigdzie na wakacje, a to już połowa sierpnia. - Spojrzał na zegarek. - Muszę iść. Do jutra kotku. Usłyszałam jak idzie w stronę drzwi. Wtem zawrócił, a po chwili na moich ustach poczułam delikatny dotyk, niczym skrzydeł motyla. Całował mnie z żarliwością, a jednocześnie lekko. Nie zauważyłam nawet jak zarzuciłam ręce na szyje chłopaka i objęłam go, przyciągając do siebie, pogłębiając i oddając pocałunek. Oderwaliśmy się od siebie by zaczerpnąć powietrza. Taehyung patrzył na mnie ze zdziwieniem i radością. Już po chwili znalazłam się w jego ciepłych ramionach.

- Obudziłaś się! O Boże! Wróciłaś! - płakał.

- Nie mogłam cię zostawić, nie powiedziawszy najważniejszego. Kocham cię baranie – powiedziałam śmiejąc się do niego. Na twarzy Kima zagościł wielgachny uśmiech i zaraz znów ściskał mnie, powodując, że prawie się dusiłam.

- Ach! Yah! Duszę się! Puść mnie głąbie!

- Och, przepraszam! A-ale to znaczy, że będziesz moją dziewczyną? - spytał.

- A mam inny wybór?!

- Nie! - odparł i pocałował mnie jeszcze żarliwiej niż wcześniej.

- Ale musisz spełnić jeden warunek – oznajmiłam, gdy mnie puścił.

- Jaki? - spytał, śmiejąc się jak głupi do sera.

- Nigdy, nie mów, do mnie, KOTKU!!!

- Dobrze, misiu.

- Yah!!!!!!

THE END